7
aug, 2026

Zomervakantie 2026 | Estepona – Spanje

Vrijdag 10 juli – de dag van vertrek

De wekker staat vroeg, heel vroeg. Joyce trekt zichzelf met moeite uit bed en loopt naar de douche; niet veel later maken de warme stralen ook mij wakker. De dames worden opvallend makkelijk wakker en gaan zich aankleden en klaarmaken voor vertrek. Vandaag vliegen we naar Malaga, niet ver van ons verblijf in Estepona.

De eerste uitdaging dient zich aan: de fiets. Ik heb zo’n handige fietsdrager voor op het dak die al jaren meegaat. De SeaSucker staat samen met mijn vliegtuigtas al lange tijd garant voor fietsplezier in het buitenland als we met het vliegtuig gaan. Maar mijn nieuwe Canyon heeft een nieuwe steekas en alleen links een opening in de voorvork; rechts is dicht. Cosmetisch fantastisch natuurlijk, maar het levert ’s ochtends vroeg wel wat vreemde blikken op als ik achter op de parkeerplaats de fiets op de auto probeer te zetten. Niet te lang bij stilstaan: wielen eruit, frame los in de auto en dan maar een uurtje opgepropt naar Rotterdam. We hebben immers ook een grote auto gereserveerd in Malaga, dus dat moet goedkomen… daarover later meer.

Lone zit voorin en Lizzy en ik zitten knus tegen elkaar achterin, samen met wat tassen, wielen en een frame. Het past, maar ideaal is anders. Na een minuut of vijftig staan we in Rotterdam bij P5. Parkeren, fiets in de tas, koffers eruit en gaan. We zijn ruim op tijd, dus op ons gemak lopen we richting de vertrekhal. Onderweg komen we onze reisgenoten tegen; zij moeten nog parkeren. Mike, Tamara en Evi hebben er net zoveel zin in als wij.

We sluiten aan in de rij en gooien niet veel later de koffers en de fiets op de bagageband. Samen met Mike, Tamara en Evi schuiven we aan in de korte rij voor de securitycheck. Zo heerlijk aan een kleiner vliegveld: alles gaat rustiger, er zijn amper rijen en de sfeer is veel gemoedelijker. Top. Door naar het ontbijt. Achter ons zitten een paar Hagenezen al aan de halve liters bier, terwijl wij een croissant en wat water nemen. Verschil moet er zijn.

De vlucht verloopt relaxt. Wij zitten op rij 13, Mike, Tamara en Evi twaalf rijen achter ons. We vermaken ons met spelletjes en podcasts en vallen allemaal toch even in slaap. Hoe kort ook, met dit hazenslaapje tanken we wat energie bij. Nadat we alle koffers hebben opgehaald en de fiets op schade is gecontroleerd, trekken we verder naar de autoverhuur.

Het is rustig bij onze verhuurdesk. We boeken altijd via Sunny Cars, die de verhuur door allerlei partijen laat regelen. Joyce en ik worden bij Thrifty geholpen door een Spanjaard die een aardig woordje Nederlands spreekt. Hij heeft vier jaar in Nederland gewoond en is er bezorger geweest. Hij kent zelfs Hilversum.

We hadden een wat grotere auto gehuurd, zo dachten wij. Handig voor de fiets en lekker wat ruimte, maar niets is minder waar. Het is een reguliere Ford Puma: niet heel klein, maar ook niet te vergelijken met onze eigen Skoda. Zo hadden we het vooraf wél ingeschat, en de hoge kosten leken dat te bevestigen. Gelukkig zijn we met Mike en Tamara, anders hadden we ter plekke een upgrade moeten huren. Het past er simpelweg allemaal niet in: twee koffers, een tas, een vliegtuigtas en een fiets… het gaat gewoon niet. Hahaha. Lizzy neemt plaats naast Evi en ik rol me wederom op achterin onze auto.

Door een aantal ongelukken is het druk onderweg naar Estepona. Ondertussen laat mijn contactpersoon weten dat ze het niet redt om op de afgesproken tijd bij het huisje te zijn. We passen ons aan en rijden naar de Carrefour vlak bij ons huisje. Het is inmiddels lunchtijd, dus een broodje en wat drinken gaan er wel in. Net als de dames de supermarkt uit lopen, appt mijn contactpersoon dat het nóg later wordt: ze staat in dezelfde file als wij vanaf het vliegveld. Dan maar een lekker drankje op het terras, ook prima in de zon.

Dan is het zover: we mogen naar ons huisje rijden, op amper vijf minuten van de supermarkt en de kust. Wat heerlijk. Onze host doet niet aan uitleg of een rondleiding; ze geeft de sleutel en wil zo snel mogelijk weg. Raar! Een vraag over een piepende brandmelder houdt Karina nog een minuutje langer binnen, en dan is ze vlot vertrokken. We lopen een rondje door de woning, bekijken de kamers en delen in wie waar slaapt.

Bij de Carrefour was er net geen ruimte meer in de auto’s voor boodschappen, maar we hebben natuurlijk van alles nodig. Mike, Tamara, Evi en Joyce gaan terug om een kar vol proviand te halen voor de komende dagen. Ik pak ondertussen mijn beroep als oud-IT’er weer eens op om de wifi te fixen. Tevergeefs. Heen en weer appen met de host leert me dat het internet in de hele omgeving eruit ligt door een storing bij de provider. Alle datajunkies in huis moeten het even met 5G doen.

Als iedereen terug is, hebben we een koelkast vol eten en drinken; het zal hier aan weinig ontbreken deze vakantie. We eten een nootje en wat chips voordat we de professionele barbecue aanslingeren. Het is allemaal lekker, met grillmeister Mike die over het vlees waakt. Na het eten ruimen we alles op en langzaam maar zeker gaat het kaarsje uit. We zijn moe van de lange dag.

O ja, er wacht ons nog een “aangename” verrassing in het huisje. We slapen hier met z’n zevenen, maar er blijken flink wat ongenode gasten mee te logeren: het stikt er van de kakkerlakken. In de slaapkamers, de keuken, de woonkamer — ze zitten overal. Gelukkig hebben we een kleine handstofzuiger, en die werkt. Alle dode en levende beesten zuigen we op en spoelen we door de wc. Bleehhh! Voordat we gaan slapen lopen we nog een controleronde en trekken we voorzichtig het beddengoed van de bedden. Als de kust veilig is, doen we de ogen dicht. Tot morgen.

Zaterdag 11 juli – de eerste echte vakantiedag

Ik begin de eerste echte vakantiedag traditioneel met een lekker rondje fietsen. Vanaf de kust rijd ik naar de top van Pico de los Reales op 1439 meter hoogte. Een heerlijke, rustige klim. Op de terugweg — de afdaling — kom ik allerlei andere wielrenners tegen. Alleen ben ik denk ik degene die het vroegst uit de veren was.

Bij thuiskomst rond 09:30 uur spoel ik me af en schuif ik aan voor een heerlijk ontbijt. Broodjes en croissants uit de oven, koffie, thee en verschillende soorten fruit. Het ontbreekt aan niks en het voelt haast als een zeer compleet hotelontbijt. We smullen ervan met z’n allen in de ochtendzon, op het terras bij onze prachtige finca (Spaans voor landgoed).

Vandaag hebben we een relaxdag rond ons vakantieverblijf. Lekker chillen, lezen, zonnen en zwemmen. Muziekje erbij, heerlijk. Lizzy zit bijna de hele dag in het zwembad; die zal aan het eind van de vakantie wel weer kieuwen hebben, hahaha.

We nemen de Spaanse tijden snel over. Tegen 18:00 uur maken we ons langzaamaan klaar voor het diner en een uur later rijden we weg met het centrum van Estepona als bestemming. Na wat strubbelingen en wachten in de smalle parkeergarage lopen we op ons gemak het centrum in van de plaats waar wij de komende twee weken verblijven. Lekker toeristisch, met souvenirwinkels, restaurants, ijswinkels en uiteraard een lange boulevard met kraampjes.

We zetten koers naar het bekende plein, want daar zit een goede tapasbar. Hoewel Joyce eerst in de weerstand schiet bij het gerecht Russische salade, belanden we na een paar rondjes lopen toch bij de tapasbar met de beste ratings. Het eten mag dan prima zijn, de bediening is allesbehalve servicegericht, flexibel en klantvriendelijk. Wat een horken. Nadat ze alles op tafel hebben gesmeten, smullen we er heerlijk van: aardappel met aioli, kipspiesjes, manchego, balletjes gehakt in tomatensaus en een fijne kip met kerrie. Op de vraag of ze ook salade en losse aioli hebben, krijgen we te horen dat ze niets buiten de kaart om kunnen doen. We trekken ons niet veel aan van de arrogantie en de prijs is meer dan in orde. Met zeven man onder de 100 euro blijven is een koopje, maar ik denk niet dat we er nog teruggaan.

