Vrijdag 10 juli – de dag van vertrek
De wekker staat vroeg, heel vroeg. Joyce trekt zichzelf met moeite uit bed en loopt naar de douche; niet veel later maken de warme stralen ook mij wakker. De dames worden opvallend makkelijk wakker en gaan zich aankleden en klaarmaken voor vertrek. Vandaag vliegen we naar Malaga, niet ver van ons verblijf in Estepona.
De eerste uitdaging dient zich aan: de fiets. Ik heb zo’n handige fietsdrager voor op het dak die al jaren meegaat. De SeaSucker staat samen met mijn vliegtuigtas al lange tijd garant voor fietsplezier in het buitenland als we met het vliegtuig gaan. Maar mijn nieuwe Canyon heeft een nieuwe steekas en alleen links een opening in de voorvork; rechts is dicht. Cosmetisch fantastisch natuurlijk, maar het levert ’s ochtends vroeg wel wat vreemde blikken op als ik achter op de parkeerplaats de fiets op de auto probeer te zetten. Niet te lang bij stilstaan: wielen eruit, frame los in de auto en dan maar een uurtje opgepropt naar Rotterdam. We hebben immers ook een grote auto gereserveerd in Malaga, dus dat moet goedkomen… daarover later meer.
Lone zit voorin en Lizzy en ik zitten knus tegen elkaar achterin, samen met wat tassen, wielen en een frame. Het past, maar ideaal is anders. Na een minuut of vijftig staan we in Rotterdam bij P5. Parkeren, fiets in de tas, koffers eruit en gaan. We zijn ruim op tijd, dus op ons gemak lopen we richting de vertrekhal. Onderweg komen we onze reisgenoten tegen; zij moeten nog parkeren. Mike, Tamara en Evi hebben er net zoveel zin in als wij.
We sluiten aan in de rij en gooien niet veel later de koffers en de fiets op de bagageband. Samen met Mike, Tamara en Evi schuiven we aan in de korte rij voor de securitycheck. Zo heerlijk aan een kleiner vliegveld: alles gaat rustiger, er zijn amper rijen en de sfeer is veel gemoedelijker. Top. Door naar het ontbijt. Achter ons zitten een paar Hagenezen al aan de halve liters bier, terwijl wij een croissant en wat water nemen. Verschil moet er zijn.
De vlucht verloopt relaxt. Wij zitten op rij 13, Mike, Tamara en Evi twaalf rijen achter ons. We vermaken ons met spelletjes en podcasts en vallen allemaal toch even in slaap. Hoe kort ook, met dit hazenslaapje tanken we wat energie bij. Nadat we alle koffers hebben opgehaald en de fiets op schade is gecontroleerd, trekken we verder naar de autoverhuur.
Het is rustig bij onze verhuurdesk. We boeken altijd via Sunny Cars, die de verhuur door allerlei partijen laat regelen. Joyce en ik worden bij Thrifty geholpen door een Spanjaard die een aardig woordje Nederlands spreekt. Hij heeft vier jaar in Nederland gewoond en is er bezorger geweest. Hij kent zelfs Hilversum.
We hadden een wat grotere auto gehuurd, zo dachten wij. Handig voor de fiets en lekker wat ruimte, maar niets is minder waar. Het is een reguliere Ford Puma: niet heel klein, maar ook niet te vergelijken met onze eigen Skoda. Zo hadden we het vooraf wél ingeschat, en de hoge kosten leken dat te bevestigen. Gelukkig zijn we met Mike en Tamara, anders hadden we ter plekke een upgrade moeten huren. Het past er simpelweg allemaal niet in: twee koffers, een tas, een vliegtuigtas en een fiets… het gaat gewoon niet. Hahaha. Lizzy neemt plaats naast Evi en ik rol me wederom op achterin onze auto.
Door een aantal ongelukken is het druk onderweg naar Estepona. Ondertussen laat mijn contactpersoon weten dat ze het niet redt om op de afgesproken tijd bij het huisje te zijn. We passen ons aan en rijden naar de Carrefour vlak bij ons huisje. Het is inmiddels lunchtijd, dus een broodje en wat drinken gaan er wel in. Net als de dames de supermarkt uit lopen, appt mijn contactpersoon dat het nóg later wordt: ze staat in dezelfde file als wij vanaf het vliegveld. Dan maar een lekker drankje op het terras, ook prima in de zon.
Dan is het zover: we mogen naar ons huisje rijden, op amper vijf minuten van de supermarkt en de kust. Wat heerlijk. Onze host doet niet aan uitleg of een rondleiding; ze geeft de sleutel en wil zo snel mogelijk weg. Raar! Een vraag over een piepende brandmelder houdt Karina nog een minuutje langer binnen, en dan is ze vlot vertrokken. We lopen een rondje door de woning, bekijken de kamers en delen in wie waar slaapt.
Bij de Carrefour was er net geen ruimte meer in de auto’s voor boodschappen, maar we hebben natuurlijk van alles nodig. Mike, Tamara, Evi en Joyce gaan terug om een kar vol proviand te halen voor de komende dagen. Ik pak ondertussen mijn beroep als oud-IT’er weer eens op om de wifi te fixen. Tevergeefs. Heen en weer appen met de host leert me dat het internet in de hele omgeving eruit ligt door een storing bij de provider. Alle datajunkies in huis moeten het even met 5G doen.
Als iedereen terug is, hebben we een koelkast vol eten en drinken; het zal hier aan weinig ontbreken deze vakantie. We eten een nootje en wat chips voordat we de professionele barbecue aanslingeren. Het is allemaal lekker, met grillmeister Mike die over het vlees waakt. Na het eten ruimen we alles op en langzaam maar zeker gaat het kaarsje uit. We zijn moe van de lange dag.
