De maand juni stond voor ons in het teken van de verjaardagen van m’n moeder en schoonmoeder.
Anke werd op 22 juni 70 jaar en Ine werd op 11 juni 75 jaar!
Dat mochten we natuurlijk niet onopgemerkt voorbij laten gaan.
Zelf hadden ze al bedacht dat ze samen een feestje wilden geven om deze mooie leeftijden te vieren.
We maakten een gezamenlijke uitnodiging en deze ging in april op de bus naar alle gasten.
Bastiaan en ik wilden onze moeders graag een heel speciale belevenis cadeau geven.
Daarom namen we ze mee naar het enige 3-sterren restaurant van Nederland: De Librije.
Wij waren daar al samen geweest in 2022 voor mijn 40ste verjaardag, en we wisten zeker dat we onze moeders hier ook wel een heel groot plezier mee zouden doen.
Het eten is niet alleen heerlijk en wordt als een waar kunstwerk op je bord geserveerd, ook de hele sfeer eromheen is fantastisch. Je wordt van begin tot eind in de watten gelegd door het bedienend personeel. Het is een waar schouwspel hoe men “synchroon” iedere gast aan tafel een nieuw gerecht opdient.
Dus Bastiaan en ik waren er snel over uit dat we dit graag met onze moeders wilden delen. Maar.. het moest nog wel een verrassing blijven.
Al maanden van tevoren wisten we een tafel te bemachtigen voor woensdag 21 juni. Wij regelden oppas voor de meiden en brachten de opa’s op de hoogte van onze plannen.
Tot een week voor die tijd wisten de moeders zelf van niets. Totdat er een anonieme V.I.P. uitnodiging op de mat viel.
Mijn moeder werd gelijk helemaal nerveus. “Jij bent het hè Joyce, dat kan niet anders!” heb ik meerdere keren gehoord. Ik hield de lippen stijf op elkaar.
Ine daarentegen, zag de uitnodiging aan voor een reclamefolder. Deze belandde dan ook pardoes in de kliko.
Op een gegeven moment heb ik aan Dick gevraagd of de uitnodiging was aangekomen en hij had natuurlijk ook niets gezien.
Dus ik heb de kaart nogmaals laten afdrukken en Dick gevraagd of hij wilde opletten dat deze kaart niet hetzelfde lot beschoren zou zijn . Ditmaal werd de uitnodiging gelukkig wel serieus genomen.
Op woensdag 21 juni in de middag haalde ik mijn moeder op, en Bastiaan de zijne. Ze hadden inmiddels wel een klein vermoeden dat wij achter de verrassing zaten, maar absoluut nog niet wat er ging gebeuren.
Het was helemaal leuk toen ze alle twee met hun koffertje bij ons in de woonkamer stonden: “Huh, krijgen we dan allebei een verrassing!?” “Bastiaan, ga jij dan ook mee?!” Een hilarisch mooi moment.
We stapten in de auto richting Zwolle. Onderweg vroegen we de moeders of ze al een idee hadden waar we naartoe zouden gaan. Het duurde een tijdje en toen zei Ine bij afslag Zwolle: “De Librije!”
Toen we eenmaal in het hotel waren aangekomen, hebben we verteld dat Ine inderdaad gelijk had. Ze vonden het helemaal geweldig natuurlijk!!
We dronken nog wat op het terras van het hotel en liepen daarna richting onze bestemming voor vanavond.
We werden warm onthaald en naar onze tafel begeleid. Onze moeders kregen van Thérèse Boer een verjaardagskaart namens al het personeel. Ook Johnnie kwam aan onze tafel om te vertellen over de producten die we die avond op ons bord zouden krijgen. De rest van de avond is alleen te beschrijven in foto’s.
Wat hebben we genoten. En ook leuk om weer eens samen met onze moeders een avond op pad te zijn. Een belevenis die we niet meer gaan vergeten.
Op de terugweg van het restaurant naar het hotel was het na twaalven. “Hé ik ben jarig hoor!“ Mijn moedertje was nu echt 70!
Een paar dagen later, op zaterdag 24 juni was het gezamenlijke feest. In de kantine van Manege Laanhoeve in Nederhorst den Berg, van Priscilla, het nichtje van Bert. Een toplocatie.
’s Middags hadden de we boel al gezellig versierd. Daarna kwam neef Nico om zijn muziekinstallatie op te bouwen. Alle drankjes en hapjes werden geregeld door Priscilla en haar man.
Lone en Lizzy wilden graag meehelpen in de bediening. Let the party begin!
Rond acht uur druppelden de gasten allemaal binnen. Letterlijk druppelen, want het was een hele warme dag.
Maar de voetjes gingen evengoed van de vloer hoor! Ook deze avond was helemaal geslaagd. We hebben enorm gelachen en gezellig bijgekletst met iedereen.
Anke en Ine: op naar 75 en 80 jaar! Dan gaan we er weer zo’n feestmaand van maken.
De wattigheid is uit mijn hoofd, de benen weer redelijk fris: tijd om een blog te maken over Flatlands 300. Deze uitdagende graveltocht van 300 kilometer startte zondag om 06:00 uur in het schilderachtige Papenvoort in Drenthe en kronkelde naar het voor mij bekende Doornse gat. Tijdens deze rit kwamen we een verscheidenheid aan terreinen tegen, waaronder Drentse kasseien: flinten. Daarnaast passeren we verlaten boerenweggetjes, brede gravelstroken en voor de afwisseling zelfs stukken asfalt. Bereid je voor op een verhaal vol avontuur, doorzettingsvermogen en de schoonheid van de Nederlandse natuur!
Ontwaken in Papenvoort
De dag start nogal vroeg – understatement. Op het veld waar mijn tent staat begint het om 04:00 uur al te rommelen. Aangezien je om 04:30 uur kunt ontbijten, geeft dit voor veel mensen aanleiding om ruim op tijd de tent op te breken. Maarten, Ferdi en ik lopen op het gemak naar het ontbijt en besluiten om de tent na het eten in te pakken. Aan eten en diversiteit ontbreekt het niet. Er staat echt van alles en vooral heel veel. Ik besluit voor broodjes met jam te gaan met koffie en jus. Na het ontbijt pakken we alles in en leggen de tassen klaar voor vervoer.
Start Flatlands 300
Met een mix van opwinding en zenuwen wachtend op het startschot staan we klaar voor dit ultieme ultra avontuur. Om 06:00 uur sharp begint de extreme graveluitdaging als de zon het pittoreske landschap van Drenthe langzaam verlicht. Het geluid van inklikkende pedalen om ons heen betekent dat het echt gaat beginnen. 300 kilometer aan onbekende wegen liggen voor ons en hoewel dit niet mijn langste rit op de fiets ooit gaat worden, is het wel een speciale.
Flinten, kasseien, klinkers en smalle stroken
Al snel begint het unieke karakter van de Flatlands 300 zich af te tekenen. Vrijwel direct na de start komen we de gevreesde flinten tegen die zo kenmerkend zijn voor dit gebied. Het vergt enige behendigheid en concentratie om deze ruwe stenen te trotseren, maar het geeft een gevoel van voldoening wanneer we aan het eind van zo’n strook komen. De route leidt ons langs rustige boerenweggetjes, omringd door groene velden en uitgestrekte landerijen. Het natuurschoon voelt alsof we terug in de tijd zijn gereisd en oogt op sommige plekken on-Nederlands. In het beginstuk rijden we ook langs veel smalle paadjes en dat is met een grote groep nog wel eens een uitdaging.
Gravelstroken en asfalt
Naarmate we verder rijden, brengen de brede gravelstroken ons naar afgelegen en verlaten gebieden. Het oppervlak test onze fietsvaardigheden en vooral ook mijn uithoudingsvermogen. Hoewel de eerste 100 kilometer best vlot voorbij vliegen, begin ik het al wel zwaar te krijgen. De combinatie van weinig slaap met verkoudheid en keelpijn doet de mens nou eenmaal weinig goed.
De route is briljant en hier kan ik op dit moment nog van genieten. Het contrast tussen de ongerepte natuur en de eenzaamheid van afgelegen plekken in het bos is bijzonder. Terwijl we de kilometers verder tellen, krijgen we gelukkig ook enkele stukken glad asfalt onder de wielen. Een welkome afwisseling om wat snelheid te maken.
Stops en doorzettingsvermogen
Flatlands 300 is niet alleen een fysieke uitdaging, maar ook een mentale. Gelukkig zijn er twee strategisch geplande stops onderweg op 102 en 200 kilometer. Deze pitstops geven ons de broodnodige energie en tijd om even te ontspannen. Bidons vullen, op het gemak eten, bijtanken met snacks en hydrateren voordat we onze weg vervolgen. Tijdens de eerste stop ging het nog wel aardig met me, maar hier realiseer ik me ook hoeveel doorzettingsvermogen er nodig is om de volgende 200 af te leggen.
Bij de tweede stop voel ik me al een stuk minder en zit ik er helemaal doorheen. Hoe anders was dit twee weken geleden toen ik vanaf Nijverdal de Pedaleurs GravHelRide reed. 220 kilometer fluitend op de fiets, dat gaf me vertrouwen voor Flatlands.
We bestellen pannenkoeken en drinken voldoende. We kletsen wat met elkaar en peilen hoe we ervoor staan. Al snel blijkt dat ik vandaag niet de beste dag op de fiets heb. Na wat lachen met Bas van Il Magistrale Cycling Coffee, is het tijd om weer verder te gaan. Nog ‘maar’ 100 kilometer…
Eigen tempo, laatste 70 alleen
Na de stop gaat het niet veel beter en het mentale spelletje is begonnen. Het peloton bestaat uit Maarten en Ferdi aangevuld met twee andere fietsers die we onderweg zijn tegengekomen: Kim & Roderick. Telkens vecht ik me terug naar een wiel en de mannen doen hun uiterste best om mij erbij te houden, maar op 70 kilometer van de finish is het klaar, af en op.
De mannen fietsen met z’n vieren door zodat ze niet meer op mij hoeven wachten. Ik kies ervoor om mijn eigen tempo te pakken. Hoewel dit niet veel langzamer is dan zij fietsen, bevalt het me goed om lekker rustig zonder druk verder te fietsen. Tijdens een plaspauze van de mannen haal ik ze zelfs nog een keer in.
Zwoegend door de mooie natuur die ik niet meer zie, scheldend op de route die maar weer eens iets omhoog loopt, maar vooral teleurgesteld in mijn eigen gestel. Zo beleef ik de laatste uren op de fiets. Een slijtageslag die zijn weerga niet kent.
Triomfantelijke finish van Flatlands 300
Na een hele dag op de fiets te hebben doorgebracht, begint het Doornse gat in zicht te komen. De vermoeidheid is het enige wat ik nog voel, maar vastberaden is mijn wil om de eindstreep te bereiken. Rollend over de finishlijn word ik hartelijk verwelkomd door de organisatie. Een sappige vegetarische burger en wat knapperige frietjes met een klodder mayo is de beloning voor deze prestatie. Het voelt als een overwinning, het mentale spel is door mij gewonnen. Flatlands 300 heeft een vinkje.
Flatlands 300 was een onvergetelijk gravelavontuur, doordrenkt van de schoonheid van Nederland met de diversiteit aan natuur en verschillende wegen. Het stelde mijn fietsvaardigheden, fysieke uithoudingsvermogen en bovendien mijn mentale kracht op de proef. Met enige regelmaat dacht ik aan de serie special forces waar voor de deelnemers ook geen einde aan lijkt te komen. Je mind moet dan sterk zijn om de finish te halen. Maarten, Ferdi, alle andere fietsers en uiteraard de organisatie, dank voor de mooie dag, het vele kopwerk en de gezelligheid onderweg. Flatlands 300 is er een voor in de boeken, not an ordinary day on the bike.
Het lijkt al weer een hele tijd terug dat we in het fantastische glazen huis bij Camping Hartje Groen sliepen. Omdat het zo’n bijzondere ervaring was, heb ik toch besloten om hier nog een blog over te schrijven. Eind mei verbleven we in Cabin Anna op het terrein van Holenberg.
Aankomst en uitleg van huisje Anna
Bij aankomst op de camping neemt de enthousiaste dame bij de receptie ons mee naar het terrein van Holenberg. We lopen naar ons huisje waar we de komende twee nachten gaan slapen. Ze legt uit hoe we het huisje kunnen uitschuiven want dat is het bijzondere van dit verblijf. Op het eerste gezicht oogt het huisje normaal, maar je kunt het helemaal uit elkaar duwen zodat je onder een glazen dak woont.