We lopen een rondje en komen uit bij een prachtige ijswinkel op de hoek, vlak bij het strand. Tja, als het eten dan zo goedkoop was, kunnen we best aftoppen met een ijsje. Althans, ijs is beter gezegd, want het zijn halve maaltijden die we geserveerd krijgen. Om nog iets van de extra calorieën te verbranden lopen we de boulevard op en neer, waar we links en rechts nog wat snuisterijen kopen. Zo’n eerste vakantiedag hakt er flink in en moe maar voldaan lopen we naar de auto. Op naar de finca.

We kletsen nog even kort op het terras voor het huis, maar dan vallen de ogen wel dicht… althans bij mij.

Tot morgen.

Zondag 12 juli – Beach day

Hoewel de beentjes nog een beetje moeten herstellen van de flinke klim van gisteren, ga ik wederom vroeg op pad met de fiets. Het is onwijs rustig op deze zondag, ergens ook wel logisch. Het eerste deel rijd ik langs de kust naar het westen en vervolgens via de heuvels in het achterland terug naar Estepona.

Het ontbijt is net als gisteren van wereldniveau. Vandaag hebben we er ook yoghurt en granola bij. Nadat eerst onze maagjes en daarna de vaatwasser zijn gevuld, maken we ons klaar voor beach day. Vooral niet te gek: gewoon vanaf ons huis in een rechte lijn naar beneden. De eerste strandtent rekent 80 euro per bedje, mwah… iets te gortig. De tweede is iets sympathieker geprijsd, maar we tikken alsnog meer dan 100 euro af voor onze bedjes. Ach, er zit een handdoek bij en het is tenslotte vakantie.

De zee is echt ijskoud, zelfs voor onze waterrat Lizzy is het niet te doen. Een beetje gedesillusioneerd komt ze teruggelopen, omdat de band waarmee ze spelen ook nog eens lek blijkt. Gelukkig maken de bedjes en het windje een hoop goed onder de stralende zon op het lange strand van Estepona.

Als volleerde Spanjaarden vangen we de lunch aan om 14:30 uur, bij de strandtent waar we voor liggen. Het contrast met de bediening van gisteren kan haast niet groter zijn. We worden vlot geholpen, de kaart wordt waar nodig uitgelegd en items weglaten bij een gerecht is geen enkel probleem. Tel daar de vrolijke gezichten, de goede vibe en het zeer smaakvolle eten bij op, en wij zijn tevreden gasten. Gezelligheid, goede bediening en lekker eten hebben tegelijkertijd wel hun prijs: de rekening is ruim het dubbele van gisteren. Het geld gaat er met bakken uit, zo’n dagje op het strand. Als we betaald hebben, roept de eigenaar vlot dat we zo niet weg mogen lopen: er komen nog vier limoncello’s aan te pas voordat we terug op onze bedjes mogen. Fantastisch toch, dit wil je op vakantie.

We genieten op onze bedjes terwijl de wind stevig aantrekt. De obers komen langs om de parasols lager te zetten — goed geregeld hier. We lezen nog wat en de dames wagen zich zowaar aan het belachelijk koude water. Lang houden ze het niet vol, maar respect dat ze er alsnog in zijn gegaan. Brrrr.

Joyce en ik gaan iets eerder van het strand om boodschappen te doen; de dames rijden met Mike, Tamara en Evi mee terug. We slaan flink wat water in en nog wat losse boodschappen zoals groente, fruit en brood. Vanavond staat er namelijk BBQ op het programma: burgers, worstjes en kipjes, aangevuld met avocado, maïskolven, tomaat, komkommer, brood en aioli. Het ontbreekt ons wederom aan niets hier op de finca.

Nadat alles van de BBQ is opgeruimd en de vaatwasser voor de tweede keer vandaag draait, maken we ons op voor een paar potjes Weerwolven, het favoriete spel van Lizzy. Het levert hilarische momenten op rond de tafel; we hebben enorme lol tijdens de eliminaties van de weerwolven en de sollicitaties voor burgemeester. Lekker gezellig avondje weer.

Dan nog een kakkerlakkenupdate: onze host is gisteren langsgeweest met lokdoosjes. Daar kruipen ze in en vervolgens gaan ze dood. Er zijn er ondertussen aanzienlijk minder, al zagen Evi en Lone gisteren nog een razendsnelle bruine vriend door de slaapkamer scheuren. Mike wist hem te vangen met onze stofzuiger.

Tot morgen.

Maandag 13 juli – lazy day at the finca

Ontspannen wakker worden, geen wekkers. Er hoeft niet gefietst te worden, ook weleens lekker.

Vandaag een hele rustige dag bij ons huisje, we hoeven helemaal niets. Zwemmen, lezen, wegdutten, chillen en vooral zo min mogelijk doen. Zonder gekheid: dit is wel zo’n dag waarop je na maanden hard werken echt bijkomt. Zelfs Lizzy valt het op: “Je wordt wel moe van zo’n dag niets doen.” Haha.

Het enige waar we druk mee zijn, onze prioriteit voor deze dag, is het eten. Van het ontbijt naar de lunch en dan door richting het avondeten. ’s Avonds eten we spaghetti. In de pan vinden we nog het lijk van een kakkerlak, dus die maken we eerst grondig schoon voordat hij het fornuis op gaat. Haha. Blehh, wat vies.

De poolboy komt ook nog langs om het zwembad schoon te maken. Voor de dames is het helaas geen Coca-Cola Light-moment, want de beste man is op leeftijd. Hij wijst ons nog wel op een bosbrand die op het oog dicht bij ons huisje lijkt te zijn. Dikke donkere rookgordijnen aan de horizon. Maar het is toch zo’n vijftien kilometer verderop, zegt hij. Voor de thuisblijvers: geen paniek, de brandweer heeft de brand onder controle en ondertussen zie je er niets meer van.

Na het avondeten zetten we de trend lekker voort. Lezen, liggen, chillen, kletsen en verder weinig. Relaxt vakantiedagje zo.

Tot morgen.

Dinsdag 14 juli – Cristo beach

Een opengebroken weg zonder omleiding gooit roet in het eten voor de fietstocht. Het valt allemaal best mee, maar ik kan niet echt een rondje maken, en dat heeft toch mijn voorkeur. Als dat het ergste is waar je je druk om maakt tijdens de vakantie, dan heb je weinig te klagen. Of beter gezegd: dan mag je niet klagen.

Na het ontbijt trekken we erop uit richting Cristo Beach, een strandje in een baai vlak bij Estepona, waar we hopelijk iets warmer water treffen. Als we de horde ‘parkeren’ genomen hebben, lopen we naar het strand, waar het opvallend druk is. We zetten onze zojuist gekochte parasols op, leggen de handdoekjes neer, smeren de factor weer op de huid en we gaan plat. Hoewel het water wel iets warmer is en er aardig wat mensen in zee staan, vinden de dames het nog niet echt aangenaam. Ze zijn snel terug bij de handdoeken.

We zijn vast ontzettend verwend, maar na een tijdje draaien en keren terwijl we lezen, kunnen we haast niet meer liggen. Of zou het de leeftijd zijn, waardoor alles zeer doet? Haha. Ons oog is ondertussen gevallen op een fraaie strandtent die er Ibizaans uitziet. Leuke sfeer, uitgebreide kaart en bovendien op loopafstand. Top.

We lopen Havana Beach Club binnen en ze hebben een tafel voor zeven. Drankje erbij en genieten van het goede leven, heerlijk. We doen ons tegoed aan salades, mocktails, kipnuggets, patatjes, burgers, biertjes en meer van dat. Het smaakt allemaal voortreffelijk. We blijven op ons gemak nog even hangen in de schaduw van de strandtent, om de terugkeer naar de handdoek op het strand nog wat uit te stellen.

Als we onze oude lijven weer in beweging hebben gekregen, besluiten we dat het mooi is geweest op het strand. We pakken de boel in en rijden terug naar de finca om daar de laatste uurtjes zon mee te pakken, op bedjes die niet het uiterste vragen van je achterwerk. We spelen lekker in het zwembad, wat we zoals gebruikelijk afwisselen met heel veel relaxen, wegdommelen en luieren.

Voor het diner gooit Tamara wat pizza’s in de oven. Lekker een snelle hap, omdat we het centrum van Estepona nog even in willen. Het is overal afgeladen druk en dat is ook niet gek: Spanje speelt de halve finale van het WK tegen Frankrijk en iedereen zit buiten op de terrassen de wedstrijd te kijken. Spanje wint met 2-0 en staat door deze overwinning zondag in de finale. We kopen een ijsje, lopen een rondje en komen uit bij een prachtige straat vol restaurants. Hier willen we nog weleens terug, want de sfeer en de diverse tentjes zijn geweldig. Hopelijk kunnen we hier voor zondag reserveren en zo de finale kijken met alle Spanjaarden.

Tot morgen.