Het huisje is knus en van alle gemakken voorzien. Een keuken met alles erop en eraan, een ruime douche en een geweldig bad wat onder de vloer is weggewerkt. De dames slapen samen boven in een mooi hutje en Joyce en ik in de ‘woonkamer’.
Eten en badderen midden in het bos
De eerste avond laten we eten bezorgen van restaurant Trien van een dorpje verderop. Het smaakt ons heerlijk en we genieten van elkaar maar vooral van het bijzondere uitzicht. Wat een vrijheid en een schitterende natuur om ons heen. Wow.
Om te eten verschuiven we de tafel en stoelen om wat ruimte te maken zodat we comfortabel kunnen eten. Als alles aan kant is, vinden de dames het tijd om in bad te gaan. Het bad bevindt zich middenin het huisje onder de vloer. Best vreemd om je uit te kleden in een glazen huis zo vinden wij. Eenmaal warm in bad is het fantastisch om lekker in het water te ontspannen. De dames hebben dikke pret en spelen samen lief in bad. De luiken boven het bad moeten ook een keer helemaal dicht om te ervaren hoe dat is. Ze hebben samen in het donker onder het luik de grootste lol.
De nacht valt in huisje Anna
Schoon en aangekleed maken we ons klaar voor de nacht. Het is een toffe ervaring om het midden in het bos donker te zien worden. Langzaam valt de nacht en zien we, omdat het onbewolkt is, een fraaie sterrenhemel. We relaxen wat op bed en lezen wat. Zodra het echt donker is, blijken we ook best moe. We sluiten de ogen en vallen heerlijk in slaap.
Ontbijt in de cabin
Als we ontwaken is het al lang weer licht. Het bos is wakker en wij ondertussen ook. Je ogen open doen midden in het bos terwijl je op een super fijn bed ligt, het is me allemaal wat. Zo gaaf.
Het ontbijt is bij de boeking inbegrepen en bezorgen ze bij het huisje. Als we allemaal zijn opgefrist onder de douche, halen we het ontbijt op bij het begin van het zandpaadje wat naar ons huisje loopt. In een afgesloten box ligt het op ons te wachten. Het smaakt allemaal heerlijk en wat hebben we een plezier in onze cabin.
Heerlijke wandeling door de natuur bij Herperduin
Hoewel we hier voor de cabin zijn, willen we ook de omgeving ontdekken. We rijden een stukje met de auto en maken een wandeling door de het gebied rond de Herperduin met de bekende uitkijktoren. We hebben geluk met het weer want ondanks de bewolking glimt een bescheiden zonnetje ons af en toe tegemoet.
Pizza-avond in de Boshut
Na de wandeling knorren onze maagjes, we lusten wel wat. We hebben besloten om in het naastgelegen restaurant de Boshut mee te doen met de pizza-avond. De koks bereiden verschillende soorten pizza die ze langs je tafel brengen. Je mag telkens een punt pakken als er iets van je smaak bij zit.
De Boshut is een grote ruim opgezette schuur met veel tafels. We snappen dat we hiervoor moesten reserveren want het zit helemaal vol. Het is druk en gezellig. Met een lekker biertje en wijntje hebben we een super fijne avond en de dames vermaken zich ook prima.
We lopen terug naar de camping en de dames maken nog een frisse duik in het kleine meer op de camping. Er gaat een kabelbaan over het water en die moeten we natuurlijk even proberen. Ze hebben geen zwemkleding aan, maar wel de grootste lol samen. Brrr, koud.
Na afloop rennen ze snel terug naar de cabin om daar op te warmen in bad.
Lone op de kabelbaanLizzy op de kabelbaan
Laatste nachtje onder de sterren
Als de dames zijn opgewarmd en aangekleed is het tijd om ons klaar te maken voor het laatste nachtje in een van de meest bijzondere verblijven waar we ooit sliepen.
Lone en Lizzy installeren zich boven en kijken nog even op de iPad in hun knusse hutje. Joyce en ik genieten van het open haardje wat we hebben opgestookt. Het is zo fijn en speciaal hier. Het gevoel van vrijheid, de schitterende natuur en de originele constructie van de glazen cabin, maken dit tot een toffe ervaring.
In alle rust met een nagloeiende open haard vallen we in slaap. Morgen helaas weer naar huis.
Ontbijten en naar huis
Uitgerust worden we wakker door de zwiepende bomen boven ons hoofd. Fantastisch. Het zit er al weer op, maar gelukkig mogen we nog een keer ontbijt halen aan het begin van ons paadje.
We dekken de tafel en smullen van al het lekkers wat voor ons is klaargezet. Verse broodjes, smakelijk beleg en een sapje gaan er wel in.
We pakken de spullen in na het ontbijt en nemen afscheid van onze geweldige cabin Anna. Ik fiets naar huis want ik heb nog een laatste lange training voor The Ride op het programma staan. De dames gaan lekker met de auto.
Dag fraai huis, dat ontspanning en dag rustgeve de natuur. We hebben ontzettend genoten.
Voor iedereen die dit tot hier gelezen heeft; we worden niet gesponsord, we hebben geen aandelen, maar dit is echt een aanrader. Gewoon doen!
Joyce en ik zijn regelmatig op pad geweest samen en vinden een citytrip heerlijk. We zijn onder andere in Madrid, Londen en New York geweest en ook al eerder in Parijs, maar nog nooit met de kinderen. Het leek ons een goed plan om een citytrip met de Lone en Lizzy te doen in de Franse hoofdstad en vrijdag 21 oktober brachten we dit plan tijdens de herfstvakantie ten uitvoer.
Vroeg op pad
Vrijdagochtend rijden we iets na 7 uur thuis weg. We laden een tas in en nemen voldoende eten en drinken mee zodat we onderweg niet onnodig hoeven stoppen. Met opgeladen iPads hebben we geen kind aan de dames en horen we ze alleen als de wifi even wegvalt.
Het rijdt allemaal prima door en op een kleine vertraging na bij Antwerpen, racen we vlot door naar Frankrijk. We tanken eenmaal in België omdat er door de stakingen in Frankrijk grote drukte is ontstaan bij benzinestations. Er is te weinig brandstof en als het er al is, dan sta je lang in de rij. Al valt dat in de praktijk uiteindelijk best mee zien we onderweg.
Eenmaal op de ringweg van Parijs, de bekende périphérique, loopt de reistijd iets op. En toch, zonder al te veel ellende onderweg bereiken we onze bestemming na zes uur. We parkeren de auto in de uiterst smalle garage onder het hotel, checken in en gaan op pad richting de Eiffeltoren.
Joyce vergeet iets én zit vast in de lift
We zijn nog geen tien meter op pad, net een drukke straat overgestoken en Joyce concludeert dat ze haar telefoon vergeten is. Ik herken een patroon omdat Joyce wel vaker iets vergeet. Met Lone en Lizzy loop ik op het gemak naar de metro terwijl Joyce haar telefoon gaat halen in de hotelkamer.
Als we elkaar ontmoeten bij de metro van Porte d’Orléans heeft ze iets schrikbarend meegemaakt. Joyce zat vast in de lift! Hij bleef hangen op de tweede verdieping en omdat ze niet verder durfde, is ze verder gegaan met de trap. Later zal blijken dat Joyce nog niet op de hoogte was van de werkwijze van de lift en dat je voor de verdiepingen hoger dan twee, je kaart nodig hebt. Als je de kaart van je kamerdeur tegen het paneel houdt, heb je wel toegang tot de andere etages. Opgelost en wel weer gelachen.
De metro in
Joyce is uit de lift, heeft haar telefoon bij zich en we kunnen nu echt op pad. In de tussentijd dat Joyce doodsangsten uitstond in de lift, heb ik met de dames vast vier kaartjes voor de metro gekocht. We dalen met de trap af, swipen de kaartjes erdoor en gaan voor het eerst de metro in. Het gaat er best chaotisch aan toe in zo’n metro. Joyce en ik weten dat, maar voor de kinderen is het nieuw. Lone is bang dat er iemand in de metro of op het perron achterblijft en daarom maken we afspraken wat we doen als dat gebeurt. Gelukkig hebben we de afspraken niet nodig dit weekend en zijn we telkens samen uit, samen thuis.
Na een overstap en wat haltes verder, komen we aan bij onze bestemming Bir-Hakeim. Dat is een van de haltes die vrij dichtbij de imposante toren ligt. Na een korte wandeling met duizenden andere toeristen staan we bij de Eiffeltoren.
Naar de top van de Eiffeltoren
De laatste keer dat ik in Parijs was, kon je rond de Eiffeltoren wandelen en zonder hekwerk simpel overal naartoe lopen. Dat is nu niet meer het geval. Of dit te maken heeft met Covid of andere veiligheidsmaatregelen is me een raadsel, maar dit keer moeten we tweemaal in de rij. De eerste rij is voor de security om alleen al toegang te krijgen tot het terrein rond de toren. De tweede rij is om kaartjes te kopen.
De dames willen naar de top al is er wel enige twijfel. Het is toch best spannend zo hoog. Joyce hoeft niet per se hoger dan de eerste verdieping en weet al zeker dat ze niet mee wil. Als wij de kaartjes hebben afgerekend, draait de dame achter de kassa het bordje om en kun je niet meer naar de top. Wij zijn de laatste die dag met een geldig ticket voor de top. Timing dik in orde zullen we maar zeggen.
Er volgt nog een korte rij voor de lift. Er kunnen best veel mensen mee en ook hier duurt het allemaal niet belachelijk lang. We stappen de lift in en gaan naar de eerste, althans, dat denken we. De lift stopt kort op de eerste om vervolgens zonder de deuren te openen door te schieten naar de tweede. Verrassing voor Joyce die liever iets dichterbij de grond was gebleven. Eenmaal boven vindt ze het eigenlijk niet zo erg, je kijkt nou eenmaal niet recht naar beneden en daardoor besef je niet echt hoe hoog je staat.
Het plan van de dames staat vast: ‘we gaan hoe dan ook naar de top’. Om naar de bovenste verdieping te komen, pakken we weer een lift. Hier staat een korte rij die redelijk doorloopt. Terwijl Joyce op zoek gaat naar een lekker bakkie, stijgen Lone, Lizzy en ik tot 276 meter. Wat een vet uitzicht. Omdat het prachtig weer is, kun je een heel eind kijken. We lopen een paar rondjes, zoeken het bordje van Rotterdam op en gaan dan naar beneden. Zo lang kunnen we mama niet alleen laten.
Gescheiden dalen
Als we Joyce hebben teruggevonden, kijken we nog wat rond en dalen dan af naar de begane grond. Lizzy pakt de lift met Joyce en ik daal via de oostkant met Lone via de trappen naar beneden. Het scheelt niet veel qua tijd en Lone vindt het cool om in een ‘voet’ van de toren naar beneden te gaan. Na een korte sanitaire stop zijn we weer samen en lopen richting de Seine.
Eten rond de Eiffeltoren
Langs de Seine staat een draaimolen en daar willen de dames natuurlijk in. Lizzy is iets enthousiaster dan Lone en dat is gezien het verschil in leeftijd niet gek natuurlijk. Na een rondje zijn we wat Euro’s lichter en nemen een kijkje bij de rondvaart beneden bij de Seine. Helaas kunnen we niet voor zaterdag reserveren, morgen moeten we op tijd terug.
Van de reis en indrukken op de Eiffeltoren hebben we trek gekregen. In de smalle knusse straatjes rond de toeristentrekker vinden we een Italiaan. Pizza en pasta gaan er goed in. We kletsen gezellig en de dames vertellen dat ze het cool vonden om zo hoog te zijn geweest. Durven ze gewoon de kleine waaghalzen.
De dag heeft z’n tol geëist, we zijn het zat. Nadat we hebben afgerekend lopen we nog eenmaal langs de toren richting de metro. We scoren nog een gave Parijs-rugtas voor Lone en wat miniatuur Eiffeltorens voor de dames om vervolgens de metro te pakken.