Woensdag 15 juli – Canyoning Benahavís

De wekker gaat om 08:00 uur, want vandaag gaan we canyoningen in Benahavís. Mike, Evi, Lone, Lizzy en ik gaan klauteren, klimmen, zwemmen en springen. Het is een halfuurtje rijden naar de ontmoetingsplek, dezelfde waar Lone en ik in 2018 ook zijn geweest. We hebben er goede herinneringen aan.

We krijgen een wetsuit, schoenen en een helm van onze gids Juan. Het is worstelen om alles een beetje fatsoenlijk aan te krijgen; het pak geeft niet bijzonder veel mee. Rond 10:00 uur gaan we op pad en lopen we naar de start. De omgeving is prachtig, een mooie groene kloof.

Juan geeft de laatste instructies en dan mogen we het water in. De eerste duik is meteen even schrikken: het water is fris, maar dankzij de wetsuits went het snel. Wat volgt zijn uren klauteren over rotsen, glijden van natuurlijke glijbanen, zwemmen door smalle doorgangen en natuurlijk springen. De sprongen worden gaandeweg steeds hoger en spannender. De dames en Mike doen het geweldig ze springen van elke top. Ik doe er slechts maar een omdat ik mijn rol van cameraman en fotograaf serieus neem. #geintje

Juan blijkt een topgids die precies weet waar je moet stappen, waar je moet afzetten en waar de mooiste plekjes zitten. Onderweg is er genoeg tijd om te genieten van de kloof, die met zijn groene wanden en heldere water zo uit een reisfolder lijkt te komen. Voor Lone en mij voelt het vertrouwd en toch weer nieuw; de herinneringen aan 2018 komen vanzelf boven al herinneren we ons niet alles meer. Na een paar uur klimmen we voldaan de kloof uit. Wat een geweldige activiteit is dit toch. Moe, hongerig en met een grote glimlach leveren we de pakken weer in.

Na deze prachtige ervaring rijden we terug naar Estepona om de rest van de dag te luieren rond het zwembad. ’s Avonds gaan we lekker eten langs het strand. Mooi vakantiedagje in de boeken.

Tot morgen.

Donderdag 16 juli – wat heet🥵

Vandaag wordt het een warme dag, de heetste tot nu toe. Tijdens mijn lange ronde op de fiets heb ik daar nauwelijks erg in, omdat er op de wegen in het binnenland een flinke wind staat. Eenmaal terug in Estepona is het bloedheet, maar dat is vooral te wijten aan het gebrek aan wind. Als er al iets van luchtverplaatsing is, dan voelt het als een föhn. Ik klaag overigens niet hoor, dit zijn slechts waarnemingen die deze vakantiedag goed weerspiegelen 😉

Waar ik wél over mag klagen, is een onhandige valpartij met de fiets. Bij het afdraaien van een rotonde glijdt mijn voorwiel weg en lig ik languit op het gladde Spaanse asfalt. De laatste 19 kilometer terug naar het huisje rijd ik rustig uit, met een bloedende knie en elleboog; mijn heup is veranderd in een fraai stuk rosbief. Auw. Foto’s zal ik iedereen besparen.

Bij thuiskomst verzorgt Joyce de verwondingen en later op de middag rijden we naar de apotheek voor wondverband. Hier komt mijn vriend ChatGPT weer uitstekend van pas. Ik leg uit dat ik gevallen ben en dat de wond schoongemaakt en ontsmet is, en vraag wat ik nodig heb. De output is briljant, inclusief een Spaanse tekst voor de apotheker. Met een foto van het verbanddoosje controleer ik nog even of het de juiste is, en na een positief antwoord lopen we met een gevulde tas terug richting de auto.

Zoals gezegd is het warm en daarom doen we vandaag niet heel veel. Het enige wat verkoeling biedt, zijn de airco binnen en het zwembad buiten. Daar maken we dan ook naar hartelust gebruik van.

’s Avonds eten we spaghetti pesto, waarbij Tamara en Joyce zich opwerpen als sterrenchefs. Verse basilicum uit de tuin tovert Tamara zonder vijzel of staafmixer om tot een heerlijke pesto. Aangevuld met kip en vegetarische kipstukjes smaakt het fantastisch. Met een fles lokale rode wijn erbij is iedereen in zijn Spaanse nopjes en dat met een typisch Italiaans gerecht.

Na het eten spelen we buiten een potje Hitster, waarbij team Mike & Joyce er overtuigend met de overwinning vandoor gaat.

Slaap lekker, tot morgen.

Vrijdag 17 juli – copy -> paste

Kennen jullie die stranddag van 12 juli nog? Die zou je eenvoudig naar vandaag kunnen copy-pasten, maar dat zou wel heel saai zijn en bovendien gemakzuchtig van jullie blogger.

Oké, gaan we dan. De fiets blijft na de val even aan de kant en na het ontbijt trekken we naar onze favoriete tent Les Tournesols. We tikken weer een godsvermogen af aan bedjes en parasols en ploffen neer voor een heerlijk dagje aan het strand van Estepona.

We beginnen de dag met wat lekkere ijskoffies en ik krijg een soort latte met pistachecrème. Het smaakt fantastisch. We pakken de boekjes erbij en chillen lekker wat uurtjes weg. Dan geven onze maagjes aan dat het lunchtijd is. Ook deze maaltijd ontbreekt het ons aan niets, echt smullen.

Nog wel geinig om te vertellen, als aanvulling op de lunch. Een paar bedjes voor ons ligt een jongen van een jaar of dertig met zijn vriendin. Ze ogen op het eerste gezicht Spaans. Hij steekt de ene sigaret met de andere aan en als hij even niet rookt, vapet zijn vriendin er naar hartelust op los. Op zich geen probleem, moeten ze lekker zelf weten, zou je denken. Het enige is dat de wind schuin onze kant op staat, waardoor wij telkens in een soort rookgordijn zitten. Bah.

Op het moment dat we net zijn gaan zitten voor de lunch, schuift hij aan aan het tafeltje naast ons, waarop ik roep: “O nee, gaat die vieze roker naast ons zitten? Ik hoop niet dat hij hier ook gaat roken!” Er gebeurt dan nog vrij weinig, so far so good. Maar dan komt zijn vriendin erbij en beginnen ze vrolijk Nederlands tegen elkaar te praten. Hahaha. Oké, awkward. Omdat een kwartier niet roken al een hele opgave is, eten ze hun hapjes snel op en rennen ze terug naar de bedjes om weer flink wat nicotine op te zuigen. Goed bezig, Bas! En doorrr!

De lunch sluiten we ditmaal af met een mierzoet aardbeien drankje wat oogt als een soort Fristi. De eigenaar zet de fles neer en zegt erbij dat hij van ons is. Het smaakt prima en Mike en ik nemen een tweede om de lunch goed te laten verteren.

We houden het lang vol op het strand en taaien pas na 18:00 uur af. Althans, een deel van ons. Lone, Joyce en ik gaan nog even langs de Carrefour voor wat boodschapjes en rijden dan terug naar de finca. Evi, Mike, Tamara en Lizzy blijven nog even genieten van de bedjes.

Na het avondeten spelen we nog een potje Weerwolven, waarbij de rest van de deelnemers de weerwolven volledig in de pan hakt. Hatsa.

Tot morgen.

Zaterdag 18 juli – Marbella

Vandaag gaan we relatief vroeg uit de veren, want we willen naar de markt in Marbella. We doen een eenvoudig ontbijt en zitten rond 09:30 uur in de auto. Aangekomen bij de eerste parkeergarage zetten we de auto weg en lopen we door de straatjes van Marbella richting de Plaza de Toros. Het valt ons op dat het behoorlijk rustig is op straat, weinig reuring zoals je op een marktdag zou verwachten. Op de plaats van bestemming zien we niks, en al helemaal geen markt. Een foutje, kan gebeuren.

Met behulp van ChatGPT komen we erachter dat de markt meer richting de haven is, maar dat is hier nog wel zo’n twintig minuten vandaan. Auto halen en navigatie instellen op de nieuwe parkeergarage. Als we daar in de buurt komen, zien we de reuring meteen. Het is gewoon druk. Rotondes staan vol met auto’s en mensen lopen over straat tussen het verkeer door. Ja, hier is duidelijk iets te doen. Check.

Als we de auto geparkeerd hebben, loop ik in een rechte lijn naar een koffietentje even verderop. Ik ben niet zo van de markten, maar een lekker bakkie met een goed boek vind ik genieten. De dames kopen ondertussen allerlei snuisterijen: tasjes, armbandjes, enkelbandjes en meer van die strekking — ze gaan helemaal los. Toch breekt de warmte ze ook een beetje op, want na een tijdje komen ze bij mij afkoelen met ijskoffie en water.