Vlakbij het hotel laat een zwerver Lizzy nog schrikken door ineens keihard te gaan huilen. Hoewel het natuurlijk nep is en hij een grapje uithaalt, maakt het enorme indruk op onze kleine kabouter. Het incident komt de dag erna nog een aantal keer voorbij. Haha.
Uitgebreid ontbijt na een onrustige nacht
Wie mij een beetje kent, weet dat ik weinig problemen heb met in slaap vallen op welke plek dan ook. Fris en uitgerust open ik mijn ogen als de wekker van Joyce gaat om 07:30 uur. Blijkt dat Lone en Joyce nog even hebben lopen spoken en dat ze niet goed konden slapen. Ander bed, andere omgeving, who knows. Lizzy en ik waren vlot in dromenland en hebben niets gemerkt.
We gaan een beetje vroeg eruit omdat er vandaag een fietstocht speciaal voor kinderen op het programma staat. Om deze tocht tot een succesvol einde te brengen, duiken we als we eenmaal gedoucht en aangekleed zijn, de lift in naar het ontbijt.
Het ontbijt laat weinig te wensen over en is uitgebreid. Dat hebben ze goed voor elkaar bij Novotel. Als de maagjes gevuld zijn, poetsen we onze tanden in de kamer en gaan weer naar onze startmetro.
Paris by bike – kids tour
Enorm trots ben ik op de dames want we komen ruim op tijd aan bij Paris by bike. Vandaag hebben we een fietstocht gepland speciaal voor kinderen langs de bezienswaardigheden van Parijs. Lone mag zelf fietsen, maar Lizzy gaat bij mij achterop.
Onze gids Eva neemt ons mee langs toffe plekken en vertelt hier interessante verhalen over. Voor wie het eng lijkt, hoeft zich geen zorgen te maken. We vermijden alle drukke gedeelten van de stad en cruizen overal tussendoor. Een greep uit de highlights:
Het Palais-Royal: klimmen op de kunstwerken van Daniel Buren;
Het Louvre Museum: de bekende glazen piramide;
Het Ratatouille Restaurant: inspiratiebron voor de animatiefilm;
De Nôtre Dame: ontdek de plek van Quasimodo;
De enge middeleeuwse straatjes in het Quartier Latin;
Het Centre Pompidou: het gekste museum van de stad!
Onderweg doen we ook een spelletje. Op veel plekken in Parijs, voornamelijk onder straatnaambordjes, vind je street-art mozaïekjes. Het doel is om er zoveel mogelijk te ontdekken en als groep tot een mooie score te komen. We zien er onderweg meer dan veertig, maar omdat er veel tellingen door elkaar heenlopen, kunnen het er ook wat minder zijn.
Halverwege hebben we een korte stop bij een bakker. Koffie en een broodje gaan er wel in en de dames zien een taartje of macaron wel zitten.
Joyce heeft onderweg vlakbij de stop haar favoriete geurtje gespot. Na overleg met onze gids Eva gaat ze met Lone even terug om het te kopen. Zodra zij terug zijn, vervolgen we onze fietstocht. Na drie uur fietsen zijn we weer terug bij het begin. Een ontspannen informatief rondje van 10 kilometer waarbij we een hoop geleerd hebben van de stad. Het is bovendien fijn om eens op plekken in Parijs te komen die niet cliché zijn.
Het slot erop
Bij terugkomst hebben we aan de organisatie van Parijs by bike gevraagd waar men tegenwoordig slotjes ophangt. Daar was vroeger een hele brug voor, maar dat blijkt nu verboden. Slotjes hang je sinds het verbod bij de brug op bij de Sacré-Cœur en daar gaan we heen.
We komen met de metro aan bij de stop die vlakbij de Sacré-Cœur ligt. Het blijkt al een hele klim om uit de metro te komen, er komt geen eind aan de ronde trap omhoog. Eenmaal een beetje op adem zetten we voet naar nog meer hoogtemeters want de bekende basiliek ligt op een heuvel.
Lone en Lizzy hebben van mij een opvallend rood slotje gekregen met hun namen en de Eiffeltoren erop. Hoewel de meeste mensen hun slotje hangen aan het drukke gedeelte, pakken wij een iets rustiger deel en de dames nemen de tijd om een goede plek te zoeken.
De dag begint langzaam, maar heel zeker zijn tol te eisen. De dames zijn moe en willen graag uitrusten. Dat komt mooi uit, want op de trappen bij de Sacré-Cœur kan dit prima met het heerlijke najaarszonnetje. Terwijl de dames erbij zijn gaan liggen in het gras, maken wij wat foto’s en sturen wat leuke dingen door naar de oma’s.
Shoppen of toch niet?
Er zit weer wat energie in de dames en we gaan op zoek naar de dichtsbijzijnde metro. Als man met drie vrouwen op stap ontkom ik er niet aan dat er geshopt moet worden. Onderweg naar de metro komen we nog een paar snoepwinkels heen waar oma Ine ook wel een lolly’s koopt als ze in Frankrijk zijn. We kopen twaalf lolly’s. Elk vijf voor de dames en papa mag er ook twee.
We stappen na een korte metro-rit uit bij een groot warenhuis. Lizzy heeft geen zin om te shoppen en loopt met mij een stukje terug. We hebben een soort openlucht speelplaats gevonden waar veel Duplo op de tafels ligt. Lizzy gaat rommelen en ik neem plaats op een bankje. Wel lekker om even de benen wat rust te geven.
Joyce en Lone zijn sneller terug dan verwacht. Ze zijn het zat. Omdat we een beetje op tijd bij de rondvaart op de Seine willen zijn, besluiten we om te gaan eten bij de vertrouwde gele M. Alleen al door deze aankondiging hebben Lone en Lizzy weer even energie om een klein stukje te lopen.
Bijna opgelicht of bestolen bij de Mac
Ik bestel voor ons het diner bij de zuil en de dames zoeken een goed plekje om het op te eten. Na niet al te lange tijd loop ik met twee dienbladen gevuld met ongezonde rommel terug. De dames eten het samen op aan een tafel bij het raam en Joyce en ik zitten een stukje verderop.
Er komt een man de Mac binnenlopen met een vriend van hem. Hij ziet er wat beroerd uit en zijn vriend vraagt aan mij of ik misschien parfum bij me heb. Niets vermoedend zeg ik ‘nee’ en ga verder met eten. Het voorval hoeft niets te betekenen, maar het voelt niet heel gemakkelijk. Zeker niet als Joyce nog eens benadrukt dat we wel degelijk haar dure nieuwe geurtje bij ons hebben. Joyce draagt de chique papieren zak van het bedrijf, maar de recente aankoop is al eerder die dag met het doosje in mijn rugtas gestopt. De jongeman is ondertussen wel naast ons gaan zitten. Oké.
Er blijkt iemand een (nogal onsmakelijk) parfum bij zich te hebben en nadat hij dit op zijn hand heeft gespoten en ook wat heeft gegeten, trekt mijn buurman wat bij. Hij begint direct uit te leggen wat eraan scheelt en waarom hij parfum nodig heeft. Hij gooit het op een lage bloeddruk, maar wij vertrouwen het zaakje niet zo.
Tijd om te gaan. Na het voorval willen we eigenlijk zo snel mogelijk weg. Dag Mac, dag parfumgangsters. 😉
Rondvaart over de Seine
We duiken in de buurt van de Mac de metro in. Het is een lange trip dit keer met een aantal overstaps en flink wat haltes. De tijd begint ook een beetje te dringen als we de vaart van 19:30 uur willen halen.
Uit de metro scheuren we direct in een aardig tempo naar de kassa, rekenen vier tickets af en lopen in een rechte lijn door naar de boot. We made it. Als iedereen aan boord is vertrekken we voor onze laatste activiteit in Parijs.
Er is geen gesproken informatie op de boot en dat hoeft ook niet. We hebben heel veel data tot ons genomen vandaag en het zou toch niet meer binnenkomen. Er klinkt een lekker relaxt muziekje op de speakers en we genieten van een fraai verlicht Parijs vanaf het water. We vinden het prachtig en Lone herhaalt meerdere keren dat ze Parijs zo mooi vindt. Dat is voor Joyce en mij natuurlijk een welkom compliment. Niet dat wij de stad gebouwd hebben uiteraard, al is het wel fijn dat ze waarderen wat we met ze doen. Haha.
Knipperende Eiffeltoren
Na een uurtje varen, staan we bij het beginpunt. We zijn er wel klaar mee voor vandaag en we waggelen op ons gemak terug naar de metro. Ik meen me al lopend langs de Eiffeltoren te herinneren dat hij soms ook knippert. Google is je beste vriend en het blijkt dat hij op elk heel uur ongeveer vijf minuten lang knippert. Dat is wel vet natuurlijk en hier willen we maar al te graag op wachten. Het is bijna 21:00 uur dus zo lang hoeven we ook niet langs de Seine te staan.
Een mooiere afsluiter kun je je niet wensen in Parijs. Wat een gaaf gezicht is dit.
Om te chillen pakken we nog een drankje bij de bar van ons hotel. Het blijft er bij een want we verlangen naar ons bedje om de luikjes te sluiten. Moe en voldaan ploffen we om 22:00 uur neer. Er is geen sprake van rondspoken in de kamer, iedereen valt als een blok in slaap.
De volgende morgen tien uur later ontwaakt de kamer pas weer. We slapen een beetje uit want we hebben geen enkele haast. Op het gemak douchen en aankleden is ook wel eens lekker. We dalen met de lift af naar ons ontbijt en doen ons tegoed aan de vele lekkernijen van het Franse hotel. Die luxe zullen we thuis gaan missen.
Dag hotel, dag Parijs. Wat was je top en wat hebben van jou en elkaar genoten. We rijden in vlot tempo zonder files naar Bibi die bij opa Dick en oma Ine heeft gelogeerd. Ze kwispelt ons enthousiast tegemoet als we haar halen. Nadat we de belevenissen van ons mooie weekend aan opa en oma hebben verteld, is het tijd om naar huis te gaan. Morgen weer aan het werk en naar school.
Voor Joyce haar 40e verjaardag wilde ik iets speciaals doen. Ik ben groot voorstander van het geven van herinneringen in plaats van spullen dus daar was ik al wel snel uit. We houden allebei van lekker eten en een nachtje weg en in die combinatie lag mijn oplossing voor het vraagstuk. Na mooie diners in Madrid en in Nederland bij Lakes en Tante Koosje, gingen we nu voor het hoogst haalbare: drie sterren bij de Librije in Zwolle.
Op Valentijnsdag (puur toeval) reserveer ik het hotel voor de overnachting met een compleet dinerarrangement van acht gangen, wijnarrangement, valet parking en welkomstdrankje en hapje bij aankomst. De volgende ochtend zal er een uitgebreid ontbijt klaarstaan. Je moet dan niet denken dat we direct 26 maart voor Joyce haar verjaardag aan de beurt zijn. De reservering staat genoteerd voor 29 september, ruim een half jaar na Joyce haar verjaardag.
Op naar Zwolle, naar de Librije
Afgelopen donderdag was het dan eindelijk zo ver, we werden in de middag verwacht in Zwolle bij de Librije. Heel blij na het debacle van onze vakantie, gelukkig gaat dit wel door.
Er wachten bij aankomst drie medewerkers van de Librije voor de deur van het prachtige statige pand. Zodra wij de auto hebben neergezet voor de ingang, nemen ze ons alles uit handen. Bagage hoeven we niet te tillen en onze auto nemen ze mee, die wordt heel luxe voor ons geparkeerd. We zijn nog niets eens in het hotel en we zijn nu al onder de indruk van de gastvrijheid en de service.
We mogen binnen in de ontvangstruimte plaatsnemen en ondertussen regelt het personeel alles voor ons. De koffer gaat naar de kamer en wij mogen ontspannen genieten van een welkomstdrankje en hapje. Hier proeven we al een vleugje van wat ons de rest van de avond te wachten staat.
Slapen in een oude vrouwengevangenis
Na ons eerste kennismaking met de culinaire reis, gaan we naar de kamer. De jassen hangen keurig in de kast en de koffer ligt op een tafeltje naast het bed in onze kamer met de naam Zoethout.
Het restaurant, waar we vanavond dineren, is gelegen op de oude binnenplaats van de vrouwengevangenis en de kamers zijn gebouwd in de oude cellen. Je kijkt vanuit je kamer op de ondertussen overdekte binnenplaats.