Zodra de dames elk kraampje van de markt gezien hebben, zetten we koers richting de haven van Marbella om wat dikke boten en belachelijk dure auto’s te spotten. We lopen eerst een stukje langs een soort boulevard met lunchtentjes en kiezen er een uit op de hoek, waar allerlei boten en jetski’s voorbijkomen die richting de haven varen of er juist uit vertrekken. Een leuk plekje om de lunch te nuttigen en vooral ook om je heen te kijken. We knagen weer allerlei lekkers weg, van pizza tot salade en van bruschetta tot heerlijke pasta.

Na de lunch lopen we echt de haven van Marbella in. Het moge duidelijk zijn: met een simpele Audi A8 en een Boesch-speedboot maak je hier weinig indruk. Men kijkt hier alleen op van een jacht van minimaal twintig meter of een Ferrari of Maserati. Het geld klotst tegen de plinten en wij kijken onze ogen uit. Leuk om een keer gezien te hebben.

Bij de markt was het al aardig warm, ondertussen staan we in de bekende Spaanse bakoven. Bloedheet. Lone is er klaar mee en wil weg; van mij hoeft het ook niet lang meer te duren, dus ik ben het wel met haar eens. Joyce is solidair en gaat met ons mee terug naar het huisje. Dat had niet gehoeven, want ik had ook alleen met Lone terug gekund, maar prima om samen te gaan. Lizzy blijft wederom bij Mike, Tamara en Evi.

Bij thuiskomst ziet Lone tot haar grote schrik een lief klein muisje in de skimmer van het zwembad. Het beestje is drijfnat en helemaal in shock. Lone werpt zich op als guardian angel en zorgt heel lief voor het diertje, dat ze Piep noemt. Piep wordt met een handdoek drooggemaakt en krijgt een blauwe bes uit de koelkast. Het beestje komt helemaal bij en zodra hij een beetje hersteld is, zet Lone hem veilig terug, buiten bereik van andere dieren die het mogelijk op Piep gemunt hebben.

Door de goede lunch en wellicht ook het warme weer houden we het diner simpel: broodjes, een pizza en wat fruit. Verder geen bijzonderheden.

Het is wel mooi geweest voor vandaag. Slaap lekker en tot morgen.

Zondag 19 juli – Spanje wereldkampioen ⚽

Na een ontspannen dagje bij het huisje trekken we op tijd naar het centrum van Estepona. Vanavond speelt Spanje tegen Argentinië in de finale van het wereldkampioenschap voetbal.

Het is overal druk en we zien clubjes mensen in het geel-rood én in het wit-lichtblauw. Alles loopt gemoedelijk door elkaar, zonder opstootjes. Zoals verwacht is het een uitdaging om een tafel te vinden, maar na wat rondlopen en vragen kunnen we op een plein zitten, op een terras met scherm. Super!

Het eten is wederom heerlijk. We zijn deze vakantie nog niet teleurgesteld op culinair gebied. We bestellen een aantal pinsa’s, langwerpige ovale pizza’s die met een schaar worden geserveerd om ze door te knippen. Geinig. Lizzy bestelt een bijzonder gerecht: patat met gebakken ei en bacon. Er hoort ook nog pompoen op, maar dat laat ze er bij het bestellen bewust af.

We kunnen 90 minuten naar de wedstrijd kijken, daarna beginnen de obers het terras op te ruimen en krijgen we de rekening. Even verderop is een ander plein, waar we ook de halve finale tegen Frankrijk deels gevolgd hebben. Hier kijken we de rest van de wedstrijd, waarna er natuurlijk groot feest ontstaat. Spanje verslaat Argentinië met 1-0 en is wereldkampioen. Ze worden helemaal gek, en terecht. Toeteren, fakkels, vuurwerk — ze trekken alles uit de kast om de overwinning te vieren. Fantastisch om dit mee te maken.

We lopen op ons gemak via de boulevard terug naar de auto’s om naar het huisje te gaan. Welterusten.

Maandag 20 juli – regen🌧️

Wakker worden en het regent? Dit hebben we niet besteld, maar gelukkig is het van korte duur. Tamara maakt een video als bewijs. Hoewel de regen weg is, blijft de bewolking hangen. In het boek van Annemiek van Vleuten lees ik dat zij bij tegenslagen in haar carrière vaak “accept, adapt and move on” toepaste, en dat is precies wat wij vandaag ook gaan doen.

Even verderop, bij het strand waar wij altijd naartoe gaan, ligt zo’n soort wipe-outbaan in zee. Leuk voor de kinderen om op te klimmen en klauteren met dit mindere weer. We pakken de spullen en rijden met de auto naar de dichtstbijzijnde parkeerplek. Na een stukje lopen over de boulevard en het strand staan we voor het hokje dat de entree regelt. De dames krijgen een bandje om en een zwemvest mee; ze moeten zich alleen nog even insmeren. Zodra alles klaar is, zwemmen ze een stukje door de ijskoude zee naar de wipe-outbaan. Het kost 20 euro per persoon voor 50 minuten, dus ik stel een timer in zodat we ongeveer weten wanneer ze eraf moeten.

Op de baan komen blijkt al een uitdaging, maar het blauwe deel waar ze vervolgens overheen willen, is helemaal lastig. Alle drie liggen ze vrijwel direct onderuit. Gelukkig kunnen ze er zelf net zo smakelijk om lachen als wij vanaf de kant. Er zwemmen allerlei vissen en kwallen omheen, dus het is wel zaak om voorzichtig te zijn als ze van een glijbaan gaan of op een andere manier het water in jumpen. Ze hebben de grootste lol met z’n drieën en vermaken zich uitstekend op zee.

Op de terugweg naar de auto komen we langs een strandtent waar we lekker gaan lunchen. Ultiem vakantiegevoel: lekker chillen langs het strand met eten en drinken. Top.

Bij het huisje doen we het rustig aan en ’s avonds eten we een pastasalade. Ondanks het bedroevende begin van de dag (#geintje) hebben we weer een heerlijke vakantiedag gehad in Estepona. Tot morgen.

Dinsdag 21 juli – paella 🥘

Ik begin de dag met de koninginnenetappe op de fiets. Mijn heup is redelijk hersteld; tijdens het fietsen heb ik er geen last van. In een kleine 100 kilometer overbrug ik ruim 2300 hoogtemeters. Het is vandaag weer wat bewolkt en dat komt me ’s ochtends tijdens mijn fietstocht goed van pas.

Nog niet eerder vermeld, maar de eerste 500 meter van elke fietsrit is telkens een uitdaging met een dunne lijn tussen leven en dood. Ik moet langs een manege, even verderop bij ons huisje. Daar liggen elke ochtend twee uit de kluiten gewassen herdershonden braaf op mij te wachten. Zodra ze mij zien, springen ze op en achtervolgen ze me blaffend en grommend. Ik ben ze telkens te snel af, maar heel ontspannen begint de fietsrit zo niet. Het is ook nog eens bergop, dus de eerste verhoging in hartslag en wattage laat na vertrek niet lang op zich wachten.

Verder gaat het fietsen goed. Halverwege stop ik in een typisch Spaans dorpje, waar ik even bijkom op het terras. Een fles water van 1,50 euro moet ik contant afrekenen. Daar kom ik met handen en voeten achter, want Engels spreken ze niet. Komt die losse twee-euromunt in mijn achterzakje goed van pas.

Terug bij het huisje chilt iedereen er heerlijk op los. We zijn ondertussen afgestudeerd op lezen, liggen, luieren, eten, drinken en vooral zo min mogelijk bewegen. Koud is het natuurlijk niet in Zuid-Spanje, alleen het zonnetje ontbreekt vandaag weer. En als hij zich even laat zien, is het meteen ook heet.

’s Avonds rijden we onze berg af voor het diner. We willen eten bij de strandtent waar we ook tijdens de WK-finale wilden zitten, maar helaas: er is wederom geen plek. Eentje verderop heeft nog wel ruimte, en hier staan verschillende soorten paella op het menu. Mike en Tamara bestellen er een met vlees, Joyce en ik de vegetarische. En ach, waarom ook niet, we bestellen een flinke kan sangria met bubbels, waar zelfs Joyce twee glazen van drinkt. Spijt is voor later, zo weet ze als ze een paar uur daarna met een bonzend hart in bed ligt. De dames eten pasta bolognese en frietjes met chicken tenders.

Na het eten lopen we richting onze favoriete ijstent aan het plein waar we ook het WK keken. Het is er weer eens belachelijk druk, met een paar rijen voor elk deel van de vitrine. Ik trek nummer 79, terwijl nummer 55 op dat moment geholpen wordt. Gelukkig komen we hier vaker en weet ik hoe het werkt. Als er op een paar nummers geen reactie komt, doe ik net alsof ik nummer 58 heb en loop ik naar voren. Overtuigend gooi ik mijn bonnetje met 79 zichtbaar in de vuilnisbak en begin ik te bestellen. Veel mensen trekken namelijk een nummer en als het ze te lang duurt, lopen ze weg of hanteren ze dezelfde werkwijze als ik. Maar dat moet je even weten. Het ijs is hier voortreffelijk: zoveel smaken, zoveel varianten. Niet voor niets staan hier mensen in de rij.