De kamer is schitterend en het ziet er allemaal tot in de puntjes verzorgd uit. Zelfs een persoonlijke welkomstboodschap ontbreekt niet met wat lekkere chocolaatjes. De badkamer is ruim met een goed bad en de douche is ongeveer net zo groot als de badkamer thuis. Hier houden wij het wel een nachtje uit.
Shoppen in Zwolle en opfrissen
De Librije ligt dicht tegen het centrum van Zwolle aan en we besluiten om een lekker rondje te lopen. De kleine straatjes in de stadskern zijn schattig, het ziet er allemaal fraai onderhouden uit. Maar ja, loop je met Joyce in een centrum, dan ontkom je niet aan shoppen. Al snel lopen we van winkel naar winkel en komen we allebei naar buiten met nieuwe kleding.
Het loopt tegen 18:00 uur en aangezien we om 19:10 aan het diner verwacht worden, lopen we op ons gemak naar de Librije terug.
Joyce werkt haar make-up bij en geeft de krullen nog wat extra volume terwijl ik me kort opfris onder de douche. Chique kleertjes aan en gaan. Hoe gek dit ook klinkt, maar we zijn best een beetje zenuwachtig voor deze avond. Het is niet elke dag dat we aanschuiven voor een drie sterren diner.
Culinaire reis van start
We lopen de kamer uit en gaan met de trap naar beneden. Daar staat wederom een handvol personeel klaar om ons naar de tafel te begeleiden. In de grote zaal mogen we aan de linkerkant langs de muur gaan zitten. Op deze manier hebben we een goed zicht en zien we een groot deel van de ruimte.
Geduldig wachten we op onze plek, niet wetende wat ons staat te wachten. We hebben totaal geen idee, maar laten het over ons heenkomen. We zien wel wat er gebeurt. Al snel krijgen we een aperitief op tafel, een heerlijke champagne om de avond gepast mee te beginnen.
Na een tijdje zijn alle tafels bezet en draait het personeel op volle toeren. Bij alles wat men hier doet, staat service voorop en daarom is deze bediening echt een genot om te mogen ervaren.
Acht gangen – Librije menu
Het is een uitdaging om het diner gepast te beschrijven en niet enkel in bijvoeglijke naamwoorden en superlatieven te verzanden, maar toch ga ik een poging doen.
We kiezen voor het ‘standaard’ menu en dat bestaat uit maar liefst acht smaakvolle gangen. Er staan naast de acht gangen ook nog een zestal opties op de kaart die je naar wens kunt toevoegen. Alleen de kaas spreekt me wel aan, maar we besluiten om dat wellicht op een later moment toe te voegen.
Amuse en Jonnie en Thérèse aan tafel
Zoals te doen gebruikelijk, starten we het diner met wat kleine amuses. De start is een soort romantisch eerbetoon aan eten met een krokante ring, een eetbare roos en een luchtige cracker met vegetarische tartaar. We beginnen met eten en smullen ervan. Het zijn stuk voor stuk kleine smaakexplosies in je mond. Wow.
Het is nog niet klaar met de amuses, want niet veel later hebben we drie aparte gerechtjes op onze tafel staan. Een gerookte vissenkop waar een klein gerechtje in zit, een eierdop met verse groenten en eigeel en te slotte een slak. Daar zijn we niet zo van, maar het smaakt zoals je mag verwachten verrukkelijk.
Bij de eerste gang komt Jonnie Boer aan tafel en heet ons welkom. We ontvangen uit zijn handen een smaakpaspoort waarin zijn leveranciers genoemd staan. De Librije werkt samen met veel lokale winkels waar zij een grote diversiteit aan ingrediënten kopen. Het is bijzonder om de eigenaar van een drie sterren restaurant aan je tafel te hebben. Het voelt voor ons alsof je een celebrity ontmoet wat in feite ook zo is. Zijn vrouw Thérèse loopt ook rond en ziet er op toe dat de gasten niets te kort komen. Zo lekker gewoon gebleven en dat vinden we mooi.
De eerste drie
De eerste drie gerechten zijn bereid met vis. Noordzeegarnaal, langoustine en coquille vormen het eerste gedeelte van ons menu. De kunstwerkjes op je bord, de manier hoe de gerecht op tafel gezet worden en niet te vergeten de smaak zijn buitengewoon. Tel daar nog de bijpassende wijn bij op en wij hebben de avond van ons leven. Elke keer kijken we elkaar aan en zeggen we wat we proeven en wat we van de smaak vinden. Het is haast niet te geloven zo lekker dat alles is.
De gezonde spanning vooraf hebben we perfect onder controle en valt vrij vlot van onze schouders. We zeggen zelfs gekscherend tegen elkaar dat wij dit wel kunnen, zo’n drie sterren diner.
Gang vier tot zes – een massage voor je zintuigen
Het tempo ligt niet hoog en er is voldoende tijd om te kletsen en samen te genieten van de legendarische avond. Toch zijn we al bij gang vier en dat betekent dat we op de helft zijn.
Gang vier bestaat is Zeeuwse knoop. Een bijzonder gerecht want ze hebben kool bereid met natuurklei en dat komen ze eerst bij ons aan tafel laten zien. De klei maken ze kapot met een hamer en dan zien we daar de verstopte kool zitten. Ze nemen hem weer mee om er voor ons een gerecht van te maken. Bizar bijzonder.
Bij gang vijf zien we weer een vis terug en dat is ditmaal een Snoekbaars. Deze is bereid met appelstroop en riesling. Bovenop komt een dun plakje spek te liggen wat voor onze neus op de deksel van een pan kort garen.
De laatste gang van dit drieluik is reebok en hier krijgen we voor het eerst een rode wijn bij. Ik houd altijd wel van stevige smaakvolle rode wijnen en deze past, hoe kan het ook anders, uitermate goed bij het stukje vlees.
Toch gevallen voor de kaas
Omdat we zo vlak voor de zoetigheid zitten, is dit het moment waarop je kunt kiezen om de kaas aan het menu toe te voegen. Ja, dat wil ik wel en niet veel later rijdt er een enorme kar met meer dan 20 kazen onze tafel tegemoet. Ik kies voor de uitgesproken smaken en de Librije serveert er ook een bijpassende wijn bij. Joyce slaat even over, maar proeft wel elk stukje met me mee.
Bij de toetjes zijn we nog niet klaar met onze verbazing, het gaat maar door. We krijgen heerlijke verrassingen op tafel. Peulvruchten, groene aardbei in combinatie met basilicum en ook de landkaart gevuld met bonbons bij de koffie is uitmuntend.
Slaap lekker
Dan zit het er al weer op, de negen gangen hebben hun weg naar onze maagjes gevonden en wij zijn hebben meer dan voldoende gegeten. Dit is een belevenis als nooit tevoren, wat een fantastische ervaring.
We lopen omhoog en ploffen moe maar zeker voldaan op ons riante bed. Jammer dat het er al weer op zit, maar gelukkig hebben we morgen nog een ontbijtje te goed.
Geen standaard ontbijt bij de Librije
Als we wakker zijn gaan we genieten van de enorme douche, het is een grote kop waar een soort waterval uitkomt. Binnen mum van tijd zijn we fris en klaar om te ontbijten. Hoe zou dat zijn bij de Librije?
Beneden aangekomen lopen we naar de zaal voor het ontbijt wat dezelfde ruimte is als de avond ervoor. Netjes begeleid iemand van het personeel ons naar de tafel en neemt de bestelling op.
Croissantjes en broodjes komen op tafel, maar de Librije zou de Librije niet zijn als ze niet ook bij het ontbijt flink uitpakken. Verse toast met paling, kleine sierlijke gebakjes en heerlijke verse sappen. Het is werkelijk waar niet te geloven wat er allemaal op tafel komt. Het is veel, eigenlijk veel te veel en we krijgen het meeste niet op.
Terug naar huis
Je kijkt er een half jaar naar uit en dan is het weer voorbij. Deze ervaring pakt niemand ons meer af, wat was dit gaaf. Na het ontbijt pakken we de spullen bij elkaar en zeggen gedag tegen onze karakteristieke kamer.
Beneden bij de receptie maken we de balans op terwijl onze auto weer van de parkeerplek terug komt. Als het personeel onze aangekochte wijn en de bagage in de auto zet, is het feest echt voorbij. Dag Librije, wat hebben we intens genoten. Chapeau voor het hele concept, alle smaken en het behulpzame personeel. Je waant je echt even in een ander leven tijdens zo’n avond.
Het moet eind 2019 zijn geweest. De wereld was nog vrij van Corona en ik dacht na over een cadeau voor mijn verjaardag van Joyce in 2020. ‘Geef jij mij maar eens een weekendje weg naar een leuke stad’ zei ik. Doorgaans regel ik de uitjes en verzin een leuke stad, maar ik liet aan Joyce dit jaar om mij te verrassen. De shit hits de Coronafan een paar maanden later en mijn weekendje gaat niet door. Vastberaden om dit een jaar uit te stellen, leg ik mij erbij neer dat we er niets aan kunnen veranderen. In 2021 krijgen we hetzelfde recept, maar in 2022 zien we dan toch licht aan het eind van de tunnel.
De jaren ervoor heb ik van Joyce niets gekregen en mijn krediet lekker opgespaard. We besluiten om een weekje samen naar Toscane te gaan na ons verblijf in die regio met de camper tijdens de zomer van 2021. Lekker met z’n tweeën op pad door de schitterende streek van Italië. Genieten van het eten, de omgeving en elkaar. Toch mocht het voor het derde jaar op rij niet zo zijn en dat komt ditmaal niet door Corona.
Rondreis Toscane – Fly & drive
Joyce heeft een mooi programma voor ons samengesteld waarbij we elke dag in een ander hotel slapen en onderweg wat typische Toscaanse plaatsjes aandoen. Volterra, Siena, Pienza, Florence en Chianti zijn een kleine greep uit dorpjes waar we doorheen komen of willen overnachten. De huurauto is voor een week geregeld, de hotels staan keurig in een schema en thuis passen de opa’s en oma’s op Lone en Lizzy. Voor het hele gezin hebben we een feestweek gepland. #zinin
Vlucht van zaterdag geannuleerd
De wet van Murphy begint op dinsdag. Onze heenreis, de vlucht naar Bologna, is geannuleerd en we moeten hierdoor op zoek naar een alternatief. Gelukkig vinden we die vrij snel al is het callcenter van KLM druk en haast niet bereikbaar. In plaats van zaterdagochtend vliegen we nu op vrijdagavond. Joyce boekt een extra hotel en zorgt dat we de auto zaterdag eerder op kunnen halen. Oma is ook flexibel en komt een nachtje eerder slapen wat heel fijn is. Op zich is het vertrek op vrijdag ook niet zo’n probleem, we zijn iets eerder op de plaats van bestemming.
Lange rijen op Schiphol
Na ons werk vertrekken Joyce en ik met de trein naar Schiphol. We zeggen de kleine dames gedag, wensen ze veel plezier met de opa’s en oma’s en gaan samen heerlijk op reis.
Dagelijks op het nieuws en dus niet aan te ontkomen: de lange rijen op Schiphol voor de douane. We zijn er op tijd en sluiten ‘netjes’ aan in de rij. Ze zijn lang, maar er zit constant voortgang in. Na iets meer dan een uur zijn we achter de douane en gaan op zoek naar iets te eten. We kopen een boekje, eten een broodje en gaan dan langzaam naar gate B5.
Vlucht terug geannuleerd en vertraging
Na de douane is het overal druk. Richting onze gate zit nog een barretje waar we twee lege plekken bij elkaar weten te schrapen. We proosten op een goed begin van de vakantie waar we al zo’n tijd naar uitkijken. Want wat kan ons gebeuren? So far so good.
We luisteren naar een podcast, lezen een boekje en kijken naar een serie terwijl we bij de gate hangen en wachten op onze vlucht. Joyce krijgt bericht dat de terugvlucht van zaterdag ook geannuleerd is net zoals onze oorspronkelijke heenvlucht. We bellen met KLM en boeken de reis, nadat we lange tijd in de wacht hebben gehangen, om naar zaterdagochtend in alle vroegte. Het tijdstip is ideaal, maar wel fijn dat we alsnog terug kunnen vliegen naar huis.
Nieuwsgierig sta ik op om te kijken of we kunnen boarden, maar ik kom van een koude kermis thuis. We zijn vertraagd. In plaats van 21:10 vliegen, staat er dat we 22:40 de lucht in gaan. Verveeld ga ik een zakje snoep halen, want dat betekent dat we nog wel twee uur in de stoel mogen hangen.
We mogen aan boord
Later dan gepland, maar gelukkig, we mogen uiteindelijk om 23:00 aan boord. Er is nog wat gedoe omdat er maar een bus beschikbaar is en dat is veel te weinig voor het volle vliegtuig. Hierdoor duurt het allemaal nog langer voordat iedereen aan in het vliegtuig zit. Joyce en ik stappen in de tweede bus, lopen door de regen het vliegtuig in en nemen plaats op stoel 10A en 10C.
This is your captain speaking
Eenmaal aan boord neemt de piloot direct het woord en bereid ons voor op slecht nieuws. ‘Het zou zo kunnen zijn dan we vandaag niet de lucht ingaan’ weet hij te vertellen. Ze hebben niet de juiste papieren aan boord en het grondpersoneel weigerde ook om onze bagage in te laden. Ze gaan hun best doen om zo snel mogelijk te vertrekken, maar we moeten er rekening mee houden dat de ze vlucht moeten annuleren. Dat klinkt niet best, maar ik bekijk het graag positief en denk dat het wel losloopt.
Het personeel van het vliegtuig doet er alles aan om wel te mogen opstijgen. Ze rennen druk heen en weer en zorgen dat alles gereed is voor de vlucht. Ze hebben op tijd de juiste papieren uit een ander vliegtuig gehaald, de bagage is alsnog ingeladen en vervolgens doen ze de deuren dicht en maken zich klaar voor vertrek.
20 seconden
Vliegtuigen krijgen van de verkeerstoren een slot waarin zij mogen vertrekken. Door al het geregel, gebeld en gedoe hebben we dat slot op 20 seconden na niet gehaald. Botte pech!
De piloot loopt met een gezicht op onweer ons tegemoet en pakt de microfoon. Waar hij ons voor waarschuwde is werkelijkheid, we stijgen vandaag niet op en we moeten allemaal het vliegtuig verlaten.
Tot nader order moeten we in het vliegtuig blijven, want aangezien al het personeel al naar huis is, hebben ze niemand beschikbaar om de trap weer aan het vliegtuig te zetten. We kunnen er dus voorlopig niet uit.
Gesleept naar een andere gate
Dat wachten neemt ruim een uur in beslag en ondertussen weten we nog helemaal niets. Wat gebeurt er met onze koffers? Regelt KLM binnen afzienbare tijd een andere vlucht en moeten we op het vliegveld blijven? Wat kunnen we verwachten en wat kunnen we zelf doen? Op al deze vragen krijgen we geen antwoord terwijl we in het vliegtuig wachten.
Via Twitter krijg ik de oplossing om naar een service balie te gaan, maar ja… ik zit vast in het vliegtuig.
Hey @KLM@Schiphol we staan met een vliegtuig vol mensen al enige tijd stil bij gate B5.
Ze hebben we een oplossing gevonden zodat we uit het vliegtuig kunnen en er komt een trekwagen die ons naar gate B20 trekt. Het vliegtuig komt aan een slurf te staan zodat we gemakkelijk het vliegveld weer op kunnen.
Achteraf vragen we ons af of dit bewust is gedaan met die slurf. Want op deze manier kunnen we niet buiten wachten op de bagage (die dus niet komt, maar daarover later meer). Als we via een trap buiten hadden gestaan, konden we wachten en de koffers opeisen.
Een verlaten Schiphol op vrijdagnacht
Schiphol is verlaten en leeg. Op wat toeristen na loopt er niemand rond, is er niets meer open en er is geen personeel te bekennen. We besluiten om te wachten op de piloot bij de gate, want wat moeten we nou doen? Waar komt onze bagage? De piloot en stewardessen lopen ons tegemoet. Hij zegt dat de bagage werd uitgeladen, maar hij heeft geen idee waar dat terecht komt. Top!
Op Schiphol vind je van die self service schermen. We proberen met onze gegevens iets te weten te komen over de geannuleerde vlucht en wat we moeten doen. De vlucht staat in het systeem op vertraagd in plaats van geannuleerd. Vermoedelijk is er niemand beschikbaar op dat tijdstip die onze vlucht op geannuleerd zet bij Schiphol/KLM wat natuurlijk heel gek is. Het enige wat we kunnen is tickets printen.
We beginnen dan maar te bellen terwijl we naar de bagageband lopen. Na lang wachten krijg ik een Engelstalige dame aan de lijn die me ook niet kan helpen. Ze adviseert me naar een service balie te gaan, maar die zijn allemaal verlaten. Ze kan ook niets omboeken omdat de vlucht niet geannuleerd is, hetzelfde als op de service schermen dus. Na een uur hang ik zonder resultaat op met dezelfde onbeantwoorde vragen.
Bagage staat stil, met de taxi naar huis
Moedeloos en vol onbegrip dwalen we over Schiphol. Wat moeten we nou doen? De Airtags in onze bagage hebben al ruim een uur geen update gehad. Sinds we uit het vliegtuig zijn gegaan ligt het stil. Hier gaat ook geen verandering in komen tot een uur of 05:00, het moment dat Schiphol weer langzaam opstart.
We besluiten naar huis te gaan met de taxi, het is wel mooi geweest. Zaterdag en zondag zijn er geen vluchten beschikbaar en bovendien komen we niet heel ver zonder dat we zeker weten dat de bagage terugkomt.
Onderweg bel ik Lone die slaperig opneemt. Ze maakt opa en oma wakker en rond 02:45 zijn weer weer thuis in Hilversum. 140 Euro lichter door de taxirit, maar we slapen wel in ons eigen bedje. Opa en oma gaan naar huis en wij duiken doodop ons mandje in. Morgen weer een dag om ons te verwonderen over de gebeurtenissen op Schiphol met de KLM.
Gezinnen met kleine kinderen en oude mensen
Wij gaan lekker naar huis, maar ik zie de oudere mensen en gezinnen met jonge kinderen achterblijven op Schiphol. Ze hebben geen idee wat ze moeten doen en waar de bagage is, net als wij. De vele Italianen die bij ons op de vlucht zitten en naar huis willen, hebben geen keuze. Ik moet er niet aan denken om de nacht, zonder uitzicht op de bagage of een mogelijke alternatieve vlucht, door te brengen op de verlaten luchthaven. Het is echt schrijnend om te zien en geeft aan hoe er met mensen omgegaan wordt. Schandalig.
De bagage arriveert
We merken op dat onze tassen wel lekker op vakantie zijn. Ze hebben momenteel een schitterende tijd op de luchthaven van Bologna en kletsen naar alle waarschijnlijkheid met alle andere bagage die KLM opmerkelijk genoeg heeft meegenomen!
Je annuleert een vlucht, alle mensen blijven achter in Nederland, je neemt niemand mee naar Bologna, maar je neemt voor het ‘gemak’ wel de bagage mee. Goed over nagedacht, een weloverwogen keuze moet dit geweest zijn.
Lang leve de Airtag, al kunnen we niet veel meer dan de locatie zien.
Hoe nu verder?
Sinds zaterdag zijn we druk met annuleren van de hotels en de auto. Daarnaast willen we onze bagage terug en ook dit is in gang gezet. Onze vakantie gaat niet door en we denken erover om er volgend jaar een vervolg aan te geven, misschien dan vanaf Rotterdam of Eindhoven.
Het lijkt allemaal ver-van-je-bedshow totdat je er zelf middenin zit. Wat een ellende en wat zonde van onze vakantie. De droevigheid ten top bij zowel KLM als Schiphol, want zo ga je niet met mensen om. Je laat een vliegtuig vol aan zijn lot over middenin de nacht op een verlaten airport. Kansloos.
Als er een update is over de koffers, of alles vergoed is en wat het vervolg is, dan post ik hier een update.
Je kijkt er maanden naar uit en vervolgens vliegen je twee weken vakantie in een zucht voorbij. Volgens mij heb ik dat bij elke reis, maar dat terzijde. Begin februari van dit jaar boekten we onze zomervakantie naar Spanje in het kleine vissersdorpje Moraira. Ons verblijf in Villa Palmera is goed bevallen.
Goed eten: ja graag!
Hoewel dit blog niet een verslag van dag tot dag gaat weergeven, som ik een aantal highlights van de vakantie op en daar mag het lekkere eten niet bij ontbreken.
In Spanje kun je heerlijk eten en wij hebben een aantal fijne tentjes bezocht. Op de tweede dag gingen we bij ons in de buurt naar Algas op aanraden van meerdere mensen. Schitterend uitzicht, divers eten en ook vegetarische opties. Later zijn we nog eens terug geweest voor het ontbijt.
Over mooie uitzichten gesproken, in de tweede week zaten we bij El Chamizo en paar strandjes verderop vanuit Villa Palmera gezien. Joyce en ik bestelden een uiterst smaakvolle paella wat we eerder die week ook al eens aten. Hmmmm!
Toen we in 2013 bij Pedreguer verbleven, reden we al eens naar Jávea om een bezoek te brengen aan Cabo la Nao. Ook hierbij geldt: het uitzicht is fantastisch. Dat deden we dit jaar dus weer om het verveelde gelukkig niet. Los genietos.
De bediening in Spanje laat nog wel eens te wensen over. Dit komt mede door het beperkte Engels, maar ligt denk ik ook aan het personeel. Het duurde nog wel eens totdat we een bestelling konden doen of dat we het juiste op tafel kregen.
Zwempark Aqualandia
Een onbezorgd dagje op een waterpark. Geen gekkigheid, alleen wat (hoge) glijbanen. Met die gedachten reden we naar Benidorm om met de kinderen te plonsen in Aqualandia. Een groot waterpark met de meest uiteenlopende attracties.
Er zijn van deze dag geen foto’s of video’s omdat de telefoons in een kluisje gingen en dat is maar goed ook. Je mocht ook geen telefoon of camera meenemen in de glijbanen, dus op zich logisch dat we niets hebben vastgelegd.
Het begint bij binnenkomst met de meest hoge en extreme glijbaan van allemaal. Hebben we die vast gehad. De naam alleen al boezemt al angst in: Verti-Go! Lone en ik pakken de rode met een hoogte van 34 meter en Mike en Evi gaan voor de groene die een vijftal meter minder hoog is. Het concept is simpel: je stapt in de cabine, kruist je handen over je schouders en je kruist ook je benen. De cabine sluit en de zwembadmedewerker telt af. Bij een drukt hij/zij op de knop en de bodem van de cabine schiet onder je vandaan. Wat volgt is een soort vrije val naar beneden, want de glijbaan loopt zoals de naam al doet vermoeden het eerste stuk verticaal naar beneden. Op het moment dat je door hebt wat er gaande is, schiet je met een noodgang het zwembad in wat je weer enorm afremt. Snelheden van wel 100 km/uur zijn hier niet vreemd. Heel erg vet, maar om eerlijk te zijn staan we niet te trappelen om nog eens te gaan.
De rest van de dag proberen we zoveel mogelijk glijbanen uit. Wat een toffe attracties hebben ze hier allemaal. Voor sommige glijbanen staan hele lange rijen en die vermijden we dan ook behalve voor de Zig-Zag. Daar staan we denk ik een uur voor in de zon te wachten.
Als afsluiter waag ik me nogmaals aan de Verti-Go al pak ik ditmaal wel de groene. Op het moment dat ik in de cabine stap, denk ik ‘waarom doe ik dit eigenlijk’ en tien seconden later loop ik met een beurs achterwerk van al het stuiteren terug.
Een mooie dag in Benidorm, behalve voor Lizzy want helaas zet de oorpijn van voor de vakantie nou net die dag door. Arm schaapje.
Werd er nog gefietst?
Stomme vraag waar het antwoord op te raden valt. Ik nam mijn Canyon Aeroad mee op reis richting Spanje omdat ik ondertussen weet dat je heerlijk kunt fietsen in die omgeving. Vorig jaar ontdekte ik dat bijvoorbeeld tijdens de fietsreis van Alicante naar Valencia.
Het asfalt is geweldig en de routes oneindig. Vooraf had ik zelf wat rondjes gemaakt en van anderen ontvangen en ik wilde in ieder geval Coll de Rates een keer doen. Naast deze bekende klim reed ik ook Puerto de Bèrnia, Puerto de Sa Creueta en speciaal voor Tom Dumoulin de Puig de la Llorença.