Na het ijs lopen we richting de auto om terug te keren naar de finca. Het gaat nu best hard, zo in de tweede week. Holiday almost over.

Woensdag 22 juli – Evi jarig🎉

Twee violen en een trommel en een fluit, want Evi die is jarig en de vlaggen hangen uit. Van harte gefeliciteerd met je vijftiende verjaardag, Evi! 🥳

We beginnen de dag met een versierd terras. Vlaggen, ballonnen en een grote zilveren opblaas-15 staan klaar om de jarige job te verrassen. Tijdens het ontbijt feliciteren we Evi en mag ze haar cadeaus uitpakken.

De rest van de dag doen we het rustig aan bij het huis en eten een taartje in de middag voor Evi. We maken ons op tijd klaar voor een avondje Málaga. Het is ruim een uur rijden, dus we douchen wat eerder om eerder in die mooie stad te zijn.

De route ernaartoe loopt door de bergen; waarschijnlijk is er een ongeluk gebeurd op de snelweg. Joyce is daar altijd bijzonder blij mee. In de stad zetten we de auto weg en weten de dames niet hoe snel ze de winkels in moeten rennen. Bij de eerste de beste zaak is het al raak: Lone en Lizzy slagen meteen. Ik ren ook, maar dan naar een terras met mijn boek. Het verhaal van Annemiek van Vleuten is inspirerend en leest lekker weg.

Het spaargeld is inmiddels zo goed als stukgeslagen en de dames laten weten dat ze toe zijn aan een restaurant. We doorkruisen de bruisende stad en vinden uiteindelijk een sushitent waar we met z’n zevenen terechtkunnen. Deze Japanner heeft een uitgebreide kaart met veel vegetarische opties. Het gaat er bij iedereen in als koek.

Na het tafelen kuieren we op ons gemak naar de auto en rijden we terug naar Estepona. Morgen onze laatste hele dag in Spanje.

Donderdag 23 juli – de laatste hele dag

Ik sta wat later op en begin de dag met een kort rondje op de fiets. Ruim een uur later, rond half tien, ben ik alweer terug bij ons vakantieverblijf.

We hebben besloten om deze slotdag volop van het huis te genieten, dus luieren we er nog één keer lekker op los. De laatste boekjes worden uitgelezen, we spelen in het zwembad en pakken elke Spaanse zonnestraal mee die we kunnen krijgen. Tussendoor eten we de koelkast leeg. Ook ’s avonds houden we het bij restjes: alles wat er van de afgelopen weken over is, schransen we naar binnen. Burgers, pizza, tomaten, stokbrood, aioli en meloen. En opnieuw eten we het hippe TikTok-toetje: de halve kokosnoot.

We sluiten de dag af met een potje Hitster, waarbij Tamara en Joyce er glansrijk met de overwinning vandoor gaan. Voor Joyce is het alweer haar tweede zege deze vakantie. Well done.

Vrijdag 24 juli – vertrek 🛫

De laatste ochtend begin ik zoals ik hem het liefst begin: op de fiets. De Pico de los Reales staat op het programma waarbij ik vooraf een pacing plan heb gemaakt om mijn tijd te verbeteren. Het loopt verrassend soepel. Boven blijkt het zelfs een persoonlijk record te zijn, dik drie minuten sneller. Een mooiere afsluiting van deze vakantie kan ik me niet wensen.

Terug bij het huis is de stemming wat minder feestelijk. Tamara mist de onderste traptrede terwijl ze de was ophaalt en verzwikt haar enkel. Uitgerekend op de dag dat we koffers moeten pakken en er een compleet vliegveld getrotseerd moeten worden.

Daarna begint het bekende werk. Opruimen, schoonmaken, inpakken en het huis achterlaten zoals we het gevonden hebben. We nemen ruim de tijd mede omdat we pas om 15:00 uur moeten uitchecken. We lunchen voor de laatste keer op het terras en rijden daarna weg. Dag huis, dag Estepona!

Op het vliegveld zitten we dan ook keurig op schema. Mike, Tamara en Evi wachten nog even op een rolstoel als wij ons richting de security check begeven. Het duurt voor ons gevoel best lang, maar gelukkig gaan ze direct naar gate D61. Wij bestellen voor de dames bij Burger King alleen wordt nog even kielekiele. Vlak voordat we moeten boarden krijgen we het eten en nemen het mee naar de gate.

De slurf naar het vliegtuig vult zich langzaam en ook onze reisgenoten gaan onder begeleiding met Tamara in een rolstoel richting het vliegtuig. En dan komt het bericht. Vlucht geannuleerd. Ons toestel heeft bij aankomst in Málaga een harde landing gemaakt en daar hoort een veiligheidsprocedure bij, inclusief een volledige controle van het landingsgestel. Begrijpelijk, maar met een vliegveld vol vermoeide vakantiegangers valt het bericht behoorlijk rauw op ons dak. Lone is er stil van, laat een traan en laat weten dat ze nu echt naar huis wil.

Gelukkig kantelt het beeld een uurtje later alweer. De vlucht gaat toch door, alleen later en onder een ander vluchtnummer. Van annulering naar vertraging, in dit geval een prima ruil.

Uiteindelijk stijgen we met de nodige vertraging op en zetten we koers naar Nederland. Eind goed, al goed: we slapen gewoon in ons eigen bed.

Mike, Tamara, Evi, Joyce, Lone & Lizzy dank voor deze fijne twee weken vol ontspanning.

Adiós España, tot de volgende keer.

29
aug, 2022

Vakantie Spanje 2022

Je kijkt er maanden naar uit en vervolgens vliegen je twee weken vakantie in een zucht voorbij. Volgens mij heb ik dat bij elke reis, maar dat terzijde. Begin februari van dit jaar boekten we onze zomervakantie naar Spanje in het kleine vissersdorpje Moraira. Ons verblijf in Villa Palmera is goed bevallen.

Goed eten: ja graag!

Hoewel dit blog niet een verslag van dag tot dag gaat weergeven, som ik een aantal highlights van de vakantie op en daar mag het lekkere eten niet bij ontbreken.

In Spanje kun je heerlijk eten en wij hebben een aantal fijne tentjes bezocht. Op de tweede dag gingen we bij ons in de buurt naar Algas op aanraden van meerdere mensen. Schitterend uitzicht, divers eten en ook vegetarische opties. Later zijn we nog eens terug geweest voor het ontbijt.

Over mooie uitzichten gesproken, in de tweede week zaten we bij El Chamizo en paar strandjes verderop vanuit Villa Palmera gezien. Joyce en ik bestelden een uiterst smaakvolle paella wat we eerder die week ook al eens aten. Hmmmm!

Toen we in 2013 bij Pedreguer verbleven, reden we al eens naar Jávea om een bezoek te brengen aan Cabo la Nao. Ook hierbij geldt: het uitzicht is fantastisch. Dat deden we dit jaar dus weer om het verveelde gelukkig niet. Los genietos.

De bediening in Spanje laat nog wel eens te wensen over. Dit komt mede door het beperkte Engels, maar ligt denk ik ook aan het personeel. Het duurde nog wel eens totdat we een bestelling konden doen of dat we het juiste op tafel kregen.

Zwempark Aqualandia

Een onbezorgd dagje op een waterpark. Geen gekkigheid, alleen wat (hoge) glijbanen. Met die gedachten reden we naar Benidorm om met de kinderen te plonsen in Aqualandia. Een groot waterpark met de meest uiteenlopende attracties.

Er zijn van deze dag geen foto’s of video’s omdat de telefoons in een kluisje gingen en dat is maar goed ook. Je mocht ook geen telefoon of camera meenemen in de glijbanen, dus op zich logisch dat we niets hebben vastgelegd.

Het begint bij binnenkomst met de meest hoge en extreme glijbaan van allemaal. Hebben we die vast gehad. De naam alleen al boezemt al angst in: Verti-Go! Lone en ik pakken de rode met een hoogte van 34 meter en Mike en Evi gaan voor de groene die een vijftal meter minder hoog is. Het concept is simpel: je stapt in de cabine, kruist je handen over je schouders en je kruist ook je benen. De cabine sluit en de zwembadmedewerker telt af. Bij een drukt hij/zij op de knop en de bodem van de cabine schiet onder je vandaan. Wat volgt is een soort vrije val naar beneden, want de glijbaan loopt zoals de naam al doet vermoeden het eerste stuk verticaal naar beneden. Op het moment dat je door hebt wat er gaande is, schiet je met een noodgang het zwembad in wat je weer enorm afremt. Snelheden van wel 100 km/uur zijn hier niet vreemd. Heel erg vet, maar om eerlijk te zijn staan we niet te trappelen om nog eens te gaan.