Gedurende de vakantie trapte ik ruim 455 kilometer weg en reed tijdens deze afstand dik 7500 hoogtemeters.
Wat deden we verder?
De rest van de tijd hebben we ons vermaakt bij het zwembad. Villa Palmera heeft een groot en schoon zwembad met aan de zijkant bedjes. Evi, Lone & Lizzy deden bijna elke dag wel een plons, zelfs als we bij het strand waren geweest. Wij lagen dan te relaxen met een boekje, Sudoku of deden af en toe een oogje dicht.
Naast het zwembad zijn we een aantal keer naar het strand geweest, hebben we een waterfiets gehuurd en werd er door de dames flink gewinkeld. ‘Wanneer gaan we nou shoppen?’ hoorden we regelmatig. Het vakantiegeld moest echt op. Tassen, boekjes en andere frutsels gingen we meer terug naar Nederland.
Het vakantiefeest is voorbij en de dames zijn vandaag weer begonnen op school. Lone zit in haar laatste jaar van de basisschool en Lizzy zit in groep drie. Joyce en ik zijn ook weer aan de slag. Over een paar weken gaan we samen naar Toscane voor een rondreis. #zinin
Dank voor de fantastische vakantie Mike, Tamara, Evi, Joyce, Lone & Lizzy.
Geïnspireerd en misschien ook wel licht beïnvloed door komoot en wat groepen op Facebook wilde ik ook wel eens bikepacken. Klein beginnen dacht ik, niet te gek doen en het liefst met Lone op pad. De gear is gekocht, de fietsen zijn tip top in orde en de route staat al weken gereed in de navigatie. Klaar om te gaan.
Micro?
Door het woord micro lijkt het avontuur zo onschuldig, alsof het allemaal niet veel voorstelt. Daar denk ik bij aanvang toch anders over. Ik ben namelijk nog een maagd als het op bikepacken aankomt, heb nog nooit in Sauerland gereden en Lone heeft maximaal 25 kilometer gefietst rond het vlakke Hilversum. Uitdagingen dus of valt dat allemaal achteraf wel mee? Bikepacken met je dochter van elf, aanrader of een grote ergernis?
Vroeg weg op zaterdag
Zaterdag vertrekken we vroeg, want naar de start van ons avontuur is het nog wel tweeënhalf uur rijden. De reis verloopt voorspoedig met wat kleine vertragingen door wegwerkzaamheden. Net buiten Arnsberg, midden in de groene bossen, parkeren we bij de tennisclub STK07.
Fietsen uit de auto, een laatste check van de tassen en we kunnen op pad. Althans dat denk ik. Bij het selecteren van de route kom ik erachter dat ik geen details op de kaart zie. Voordat we de eerste meter afleggen, moet ik nog even de kaart van Noordrijn-Westfalen downloaden. Op zich zo gebeurd al was het handig geweest als ik daar vooraf over nagedacht had.
Tien minuten later dan gepland verlaten we het gravel van de tennisbaan en rijden direct de wonderschone bossen in van Sauerland. Ons avontuur is begonnen.
Lopen na 100 meter
We zijn de parkeerplaats nog niet af en de percentages zijn direct moordend. Lone houdt het aardig vol, maar zodra de onverharde wegen met meer dan 6% omhoog lopen, moet ze afstappen. Heel logisch want dit is ze niet gewend. Bij mij schiet direct in mijn hoofd ‘houdt ze dit vol tot het einde van de dag?’. Het eerste stuk valt ook bij mij in de categorie ‘pittig’. Mede door de bepakking en mijn rugzak is het best hard werken bergop.
De beloning na elke klim is de afdaling. Het cadeautje wat je krijgt na het zwoegen, pakken we telkens met veel plezier uit, zo ook na de eerste serieuze meters bergop.
Vlinders, konijnen en een hert
We hebben geluk met het weer want het is niet bloedheet terwijl het zonnetje regelmatig achter de wolken tevoorschijn komt. Best lekker voor eind juli dus.
Buiten de fraaie vergezichten over de natuur in Sauerland, zien we ook veel dieren. Het stikt er van de vlinders in alle soorten, maten en kleuren. Tijdens het klimmen rijd ik telkens een stukje vooruit om dan op Lone te wachten. Op de eerste dag zie, vlak voordat ik mijn schoenen los klik, een hertje staan. In een paar sprongen is het beest onzichtbaar verstopt in de bossen en Lone is helaas net te laat. Ze ziet het beestje niet. Gelukkig pakt ze de dag erna wel een hertje mee die ik dan weer niet zie. Verder zien we onderweg veel konijnen en een verdwaalde huiskat.
Vroeg eten
Hoewel we niet al te snel gaan, tellen de kilometers toch lekker af. We stoppen om de paar kilometer om te drinken en om te eten. Lone komt erachter dat ze gelletjes niet echt lekker vindt. Speciaal voor haar heb ik de smaak caramel zeezout bewaard, maar dat vindt ze ronduit smerig. Gedoe ook allemaal met openmaken en leeg zien te krijgen. Haha. De reepjes en snoepjes gaan er wel in en zo krijgt ze onderweg toch voldoende binnen.
Met nog een kleine 13 te gaan, koop ik een zakje chips bij de Aldi zodat we dit in de hut kunnen eten als we daar aankomen. De supermarkt is in een dorpje waar ook de Italiaan zich bevindt. Het is heel vroeg om te eten aangezien we voor 17:00 arriveren, maar we mogen gaan zitten. De fietsen mogen we parkeren in de garage waar we zicht op hebben zodat we met een gerust gevoel kunnen tafelen. Lekker geregeld.
Lone neemt spaghetti en ik bestel een pizza. Ondanks de vroegte gaat het er allemaal goed in. Een dagje in de buitenlucht op de fiets kost nou eenmaal energie en we hebben allebei sterk de behoefte om dat weer aan te vullen.
Laatste steile loodjes
Tijdens onze stop bij de Italiaan controleer ik de route nog eens en ben benieuwd wat we nog voor de kiezen krijgen. Het blijkt niet mals. Eenmaal uit het dorpje trekken we direct de bossen in om ongeveer 8 kilometer bergop te rijden over onverharde wegen. Het laatste stuk van de route is gelukkig bergaf naar de boshut.
Net als de rest van de route doen we ook dit in fases. Rustig rijden, afstappen als het niet meer gaat en dat doet Lone ook keurig zonder klagen en zeuren. Diep respect daarvoor want het is gewoon zwaar, laat staan voor een kind van elf.
Op de top van de klim zijn we er allebei wel klaar mee en met een dikke smile pakken we laatste meters bergaf. Een opluchting voor ons allebei, we hebben de slaapplek voor de nacht bereikt. Well done Lone, wat ben jij een doorzetter!!!
Samen in de boshut, of toch niet?
De boshut biedt elke avond onderdak aan stevige bankjes en een grote houten tafel. Zo nu en dan passeren er voetgangers of fietsers en vanavond wil ik er samen met Lone gaan slapen, maar het blijkt dat meer mensen dat idee hebben. Bij aankomst staat er een jong meisje wat niet veel zegt en door de struiken wegloopt naar anderen mensen.
Lone vindt het in eerste instantie niet leuk, want ze had zich verheugd om samen met mij te zijn. Ze loopt even alleen naar de rots een stukje verderop. Ik pak vast wat spullen uit de tassen en doe mijn fietskleding uit. Door de vakantieperiode had ik er een beetje rekening mee gehouden dat we misschien niet de enigen waren met dit idee. Lone komt terug en doet ook haar fietskleding uit. Onze tassen zijn voornamelijk gevuld met slaapspullen die we samen uitruimen. De matjes en slaapzakken liggen kaarsrecht klaar voor de nacht. We spelen samen wat spelletjes en eten wat chips. Uiteindelijk vindt ze het toch wel gezellig om bij die anderen mensen op de rots te gaan zitten. En wat blijkt, ze hebben lekkere snoepjes en het is goed gezelschap.
De nacht valt in Sauerland
We kletsen op de rots met twee mannen. Het zijn vrienden en een van de mannen is de vader van het jonge meisje. In het dagelijks leven houden ze zich ook bezig met fietsen, dus er is gelijk een band. Ze maken podcasts en schrijven voor een groot Duits tijdschrift. Er zijn connecties met kleine framebouwers en ze reizen veel met de fiets. Zo is deze trip voor de man zonder dochter (we hebben ons niet aan elkaar voorgesteld, daarom weten we geen namen) het begin van een lange tocht naar Frankrijk. Hij gaat maar liefst drie weken fietsen. Cool!
De nacht valt over het Sauerlandse bos en wij zitten er middenin. De maan verlicht het dal en het enige wat nog zichtbaar is, zijn de silhouetten van alle naaldbomen. Gaaf hoor. Lone pakt haar zaklamp en ons kleine tafellampje erbij voor het nodige licht. Als de snoepjes en chips op zijn, lopen we terug naar de boshut toegezongen door ontelbaar veel krekels. Na een sanitaire stop is het tijd om plat te gaan.
Vroeg wakker
De nacht verloopt onrustig en dat is niet gek ook. De krekels houden Lone wakker en ik kan mijn draai niet echt vinden op het luchtbed. Nadat Lone om 02:00 uur oordoppen in heeft, slaapt ze als een roos. Ik woel mijn weg door de nacht en krijg toch voldoende rust.
De wind blaast over mijn gezicht en langzaam ontwaak ik. Het is net na zessen, best vroeg en toch slaap ik niet meer verder. Lone is kort daarna wakker en om onze medeboshutgasten niet wakker te maken, lopen we rustig richting de rots. We kletsen wat over de nacht als het kleine meisje ons al weer gezelschap komt houden. Voor ons het teken om terug te gaan naar de boshut. Spullen inpakken, fietskleding weer aan en op pad richting een ontbijt waarvan we nog niet weten waar.
Herhaling van zaterdag – hike a bike
We hebben er net lekker de vaart in vanaf het hutje, al duurt dat heel even. Na een kleine kilometer hebben we de fiets alweer aan de hand en slepen we hem een heuvel omhoog. Het pad lijkt ook niet echt fietsbaar. Sterker nog, wandelen is ook een uitdaging. Gelukkig duurt het niet lang.
Het valt ons op dat er in het gebied waar we fietsen ontzettend veel bomen zijn gekapt. We zien veel kale vlaktes met hoge stapels bomen aan de zijkant van de weg. Het heeft wel wat, al zien we natuurlijk liever dat die bomen een bos vormen en dat er veel groen is.
We vervolgen de onverharde wegen met klimmen en afdalingen totdat we weer in de bewoonde wereld komen.
Ontbijt bij hotel
Tijdens de route zien we veel bos en komen we door kleine knullige knusse dorpjes. Het is dan altijd maar de vraag of er iets open is en of je er kunt eten. Het eerste hotel dat we tegenkomen is dicht, het ziet er verlaten uit en dat is tijdens het hoogseizoen best gek natuurlijk.
We rollen wat door op het asfalt en bij het volgende hotel hebben we geluk. Ik stap in fietskleding naar binnen met mijn helm nog op en vraag vriendelijk of we er mogen ontbijten. Mijn Duits kun je niet roestig noemen, het is gewoon bar slecht. De dame kijkt me wat vreemd aan en zegt vervolgens dat het prima is.
Duitsland blijkt in deze regio liefhebber van de fiets. Mochten we gisteren de fietsen in de garage parkeren bij de Italiaan, zegt de dame van het hotel behulpzaam dat we achter bij het terras mogen zitten en daar ook de fietsen kwijt kunnen. Top!
Buffet en toilet
Het ontbijt is een uitgebreid buffet. Lone neemt een kopje thee erbij en ik heb wel zin in koffie. We lopen samen richting de lange tafels waar het eten op gepresenteerd staat. Broodjes, sinaasappelsap en heerlijk beleg nemen we terug naar onze tafel.
Ik wil aan de smakelijkheid van het ontbijt niets afdoen en zal niet in detail treden, maar Lone en ik hebben goed gebruik gemaakt van het toilet in dit hotel. Wat waardeer je een eenvoudig schoon toilet waar je privé kunt zitten na een primitieve nacht. Een momentje voor onszelf.
Afrekenen en weer door, het is nog wel een stukje karren tot de auto.