De rest van de dag proberen we zoveel mogelijk glijbanen uit. Wat een toffe attracties hebben ze hier allemaal. Voor sommige glijbanen staan hele lange rijen en die vermijden we dan ook behalve voor de Zig-Zag. Daar staan we denk ik een uur voor in de zon te wachten.

Als afsluiter waag ik me nogmaals aan de Verti-Go al pak ik ditmaal wel de groene. Op het moment dat ik in de cabine stap, denk ik ‘waarom doe ik dit eigenlijk’ en tien seconden later loop ik met een beurs achterwerk van al het stuiteren terug.

Een mooie dag in Benidorm, behalve voor Lizzy want helaas zet de oorpijn van voor de vakantie nou net die dag door. Arm schaapje.

Werd er nog gefietst?

Stomme vraag waar het antwoord op te raden valt. Ik nam mijn Canyon Aeroad mee op reis richting Spanje omdat ik ondertussen weet dat je heerlijk kunt fietsen in die omgeving. Vorig jaar ontdekte ik dat bijvoorbeeld tijdens de fietsreis van Alicante naar Valencia.

Het asfalt is geweldig en de routes oneindig. Vooraf had ik zelf wat rondjes gemaakt en van anderen ontvangen en ik wilde in ieder geval Coll de Rates een keer doen. Naast deze bekende klim reed ik ook Puerto de Bèrnia, Puerto de Sa Creueta en speciaal voor Tom Dumoulin de Puig de la Llorença.

Gedurende de vakantie trapte ik ruim 455 kilometer weg en reed tijdens deze afstand dik 7500 hoogtemeters.

Wat deden we verder?

De rest van de tijd hebben we ons vermaakt bij het zwembad. Villa Palmera heeft een groot en schoon zwembad met aan de zijkant bedjes. Evi, Lone & Lizzy deden bijna elke dag wel een plons, zelfs als we bij het strand waren geweest. Wij lagen dan te relaxen met een boekje, Sudoku of deden af en toe een oogje dicht.

Naast het zwembad zijn we een aantal keer naar het strand geweest, hebben we een waterfiets gehuurd en werd er door de dames flink gewinkeld. ‘Wanneer gaan we nou shoppen?’ hoorden we regelmatig. Het vakantiegeld moest echt op. Tassen, boekjes en andere frutsels gingen we meer terug naar Nederland.

Het vakantiefeest is voorbij en de dames zijn vandaag weer begonnen op school. Lone zit in haar laatste jaar van de basisschool en Lizzy zit in groep drie. Joyce en ik zijn ook weer aan de slag. Over een paar weken gaan we samen naar Toscane voor een rondreis. #zinin

Dank voor de fantastische vakantie Mike, Tamara, Evi, Joyce, Lone & Lizzy.

15
jul, 2022

Fietsvakantie 2021 Alicante – Valencia

Met vrienden op pad is het mooiste wat er is en als dat ook nog eens op de fiets kan, dan is het feest wat mij betref compleet. Met de vaste club, avonturiers van het eerste uur, fietste ik van Alicante naar Valencia

Tien jaar geleden

Nog redelijk groen als het op fietsen aankomt, stap ik ruim tien jaar geleden met de eerder genoemde vrienden op de fiets in Newcastle. Robbie, Ronald, Adse, Jochem, Dennis en ik gaan de Coast & Castle-route fietsen. Dit avontuur bestempelen we achteraf als episch. Door de weinige ervaring als het op zadelzitten aankomt, gecombineerd met het beestenweer, komen we echt gesloopt aan in Edinburgh. In zes dagen trappen we 350 kilometer op de teller en pakken we een kleine 2500 hoogtemeters. Niet slecht, maar met de kennis en vooral ervaring die ik nu heb, is het te overzien.

Na uitstapjes in Finland, Frankrijk, IJsland en Maastricht leek het ons nu wel weer eens tijd voor een fraaie fietstocht. Niet om af te zien in de kou en regen, maar het liefst in de zon met smaakvolle hapjes en drankjes tussendoor op het terras. Ons oog viel op de reis van Alicante in vier dagen naar Valancia van CycleTours. Hoewel gepland voor april 2020 werd het pas werkelijkheid in oktober 2021. De Tapas & Sangria-ride is een feit, let’s go.

Vertrek naar Alicante

Vertrek vanaf Schiphol op dinsdagavond is best gek, zeker in het naseizoen. De luchthaven oogt rustig en leeg, het heeft wat weg van het gemoedelijke Eindhoven Airport. De bagage droppen we zelf in speciale machines. Ze wegen, controleren en nemen de bagage in. Er komt geen medewerker aan te pas. Behalve als Bijl zes battery packs en wat antieke vazen meeneemt in zijn bagage. Hij zit boven het toegestane gewicht en dropt bij ons allemaal wat kleding in de handbagage. En door… We pakken een hamburger a 24,95 en een biertje van 6 Euro zodat we niet met hongerige maagjes het vliegtuig instappen. Wat een prijzen zeg! Het afromen van de rekening is begonnen.

Voor vertrek naar Alicante op Schiphol

Na een korte ontspannen vlucht staat multitalent Petro ons op te wachten. Hij brengt ons naar de eerste slaapplek waar de fietsen voor de volgende morgen staan. Toevalligerwijs is dit zijn terrein en overnachten we in het gastenverblijf. De rest van de week is hij onze contactpersoon en zal hij de bagage voor ons vervoeren tussen de hotels. De verwijzing naar Ted, onze bagageman in Engeland, is snel gemaakt. Gelukkig hoeven wij deze zware tassen niet mee te nemen op de fiets. Zondagavond staat Petro in Valencia en brengt hij ons naar het vliegveld. Er zijn meer groepen onderweg deze week dus het is een gezellige drukte voor hem.

Woensdag – fietsdag 1: Lunch niet te lang en zwaar want de bergen zijn hoog en naar

Na een frisse nacht en een goed ontbijt staan we te popelen om op de fiets te stappen. We hebben er – mede door het schitterende weer – ontzettend veel zin in. Route laden, helm op en we gaan op pad. De start is een beetje fris, maar zodra de zon zich echt laat zien, warmen we lekker op. Er zit schik in de groep want we zijn na anderhalf jaar dan eindelijk vertrokken. We kletsen, kijken en genieten. Hoewel het landschap nog wat kaal en dor is, doet dat niets af aan ons plezier.

Zonsopkomst in Spanje - Alicante

Deze dag telt ‘maar’ 44 kilometer en overbrugt dik 850 hoogtemeters. Een prima opwarmer. Het venijn zit in de staart, maar dat weten we nog niet als we ruim twee uur op het terras gaan zitten voor de lunch na 18 kilometer fietsen. De binnensteden van Spanje zijn rustig, haast verlaten. We vinden een café dat open is met een terras buiten. Braaf beginnen we met koffie en fris en bestellen wat tapas. Salade, brood, olijven en vlees, alles komt op tafel. We zien onze wens, van relaxt fietsen en genieten in de zon op het terras, volledig in vervulling gaan.

Het zijn tot dan toe voornamelijk dalende kilometers geweest en we hebben pas 124 hoogtemeters op de teller. Ik reken af, we pakken de fietsen en draaien op het gemak het kleine Spaanse dorpje uit. Nog geen kilometer later ligt er een puist op het parcours waarbij we direct spijt hebben van de uitgebreide en lange lunch. Puerto de Tibi is een drie kilometer lange klim van gemiddeld 7% met stukken van maximaal 12%. Geen kinderachtige jongen dus. Op 725 meter hoogte ligt de top. Hier komen we op adem en maken een welverdiende groepsfoto. De eerste echte klim hebben we in de pocket.

Wat volgt na de afdaling is nog wel pittiger dan Tibi. Alle hoogtemeters van deze etappe liggen in het tweede deel en dat voelen we. De omgeving is schitterend en lang niet meer zo dor als je een beetje door de bergen rijdt. De laatste kilometers is het alleen maar klimmen, er zit haast geen vlakke meter meer in. Uiteraard halen we de finish. In een smal verlaten straatje staat een huis waar we moeten zijn, maar er doet niemand open. Na contact met Petro komt Veronique aangelopen. Zij woont in de buurt, heeft de sleutel van ons verblijf én gaat vanavond voor ons koken. Goed geregeld.

Het huis waar we slapen is wat gedateerd en er is maar een douche. Iedereen pakt een kamer en stalt de spullen uit. Als we zijn opgefrist, lopen we in 15 minuten naar het terrein waar Veronique woont. Ze heeft een smakelijk Spaans diner voorbereid met meerdere gangen. Dat gaat er wel in na onze tocht, heerlijk. Buiten is het fris en daarom gaan we na het voorgerecht binnen zitten. Na wat biertjes, het eten en de warmte binnen, is iedereen rozig en klaar met de dag. We bedanken Veronique voor het eten en wandelen op ons gemak naar het huis annex hotel. Moe en voldaan nemen we de horizontale positie aan. Slaap lekker.

Donderdag – fietsdag 2: Koffie in de morgen, brengt een middag vol zorgen

De bedden zijn niet geweldig in ons hotel en het hele verblijf is nogal gehorig. Als de een zich omdraait, hoort de ander dat en dat geldt ook voor het toiletbezoek. Je durft haast niet te gaan want je maakt het hele huis wakker. Een onrustig nachtje dus. Veronique staat op de stoep om ons te voorzien van ontbijt. Alles weer goed geregeld en we komen niets te kort, maar er is geen koffiemachine en een ouderwets filterapparaat ontbreekt ook. Omdat de oploskoffie een lage rating krijgt van ons, krijgen we een uitnodiging van Veronique om even verderop na het ontbijt een bakkie te doen. Top, doen we.

We hebben de tijd niet zo in de gaten en genieten van de koffie. Er is zo waar wat levendigheid op straat. Het hele dorp lijkt uitgelopen terwijl we kletsen en om ons heen kijken. Veronique vertelt enthousiast over haar eigen olijfolie die ze in Nederland te koop aanbiedt. Op haar website despaansehorizon.info bestellen we bij thuiskomst direct wat flessen. We bestellen nog een ronde koffie en gaan dan terug naar ons hotel om te starten met dag twee.

Het is pas 11:00 uur als we op de fiets stappen. (Te) laat!? Met 60 kilometer en ruim 1100 hoogtemeters voor de boeg is dit een pittig dagje. Krijgen we spijt van onze langzame late start met koffie op het terras?

Vanaf het vertrek loopt het gelijk omhoog. We zijn zo’n beetje halverwege de klim gestopt gisteren en de rest pakken we vanaf de start gezellig mee. Hoewel dit niet ideaal is, snoepen we wel gelijk veel hoogtemeters van de dag af. Als er stilte heerst tijdens het fietsen, dan weet je dat het omhoog loopt. Nadat we op het hoogste punt van onze reis een foto maken met de groep op puerto de Benifallim met zijn 1015 meter hoogte. Vervolgens dalen we af. De traktatie na al dit zwoegen en zweten.

De route is prachtig. We fietsen over rustige wegen met fijn asfalt en de omgeving is schitterend. Kronkelen door de bergen met veel groen en fraaie uitzichten. Wow, wat genieten we van deze dag. Een moment van rust en bezinning, want ik besef dat dit na anderhalf Coronajaar heel tof is om samen te kunnen en mogen doen.

Het stikt onderweg van de olijfbomen en Robbie maakt onderweg meerdere berekeningen hoe hij zijn crypto om kan zetten naar dit groene goud. Hij belooft de Spaanse olijfboomboeren die we op de route tegenkomen een schitterende toekomst. De Excel met berekeningen staat nog in concept, maar het zal niet lang duren voordat RD hier een stuk grond koopt.

De afstand en het klimwerk beginnen te tellen. We doen het vandaag qua lunch verstandiger. Uiteraard genieten we van het eten, maar realiseren ons ook dat de dag er nog niet opzit. Na de lunch fietsen we nog een stuk en komen dan aan op onze bestemming, denken we. In een bocht eindigt de route, maar er is geen hotel te bekennen. Dit was gisteren ook het geval en toen vonden we na een paar honderd meter alsnog de bestemming. Nu niet! De GPX-file klopt niet en we mogen er nog vijf kilometer aan vastplakken. Grrrr, iedereen was er wel een beetje klaar mee en dan moeten we nog langer fietsen. Het ergste is, de weg loopt ook nog eens omhoog. Voordeel: deze weg mogen we morgen weer naar beneden.

De overnachting vindt plaats in een statig en vooral enorm pand. Het heeft veel kamers en allemaal kleine doorgangen. Een soort doolhof. We zijn de enige gasten. Elke kamer is voorzien van een eigen douche en toilet en dat is maar goed ook gezien de afstand tussen de kamers en verdiepingen. Om even bij te komen, drinken we een biertje bij het zwembad met wat nootjes en chips. Bijl waagt zich aan het ijskoude water, de held.

De keus voor het restaurant van vanavond is makkelijk, er is er namelijk maar een in de buurt. Op steenworp van ons AirBnB vinden we het tentje. Eenmaal aan tafel worden we geconfronteerd met de beperkte kennis van de Engelse taal van de Spanjaarden en het zeer matige Spaans van onze kant. Met de bekende handen en voeten vergezeld door Google Translate komen we een heel eind en komt er een diner op tafel. Een wijnkaart kennen ze niet dus al snel schenkt de onverstaanbare ober een ‘vino de casa’ in ons glas. Hoppa.

Het smaakt allemaal goed en we maken er een gezellige avond van. Als al het overgebleven vlees aan een wilde vos is gevoerd, gaan we op huis aan. Slaapjes doen.

Vrijdag – fietsdag 3: Afdalen en finish aan het strand

Heerlijke nacht achter de rug en fit word ik wakker. De langste dag qua afstand op het programma, maar ook wel een fijne dag omdat we veel afdalen. Voordat we van 410 meter hoogte afdalen naar zeeniveau, staat er een onbekende dame ontbijt voor ons te maken in de eetzaal. Hoewel het niet uitgebreid is, smaakt het best en legt het een goede bodem voor de start van de dag.

De eerste 25 kilometer gaan in dalende lijn naar beneden en dat is een feest voor ons allen. Hoge snelheid, fraaie rotsketens en schone uitzichten, wat een prachtige rit is dit. Na de afdaling komen we in de buurt van de kust. Zonder aarzeling zetten we de fietsen in het zand en duiken het eerste strandtentje in wat we zien. Een koffie en wat fris gaat er wel in hoewel we vandaag gelukkig niet hoeven af te zien.

We kunnen hier niet eten, althans het is niet onze smaak en daarom rijden we een stukje verder langs de kust. Luttele pedaalslagen verder zien we een mooi restaurant, het is alleen nog niet open. We zijn als Hollanders weer eens aan de vroege kant, de tafels worden net gedekt. Als beloning na tweeënhalve dag zwoegen, gaan we (in Spanje) bij een fijne Italiaan zitten om te genieten van al het moois wat de vrolijke serveerster op tafel zet.

We laten het smaken met een voor- en hoofdgerecht gecombineerd met wat flessen wijn. Hoe zal dat zo op de fiets gaan? Daar maken we ons nog geen zorgen over en hebben een geweldige middag langs het strand. In stijl maken we het af met een nagerecht en ach… waarom niet, we tikken een lekkere Limoncello achterover voordat we weer opstappen. Op zich hebben we ons doel gehaald. We hadden ons voorgenomen na de brute tocht in Engeland en de kou van Finland om vooral te ontspannen en te genieten bij mooi weer. Mission accomplished, ware het niet dat we nog anderhalve dag moeten fietsen.

We hebben het geluk dat de laatste 25 kilometer zo plat zijn als een pannenkoek. Door de wijn zijn we lekker los in de heupen. De benen trappen met gemak naar ons hotel in het plaatsje Cullera. Een schitterend slot van deze etappe want ons hotel staat direct aan het strand. Te gek. Nadat we de fietsen hebben geparkeerd en de tassen in de kamer zijn gelegd pakken we nog een uurtje strand mee en duiken zelfs nog even in de zee. Dat kan gewoon half oktober in Spanje.

Na het strand gaan we ons opfrissen en op zoek naar een fijn Spaans tentje om te eten. De kustplaats Cullera oogt toeristisch en levendig. Met wat zoekwerk komen we bij El Rincon del Faro wat op loopafstand van ons hotel zit. Hoewel de onhandige ober de eerste fles wijn verprutst met kurk is het eten super. Smakelijke gerechten, mooie wijn en de warme inrichting laten we ons deel vallen. We hebben bij aanvang al schik en na wat wijntjes net iets meer schik. Toch zit er ook een kleine rem op, want morgen staat de slotetappe van de Tapas- en sangria-Tour op het programma. Een vlakke rit van 40 kilometer langs de kust. Als de wind een beetje gunstig staat, hebben we kans op waaiers.

Zaterdag – Uitbollen langs het strand richting Valencia

Voordat we op de fiets springen, zien we bijzonder schouwspel bij het terras van ons hotel. Het is zaterdag en alle Spanjaarden zijn vrij. Waar wij net ontbeten hebben, stroomt het vol met locals. Ze zijn net terug van een fietstocht veelal met mountainbikes. Het is een uur of 10 en veel hapjes spoelen ze op Catelaanse wijze weg met wijn en bier. We kijken onze ogen uit, want het mag dan zaterdag zijn, het is nog wel vroeg in de ochtend. Haha.

Rond 11:00 uur springen we voor de laatste keer met z’n zessen op de fiets. De etappe brengt ons naar Valencia waar we de laatste nacht slapen. Het is maar 40 kilometer en loopt in een rechte lijn langs de kust omhoog. Het is om eerlijk te zijn de minst mooie route omdat we drukke wegen passeren en niet veel natuur zien.