Ingekort en verhard
‘Het vet is van de soep’ zeggen ze in Vlaanderen. Het betekent dat het beste er wel af is en dat geldt voor Lone in dit geval. Het gaat langzaam, tergend langzaam, ze is moe, heeft er geen plezier meer in en wil steeds vaker stoppen. Voor het eerst zie ik aan haar blik dat ze er wel klaar mee is.
Op zich niet erg natuurlijk en dat begrijp ik volkomen na de tocht van gisteren en de niet al te beste nachtrust. We besluiten om de route om te leggen en in een rechte lijn naar de auto te fietsen. Gewoon over het asfalt, de bossen slaan we voor de rest over.
Het goede nieuws is dat het dan nog een kleine tien kilometer fietsen is. Het slechte nieuws is dat het eerste deel nog wel stevig omhoog is.
Tranen van trots en van verdriet
Met enig sleurwerk van mij en een flink aantal motiverende woorden bereiken we samen de top van de klim. Het is allemaal niet steil en voor mij goed te doen. Voor Lone is het op dit moment gewoon net iets te veel. Vlak voor de top drogen we wat tranen, ze zit er doorheen. Ze wil naar de auto, heeft last van haar kont en geen energie meer in de benen.
Op het moment dat Lone haar fiets in de berm zet en er zelf bij gaat liggen, rijdt de politie voorbij. Ze komen terug om te informeren of ze oké is. Ik leg uit dat we de hoogtemeters niet gewend zijn en dat het wel goed komt.
Na de klim volgt een lange afdaling en daar zie ik toch al gauw weer een lach tevoorschijn komen. Dit rijdt lekker zeg. Ze weet me na afloop te vertellen dat ze wel 50 km/uur heeft gehaald. ‘Zeg maar niet tegen mama’ zeg ik verstandig.
Het laatste stukje naar de auto loopt omhoog, akelig steil zelfs. Ze stapt soms af en probeert het dan later toch weer. Trots moedig ik haar aan die laatste meters omhoog. Uitgeput stort ze in mijn armen en ik geef haar vol trots een hele dikke knuffel. Daarna gaat de doorzetter in de auto zitten en belt mama om te vertellen dat ze het heeft gehaald.
Als de fietsen en spullen weer in de auto staan, geef ik haar een high-five en start de auto. Ga maar lekker chillen kind, je hebt het dubbel en dwars verdiend.
Bikepacking een aanrader?
We zijn vandaag precies een week thuis en onze conclusie is dat het echt te gek was. Natuurlijk was het pittig en zonder twijfel bevatte de route te veel hoogtemeters. Dat neemt niet weg dat het avontuur wat we samen beleefd hebben fantastisch is.
Echt even samen zonder telefoons, iPads of tv en genieten van elkaar en de schitterende natuur. Ondanks de tranen wil Lone het nog wel eens doen dus dat is een goed teken. Toch hebben we wel paar punten voor de lessons learned:
Neem een kussen mee – Die waren we allebei vergeten en het paste ook niet meer in onze tassen.
Kies een route zonder al te veel hoogtemeters als je dit voor het eerst doet met kinderen.
Zorg dat je de kaart van te voren op je fietscomputer hebt staan.
Verdiep je in de route zodat je je kind hierop kunt voorbereiden.
Weet vooraf wat je meeneemt aan sportvoeding of (compact) eten wat je kind lust.
Bereid je voor op aanpassingen van de route.
Neem er de tijd voor, het gaat allemaal niet zo vlug.
Ga het vooral doen, het is zo vet!
We zijn een weekend weg geweest en hebben verhalen en herinneringen voor het leven gemaakt. Op naar een volgend avontuur wat denk ik in Nederland zal zijn.
Erwin Sikkens dank voor de routeinspiratie en last minute tips.
‘Ik heb een aannemer gevonden die op korte termijn kan en de klus wil klaren’. Maart 2022, ik hoor het Joyce nog zeggen. Verbouwen dus en groot ook.
Het begint met de trap
Een paar maanden daarvoor waren we al akkoord gegaan met de renovatie van de trap. Schitterend blauw en lekker fris, daar knapt alles lekker van op. Het tapijt was ondertussen niet meer schoon te krijgen en Joyce vond het wel tijd voor wat verandering.
De trap is het begin van de verbouwing, want niet veel laten besluiten we om alles rigoureus aan te pakken. Onze toilet zit middenin de woonkamer en is sinds we er wonen een doorn in het oog. De architect had waarschijnlijk een borreltje op terwijl hij het ontwerp van ons huis maakte, want echt praktisch is het niet. Hoewel het met zijn tweeën natuurlijk best ging, is het met twee dames en een hond wel wat smal en gauw vol.
De begane grond – alles weg
De eerder genoemde aannemer komt langs en doet een voorstel. Het toilet verplaatsen we naar de kapstok en hierdoor ontstaat er een grote open ruimte. Heerlijk, goed plan!
Als we het doen, dan doen we het goed. Wat volgt is een nieuwe keuken, alles opnieuw stuken en schilderen, een nieuwe vloer met vloerverwarming, nieuwe meubels en ook een nieuwe televisie.
Voordat het zo ver is, moet de hele beneden verdieping leeg en staan er uiteindelijk enkel nog een paar muren. De verbouwing zal de hele maand april duren.
Elke dag voortgang
De aannemer heeft zich omringd met een club hard werkende ZZP’ers. Elke dag in april is er iemand bij ons aan het werk. De feestdagen en weekenden niet uitgezonderd. Het gaat als een trein en we zien haast elke dag iets nieuws.
De keuken laat iets langer op zich wachten, maar wij kunnen eind april weer met wat spullen beneden. Als ook de keuken geplaatst is en de achterwand getegeld is het klaar.
99%
Ach ja, klaar. Het is bijna klaar. We wachten nog op een kookplaat die een langere levertijd heeft en ook missen er wat items in de keuken waardoor we wel kunnen stellen dat we op 99% zitten. Nog een kapje op een lichtpunt en wat kleine afwerkingen. Dan hebben we beneden gehad… maar the story continues.
Bovenverdieping doen we ook ‘ff’
Voordat we ook maar iets met de trap, keuken of toilet beneden gingen doen, lag er al laminaat op zolder te wachten. Dit moet op de tweede verdieping komen.
Beneden kunnen we niet wonen, dus wonen we lange tijd op zolder en verblijven we zelfs drie dagen in een hotel. Daarom stellen we het laminaat van boven uit tot nader order.
Vorige week zijn we begonnen om de bovenverdieping leeg te halen en een groot deel naar zolder te verplaatsten. Het laminaat is ondertussen gelegd en het oude tapijt verwijderd. Wat een klus weer!
Het is nu nog wachten op de inbouwkast op onze slaapkamer die ze komende vrijdag plaatsen. Dan sluit ik het hoofdstuk verbouwing en wil ik het woord de komende tien jaar niet meer horen. Het liefst langer 😉
Shout-out: Joyce
De verbouwing vond plaats middenin de periode dat ik best hard moest trainen voor The Ride. Hierdoor is er (te) veel bij Joyce terecht gekomen, maar ze heeft alles tot in de puntjes verzorgd en geregeld. Om haar te bedanken is ze vorige week een lekker weekendje weg geweest. Even niet aan een verbouwing denken maar aan Joyce voor de verandering.
Het is allemaal prachtig en wat hebben we een hoop extra ruimte gekregen door deze verbouwing. Heel blij met het resultaat, maar stiekem kijken we ook uit naar onze vakantie. Dat hebben we wel verdiend.
Met vrienden op pad is het mooiste wat er is en als dat ook nog eens op de fiets kan, dan is het feest wat mij betref compleet. Met de vaste club, avonturiers van het eerste uur, fietste ik van Alicante naar Valencia
Tien jaar geleden
Nog redelijk groen als het op fietsen aankomt, stap ik ruim tien jaar geleden met de eerder genoemde vrienden op de fiets in Newcastle. Robbie, Ronald, Adse, Jochem, Dennis en ik gaan de Coast & Castle-route fietsen. Dit avontuur bestempelen we achteraf als episch. Door de weinige ervaring als het op zadelzitten aankomt, gecombineerd met het beestenweer, komen we echt gesloopt aan in Edinburgh. In zes dagen trappen we 350 kilometer op de teller en pakken we een kleine 2500 hoogtemeters. Niet slecht, maar met de kennis en vooral ervaring die ik nu heb, is het te overzien.
Na uitstapjes in Finland, Frankrijk, IJsland en Maastricht leek het ons nu wel weer eens tijd voor een fraaie fietstocht. Niet om af te zien in de kou en regen, maar het liefst in de zon met smaakvolle hapjes en drankjes tussendoor op het terras. Ons oog viel op de reis van Alicante in vier dagen naar Valancia van CycleTours. Hoewel gepland voor april 2020 werd het pas werkelijkheid in oktober 2021. De Tapas & Sangria-ride is een feit, let’s go.
Vertrek naar Alicante
Vertrek vanaf Schiphol op dinsdagavond is best gek, zeker in het naseizoen. De luchthaven oogt rustig en leeg, het heeft wat weg van het gemoedelijke Eindhoven Airport. De bagage droppen we zelf in speciale machines. Ze wegen, controleren en nemen de bagage in. Er komt geen medewerker aan te pas. Behalve als Bijl zes battery packs en wat antieke vazen meeneemt in zijn bagage. Hij zit boven het toegestane gewicht en dropt bij ons allemaal wat kleding in de handbagage. En door… We pakken een hamburger a 24,95 en een biertje van 6 Euro zodat we niet met hongerige maagjes het vliegtuig instappen. Wat een prijzen zeg! Het afromen van de rekening is begonnen.
Na een korte ontspannen vlucht staat multitalent Petro ons op te wachten. Hij brengt ons naar de eerste slaapplek waar de fietsen voor de volgende morgen staan. Toevalligerwijs is dit zijn terrein en overnachten we in het gastenverblijf. De rest van de week is hij onze contactpersoon en zal hij de bagage voor ons vervoeren tussen de hotels. De verwijzing naar Ted, onze bagageman in Engeland, is snel gemaakt. Gelukkig hoeven wij deze zware tassen niet mee te nemen op de fiets. Zondagavond staat Petro in Valencia en brengt hij ons naar het vliegveld. Er zijn meer groepen onderweg deze week dus het is een gezellige drukte voor hem.
Woensdag – fietsdag 1: Lunch niet te lang en zwaar want de bergen zijn hoog en naar
Na een frisse nacht en een goed ontbijt staan we te popelen om op de fiets te stappen. We hebben er – mede door het schitterende weer – ontzettend veel zin in. Route laden, helm op en we gaan op pad. De start is een beetje fris, maar zodra de zon zich echt laat zien, warmen we lekker op. Er zit schik in de groep want we zijn na anderhalf jaar dan eindelijk vertrokken. We kletsen, kijken en genieten. Hoewel het landschap nog wat kaal en dor is, doet dat niets af aan ons plezier.
Deze dag telt ‘maar’ 44 kilometer en overbrugt dik 850 hoogtemeters. Een prima opwarmer. Het venijn zit in de staart, maar dat weten we nog niet als we ruim twee uur op het terras gaan zitten voor de lunch na 18 kilometer fietsen. De binnensteden van Spanje zijn rustig, haast verlaten. We vinden een café dat open is met een terras buiten. Braaf beginnen we met koffie en fris en bestellen wat tapas. Salade, brood, olijven en vlees, alles komt op tafel. We zien onze wens, van relaxt fietsen en genieten in de zon op het terras, volledig in vervulling gaan.
Het zijn tot dan toe voornamelijk dalende kilometers geweest en we hebben pas 124 hoogtemeters op de teller. Ik reken af, we pakken de fietsen en draaien op het gemak het kleine Spaanse dorpje uit. Nog geen kilometer later ligt er een puist op het parcours waarbij we direct spijt hebben van de uitgebreide en lange lunch. Puerto de Tibi is een drie kilometer lange klim van gemiddeld 7% met stukken van maximaal 12%. Geen kinderachtige jongen dus. Op 725 meter hoogte ligt de top. Hier komen we op adem en maken een welverdiende groepsfoto. De eerste echte klim hebben we in de pocket.