De finish vindt weer plaats op het strand en dat geeft een lekker vakantiegevoel. Het is een stuk drukker op het strand dan Cullera waar we vanmorgen vertrokken, Valencia is vanzelfsprekend toeristischer. We zoeken een mooie tent en gaan lekker zitten. Genietend van onze prestatie proosten we weer eens met een glaasje vergezeld door een smaakvol hapje. Life is good. Cheers boys, well done.

Ik maak nog een extra lusje van 44 kilometer solo om Valencia heen na de lunch. Het is niet de mooiste ronde, maar ik vind het lekker om nog een stukje te fietsen. De rest gaat het strand op of alvast naar het hotel om op te frissen voor vanavond. Er staat ons een mooi diner te wachten.

Op stand afsluiten bij El Poblet

We houden er allemaal wel van om in de watten gelegd te worden. Goed eten met bijpassende wijnen is aan ons wel besteed zo gezegd. Bij twee sterren restaurant El Poblet kun je gerust een avondje dineren. De gerechten zijn ware kunstwerkjes en de smaken fantastisch. Hoe ze dit combineren met wijn is subliem. We genieten volop en bespreken onze avonturen en ervaringen van de week in Spanje na. Na al het moois rekenen we helaas vlot af. Door Corona een abrupt einde, maar het is niet mogelijk om nog iets langer na te tafelen.

Na afloop pakken we nog een stukje mee van het nachtleven in Valencia. Een klein bescheiden biertje om de avond af te sluiten.

Laatste dag – Toerist uithangen

We vertrekken pas in de avond naar huis met het vliegtuig en daarom hebben we mooi tijd om Valencia te verkennen. Onze trouwe fietsen komen weer van pas en we maken een ontspannen rondje door de stad. Peddelen langs alle highlights, daar word je best moe van dus een lunch bij een Italiaan lijkt ons een uitstekend idee. De dag kabbelt voort en zo langzaam aan gaan we terug naar het hotel waar Petro op ons wacht. We pakken de bagage en gaan op weg naar het vliegveld.

Dag Spanje, dag fiets, dag tapas, dag zon, dag Petro… het was top. We zijn weer een schitterende ervaring rijker, op naar een volgend avontuur. Dank Robbie, Ronald, Adse, Jochem en Dennis. Genoten en dat is een understatement!

25
dec, 2017

Terugblik 2017 – een bijzonder jaar

Nog een paar dagen te gaan en dat wandelen we zo 2018 binnen. Het jaar 2017 zit er bijna op. Dat betekent tijd voor een terugblik.

Het jaar begon werkelijk waar prachtig voor ons. Op zes uur vliegen van Amsterdam verbleven we de feestdagen op Boa Vista. Dit eiland maakt deel uit van de Kaapverdische eilanden. Aangename temperaturen, lekker eten en meer dan voldoende te drinken. We werden heerlijk in de watten gelegd. Vorig jaar om deze tijd zaten we dus daar te genieten. Joyce en ik hebben het er de laatste tijd met regelmaat over. Het was een vakantie om nooit te vergeten.

De zomer gingen we met Mike, Tamara en Evi naar het Spaanse eiland Mallorca. Joyce is wat verlaat maar nog wel bezig met een leuk verslag. Twee weken goed vermaakt in de zon, bij het zwembad, op de fiets en lekker bij zee. In afwachting van het typwerk van Joyce (hint).

Naast deze mooie vakantie hebben Joyce en ik ons 15 jarig jubileum gevierd. Een mooi diner met wijnarrangement werd ons voorgeschoteld in Apeldoorn bij de Echoput. We sliepen vervolgens luxe boven het restaurant.

 

Na de zomer is Lone gestart in groep drie. Leren rekenen en schrijven. Lone vindt het af en toe best moeilijk en doet thuis ook goed haar best om te studeren. Ze schrijft zelf veel en rekent op mijn laptop. Op school is ze weg van juf Lisa. Haar lieve juf helpt haar graag en begrijpt het als Lone het niet direct snapt. Er is verdriet bij Lone als juf Lisa ziek is of als ze de trein heeft gemist. Op het Mirakel zit ze ondertussen in groep Rood. Dat is de groep helemaal op zolder. Lekker spelen en ravotten met Britt en Julie in de tuin doet Lone het liefst. Lone is als een vis in het water. Dit jaar heeft ze zowel haar A als B diploma behaald. Onze zeemeermin mag zonder bandjes in het zwembad jumpen.

Lizzy gaat ook elke maandag en dinsdag trouw naar de opvang. Spelen met Merel en de tweeling Cas en Anouk. Ze is daar ondertussen bijna de grootste en zal na haar verjaardag naar de reuzen gaan. Een hele stap voor onze kleine Lizzy. Al is ze al helemaal zo klein niet meer. Er komen steeds meer woordjes. “Papa kijt” betekent Papa kijk. “Mama waar ben je?” “None, None, None” betekent uiteraard Lone. Ze kan het ook heerlijk uitschateren van het lachen. Lizzy kan net als Lone heerlijk verzonken zijn de in de iPad. Filmpjes kijken en spelletjes spelen. Ze kan er uren mee zoet zijn. Lizzy heeft, net als Lone en haar Woefa, een knuffel waar ze dol op is. Eigenlijk zijn het er meer. Een muis en een haas voor in bed en een kleine speelgoedmuis op batterijen om mee te spelen.

Op sportief gebied hele mooie dingen gedaan en meegemaakt. Begin dit jaar kwam ik aan aanraking met de mannen achter de wielerwebsite Het is Koers. Het is klein begonnen. Ik was namens Het is Koers aanwezig bij een Zwift event. Dit event was bij de Futurumshop in Amsterdam en werd mede georganiseerd door Tacx. Zoals ik dat wel vaker doe typte ik op dit blog een enthousiast stukje. Dit stuk werd ook op Het is Koers geplaatst en zo maakte ik mijn debuut op dit fenomeen. Vervolgens ging ik ritjes organiseren en begeleiden op Zwift. Dit was voor mij ontzettend bijzonder. De eerste keer maakte Joyce foto’s van me boven op de Kickr trainer. Het was even wennen om de virtuele groep bij elkaar te houden maar in de loop der tijd ben ik er handig in geworden. 

Aangesloten bij Het is Koers ging er een wereld voor me open. Ik mocht kleding en andere fiets gerelateerde spullen testen. Zo reed ik volledig in stijl de winter door. Ik mocht van het Franse Gasp mooie kleding testen. Mijn fiets kreeg een ovaal blad en werden er Corima wielen op gemonteerd. Er werd veel getest, te veel op allemaal op te noemen. Wat zeker noemenswaardig is, en waar ik heel fier op ben is de serie met Maurits Lammertink. Maurits fietst voor Team Katusha en ging afgelopen jaar voor het eerst naar de Tour. Ik mocht door middel van korte vragen op Whatsapp zijn debuut volgen. Het resulteerde in een aantal mooie stukken. Een unieke inkijk in het leven van een profrenner tijdens de Tour.

Zelf ben ik lekker bezig gebleven op, hoe kan het ook anders, de fiets. Veel kilometers op Zwift in de winter maar ook lekker buiten. Voor drie maanden reed ik op een Cervélo C5. Deze testfiets ging mee naar Mallorca, ik reed er het Markermeer mee om en ook werd The Ride Ardennes ermee verreden. De teller staat nu op 6610 kilometer. Met nog een paar dagen te gaan komt daar vast niet heel veel meer bij.

Met de VVHGL mannen beleefden we een memorabel weekend in Duitsland. Voor ons 20 jarig jubileum trokken we naar Berlijn. Lekker eten, biertjes drinken en cultuur snuiven. Het was een geweldig weekend. 

Joyce kreeg eind 2016 te horen dat haar baan bij Fox zou komen te vervallen. Treurig nieuws, balen voor Joyce. Heel lang bleef ze niet bij pakken neerzitten. Als een bezetene ging ze aan de slag met haar webshop voor tweedehands kinderkleding. Met trots kon ze na de zomer tweedehandjes.com presenteren en officieel openen. Het loopt nog niet storm maar de basis is gereed. Een aantal verkopers hebben het vertrouwen in Joyce gesteld en zakken met kleding opgestuurd. Op het moment van schrijven is nog lang niet alles op de foto gezet en online te zien. Toch staan er al ruim 1600 artikelen op de website. Trots op Joyce. Hoe ze zichzelf alles eigen heeft gemaakt is bewonderenswaardig. 

Op de valreep van 2017 kregen we Bibi. Dit jonge hondje is een Jack Russell en is van Lone. Alvast voor haar 7e verjaardag.

Wij wensen iedereen hele fijne feestdagen en een top 2018. Dat het een liefdevol, succesvol en bruisend jaar mag worden.

Cheers.