Wat volgt na de afdaling is nog wel pittiger dan Tibi. Alle hoogtemeters van deze etappe liggen in het tweede deel en dat voelen we. De omgeving is schitterend en lang niet meer zo dor als je een beetje door de bergen rijdt. De laatste kilometers is het alleen maar klimmen, er zit haast geen vlakke meter meer in. Uiteraard halen we de finish. In een smal verlaten straatje staat een huis waar we moeten zijn, maar er doet niemand open. Na contact met Petro komt Veronique aangelopen. Zij woont in de buurt, heeft de sleutel van ons verblijf én gaat vanavond voor ons koken. Goed geregeld.
Het huis waar we slapen is wat gedateerd en er is maar een douche. Iedereen pakt een kamer en stalt de spullen uit. Als we zijn opgefrist, lopen we in 15 minuten naar het terrein waar Veronique woont. Ze heeft een smakelijk Spaans diner voorbereid met meerdere gangen. Dat gaat er wel in na onze tocht, heerlijk. Buiten is het fris en daarom gaan we na het voorgerecht binnen zitten. Na wat biertjes, het eten en de warmte binnen, is iedereen rozig en klaar met de dag. We bedanken Veronique voor het eten en wandelen op ons gemak naar het huis annex hotel. Moe en voldaan nemen we de horizontale positie aan. Slaap lekker.
Donderdag – fietsdag 2: Koffie in de morgen, brengt een middag vol zorgen
De bedden zijn niet geweldig in ons hotel en het hele verblijf is nogal gehorig. Als de een zich omdraait, hoort de ander dat en dat geldt ook voor het toiletbezoek. Je durft haast niet te gaan want je maakt het hele huis wakker. Een onrustig nachtje dus. Veronique staat op de stoep om ons te voorzien van ontbijt. Alles weer goed geregeld en we komen niets te kort, maar er is geen koffiemachine en een ouderwets filterapparaat ontbreekt ook. Omdat de oploskoffie een lage rating krijgt van ons, krijgen we een uitnodiging van Veronique om even verderop na het ontbijt een bakkie te doen. Top, doen we.
We hebben de tijd niet zo in de gaten en genieten van de koffie. Er is zo waar wat levendigheid op straat. Het hele dorp lijkt uitgelopen terwijl we kletsen en om ons heen kijken. Veronique vertelt enthousiast over haar eigen olijfolie die ze in Nederland te koop aanbiedt. Op haar website despaansehorizon.info bestellen we bij thuiskomst direct wat flessen. We bestellen nog een ronde koffie en gaan dan terug naar ons hotel om te starten met dag twee.
Het is pas 11:00 uur als we op de fiets stappen. (Te) laat!? Met 60 kilometer en ruim 1100 hoogtemeters voor de boeg is dit een pittig dagje. Krijgen we spijt van onze langzame late start met koffie op het terras?
Vanaf het vertrek loopt het gelijk omhoog. We zijn zo’n beetje halverwege de klim gestopt gisteren en de rest pakken we vanaf de start gezellig mee. Hoewel dit niet ideaal is, snoepen we wel gelijk veel hoogtemeters van de dag af. Als er stilte heerst tijdens het fietsen, dan weet je dat het omhoog loopt. Nadat we op het hoogste punt van onze reis een foto maken met de groep op puerto de Benifallim met zijn 1015 meter hoogte. Vervolgens dalen we af. De traktatie na al dit zwoegen en zweten.
De route is prachtig. We fietsen over rustige wegen met fijn asfalt en de omgeving is schitterend. Kronkelen door de bergen met veel groen en fraaie uitzichten. Wow, wat genieten we van deze dag. Een moment van rust en bezinning, want ik besef dat dit na anderhalf Coronajaar heel tof is om samen te kunnen en mogen doen.
Het stikt onderweg van de olijfbomen en Robbie maakt onderweg meerdere berekeningen hoe hij zijn crypto om kan zetten naar dit groene goud. Hij belooft de Spaanse olijfboomboeren die we op de route tegenkomen een schitterende toekomst. De Excel met berekeningen staat nog in concept, maar het zal niet lang duren voordat RD hier een stuk grond koopt.
De afstand en het klimwerk beginnen te tellen. We doen het vandaag qua lunch verstandiger. Uiteraard genieten we van het eten, maar realiseren ons ook dat de dag er nog niet opzit. Na de lunch fietsen we nog een stuk en komen dan aan op onze bestemming, denken we. In een bocht eindigt de route, maar er is geen hotel te bekennen. Dit was gisteren ook het geval en toen vonden we na een paar honderd meter alsnog de bestemming. Nu niet! De GPX-file klopt niet en we mogen er nog vijf kilometer aan vastplakken. Grrrr, iedereen was er wel een beetje klaar mee en dan moeten we nog langer fietsen. Het ergste is, de weg loopt ook nog eens omhoog. Voordeel: deze weg mogen we morgen weer naar beneden.
De overnachting vindt plaats in een statig en vooral enorm pand. Het heeft veel kamers en allemaal kleine doorgangen. Een soort doolhof. We zijn de enige gasten. Elke kamer is voorzien van een eigen douche en toilet en dat is maar goed ook gezien de afstand tussen de kamers en verdiepingen. Om even bij te komen, drinken we een biertje bij het zwembad met wat nootjes en chips. Bijl waagt zich aan het ijskoude water, de held.
De keus voor het restaurant van vanavond is makkelijk, er is er namelijk maar een in de buurt. Op steenworp van ons AirBnB vinden we het tentje. Eenmaal aan tafel worden we geconfronteerd met de beperkte kennis van de Engelse taal van de Spanjaarden en het zeer matige Spaans van onze kant. Met de bekende handen en voeten vergezeld door Google Translate komen we een heel eind en komt er een diner op tafel. Een wijnkaart kennen ze niet dus al snel schenkt de onverstaanbare ober een ‘vino de casa’ in ons glas. Hoppa.
Het smaakt allemaal goed en we maken er een gezellige avond van. Als al het overgebleven vlees aan een wilde vos is gevoerd, gaan we op huis aan. Slaapjes doen.
Vrijdag – fietsdag 3: Afdalen en finish aan het strand
Heerlijke nacht achter de rug en fit word ik wakker. De langste dag qua afstand op het programma, maar ook wel een fijne dag omdat we veel afdalen. Voordat we van 410 meter hoogte afdalen naar zeeniveau, staat er een onbekende dame ontbijt voor ons te maken in de eetzaal. Hoewel het niet uitgebreid is, smaakt het best en legt het een goede bodem voor de start van de dag.
De eerste 25 kilometer gaan in dalende lijn naar beneden en dat is een feest voor ons allen. Hoge snelheid, fraaie rotsketens en schone uitzichten, wat een prachtige rit is dit. Na de afdaling komen we in de buurt van de kust. Zonder aarzeling zetten we de fietsen in het zand en duiken het eerste strandtentje in wat we zien. Een koffie en wat fris gaat er wel in hoewel we vandaag gelukkig niet hoeven af te zien.
We kunnen hier niet eten, althans het is niet onze smaak en daarom rijden we een stukje verder langs de kust. Luttele pedaalslagen verder zien we een mooi restaurant, het is alleen nog niet open. We zijn als Hollanders weer eens aan de vroege kant, de tafels worden net gedekt. Als beloning na tweeënhalve dag zwoegen, gaan we (in Spanje) bij een fijne Italiaan zitten om te genieten van al het moois wat de vrolijke serveerster op tafel zet.
We laten het smaken met een voor- en hoofdgerecht gecombineerd met wat flessen wijn. Hoe zal dat zo op de fiets gaan? Daar maken we ons nog geen zorgen over en hebben een geweldige middag langs het strand. In stijl maken we het af met een nagerecht en ach… waarom niet, we tikken een lekkere Limoncello achterover voordat we weer opstappen. Op zich hebben we ons doel gehaald. We hadden ons voorgenomen na de brute tocht in Engeland en de kou van Finland om vooral te ontspannen en te genieten bij mooi weer. Mission accomplished, ware het niet dat we nog anderhalve dag moeten fietsen.
We hebben het geluk dat de laatste 25 kilometer zo plat zijn als een pannenkoek. Door de wijn zijn we lekker los in de heupen. De benen trappen met gemak naar ons hotel in het plaatsje Cullera. Een schitterend slot van deze etappe want ons hotel staat direct aan het strand. Te gek. Nadat we de fietsen hebben geparkeerd en de tassen in de kamer zijn gelegd pakken we nog een uurtje strand mee en duiken zelfs nog even in de zee. Dat kan gewoon half oktober in Spanje.
Na het strand gaan we ons opfrissen en op zoek naar een fijn Spaans tentje om te eten. De kustplaats Cullera oogt toeristisch en levendig. Met wat zoekwerk komen we bij El Rincon del Faro wat op loopafstand van ons hotel zit. Hoewel de onhandige ober de eerste fles wijn verprutst met kurk is het eten super. Smakelijke gerechten, mooie wijn en de warme inrichting laten we ons deel vallen. We hebben bij aanvang al schik en na wat wijntjes net iets meer schik. Toch zit er ook een kleine rem op, want morgen staat de slotetappe van de Tapas- en sangria-Tour op het programma. Een vlakke rit van 40 kilometer langs de kust. Als de wind een beetje gunstig staat, hebben we kans op waaiers.
Zaterdag – Uitbollen langs het strand richting Valencia
Voordat we op de fiets springen, zien we bijzonder schouwspel bij het terras van ons hotel. Het is zaterdag en alle Spanjaarden zijn vrij. Waar wij net ontbeten hebben, stroomt het vol met locals. Ze zijn net terug van een fietstocht veelal met mountainbikes. Het is een uur of 10 en veel hapjes spoelen ze op Catelaanse wijze weg met wijn en bier. We kijken onze ogen uit, want het mag dan zaterdag zijn, het is nog wel vroeg in de ochtend. Haha.
Rond 11:00 uur springen we voor de laatste keer met z’n zessen op de fiets. De etappe brengt ons naar Valencia waar we de laatste nacht slapen. Het is maar 40 kilometer en loopt in een rechte lijn langs de kust omhoog. Het is om eerlijk te zijn de minst mooie route omdat we drukke wegen passeren en niet veel natuur zien.
De finish vindt weer plaats op het strand en dat geeft een lekker vakantiegevoel. Het is een stuk drukker op het strand dan Cullera waar we vanmorgen vertrokken, Valencia is vanzelfsprekend toeristischer. We zoeken een mooie tent en gaan lekker zitten. Genietend van onze prestatie proosten we weer eens met een glaasje vergezeld door een smaakvol hapje. Life is good. Cheers boys, well done.
Ik maak nog een extra lusje van 44 kilometer solo om Valencia heen na de lunch. Het is niet de mooiste ronde, maar ik vind het lekker om nog een stukje te fietsen. De rest gaat het strand op of alvast naar het hotel om op te frissen voor vanavond. Er staat ons een mooi diner te wachten.
Op stand afsluiten bij El Poblet
We houden er allemaal wel van om in de watten gelegd te worden. Goed eten met bijpassende wijnen is aan ons wel besteed zo gezegd. Bij twee sterren restaurant El Poblet kun je gerust een avondje dineren. De gerechten zijn ware kunstwerkjes en de smaken fantastisch. Hoe ze dit combineren met wijn is subliem. We genieten volop en bespreken onze avonturen en ervaringen van de week in Spanje na. Na al het moois rekenen we helaas vlot af. Door Corona een abrupt einde, maar het is niet mogelijk om nog iets langer na te tafelen.
Na afloop pakken we nog een stukje mee van het nachtleven in Valencia. Een klein bescheiden biertje om de avond af te sluiten.
Laatste dag – Toerist uithangen
We vertrekken pas in de avond naar huis met het vliegtuig en daarom hebben we mooi tijd om Valencia te verkennen. Onze trouwe fietsen komen weer van pas en we maken een ontspannen rondje door de stad. Peddelen langs alle highlights, daar word je best moe van dus een lunch bij een Italiaan lijkt ons een uitstekend idee. De dag kabbelt voort en zo langzaam aan gaan we terug naar het hotel waar Petro op ons wacht. We pakken de bagage en gaan op weg naar het vliegveld.
Dag Spanje, dag fiets, dag tapas, dag zon, dag Petro… het was top. We zijn weer een schitterende ervaring rijker, op naar een volgend avontuur. Dank Robbie, Ronald, Adse, Jochem en Dennis. Genoten en dat is een understatement!