O ja, er wacht ons nog een “aangename” verrassing in het huisje. We slapen hier met z’n zevenen, maar er blijken flink wat ongenode gasten mee te logeren: het stikt er van de kakkerlakken. In de slaapkamers, de keuken, de woonkamer — ze zitten overal. Gelukkig hebben we een kleine handstofzuiger, en die werkt. Alle dode en levende beesten zuigen we op en spoelen we door de wc. Bleehhh! Voordat we gaan slapen lopen we nog een controleronde en trekken we voorzichtig het beddengoed van de bedden. Als de kust veilig is, doen we de ogen dicht. Tot morgen.
Zaterdag 11 juli – de eerste echte vakantiedag
Ik begin de eerste echte vakantiedag traditioneel met een lekker rondje fietsen. Vanaf de kust rijd ik naar de top van Pico de los Reales op 1439 meter hoogte. Een heerlijke, rustige klim. Op de terugweg — de afdaling — kom ik allerlei andere wielrenners tegen. Alleen ben ik denk ik degene die het vroegst uit de veren was.
Bij thuiskomst rond 09:30 uur spoel ik me af en schuif ik aan voor een heerlijk ontbijt. Broodjes en croissants uit de oven, koffie, thee en verschillende soorten fruit. Het ontbreekt aan niks en het voelt haast als een zeer compleet hotelontbijt. We smullen ervan met z’n allen in de ochtendzon, op het terras bij onze prachtige finca (Spaans voor landgoed).
Vandaag hebben we een relaxdag rond ons vakantieverblijf. Lekker chillen, lezen, zonnen en zwemmen. Muziekje erbij, heerlijk. Lizzy zit bijna de hele dag in het zwembad; die zal aan het eind van de vakantie wel weer kieuwen hebben, hahaha.
We nemen de Spaanse tijden snel over. Tegen 18:00 uur maken we ons langzaamaan klaar voor het diner en een uur later rijden we weg met het centrum van Estepona als bestemming. Na wat strubbelingen en wachten in de smalle parkeergarage lopen we op ons gemak het centrum in van de plaats waar wij de komende twee weken verblijven. Lekker toeristisch, met souvenirwinkels, restaurants, ijswinkels en uiteraard een lange boulevard met kraampjes.
We zetten koers naar het bekende plein, want daar zit een goede tapasbar. Hoewel Joyce eerst in de weerstand schiet bij het gerecht Russische salade, belanden we na een paar rondjes lopen toch bij de tapasbar met de beste ratings. Het eten mag dan prima zijn, de bediening is allesbehalve servicegericht, flexibel en klantvriendelijk. Wat een horken. Nadat ze alles op tafel hebben gesmeten, smullen we er heerlijk van: aardappel met aioli, kipspiesjes, manchego, balletjes gehakt in tomatensaus en een fijne kip met kerrie. Op de vraag of ze ook salade en losse aioli hebben, krijgen we te horen dat ze niets buiten de kaart om kunnen doen. We trekken ons niet veel aan van de arrogantie en de prijs is meer dan in orde. Met zeven man onder de 100 euro blijven is een koopje, maar ik denk niet dat we er nog teruggaan.
We lopen een rondje en komen uit bij een prachtige ijswinkel op de hoek, vlak bij het strand. Tja, als het eten dan zo goedkoop was, kunnen we best aftoppen met een ijsje. Althans, ijs is beter gezegd, want het zijn halve maaltijden die we geserveerd krijgen. Om nog iets van de extra calorieën te verbranden lopen we de boulevard op en neer, waar we links en rechts nog wat snuisterijen kopen. Zo’n eerste vakantiedag hakt er flink in en moe maar voldaan lopen we naar de auto. Op naar de finca.
We kletsen nog even kort op het terras voor het huis, maar dan vallen de ogen wel dicht… althans bij mij.
Tot morgen.
Zondag 12 juli – Beach day
Hoewel de beentjes nog een beetje moeten herstellen van de flinke klim van gisteren, ga ik wederom vroeg op pad met de fiets. Het is onwijs rustig op deze zondag, ergens ook wel logisch. Het eerste deel rijd ik langs de kust naar het westen en vervolgens via de heuvels in het achterland terug naar Estepona.
Het ontbijt is net als gisteren van wereldniveau. Vandaag hebben we er ook yoghurt en granola bij. Nadat eerst onze maagjes en daarna de vaatwasser zijn gevuld, maken we ons klaar voor beach day. Vooral niet te gek: gewoon vanaf ons huis in een rechte lijn naar beneden. De eerste strandtent rekent 80 euro per bedje, mwah… iets te gortig. De tweede is iets sympathieker geprijsd, maar we tikken alsnog meer dan 100 euro af voor onze bedjes. Ach, er zit een handdoek bij en het is tenslotte vakantie.
De zee is echt ijskoud, zelfs voor onze waterrat Lizzy is het niet te doen. Een beetje gedesillusioneerd komt ze teruggelopen, omdat de band waarmee ze spelen ook nog eens lek blijkt. Gelukkig maken de bedjes en het windje een hoop goed onder de stralende zon op het lange strand van Estepona.
Als volleerde Spanjaarden vangen we de lunch aan om 14:30 uur, bij de strandtent waar we voor liggen. Het contrast met de bediening van gisteren kan haast niet groter zijn. We worden vlot geholpen, de kaart wordt waar nodig uitgelegd en items weglaten bij een gerecht is geen enkel probleem. Tel daar de vrolijke gezichten, de goede vibe en het zeer smaakvolle eten bij op, en wij zijn tevreden gasten. Gezelligheid, goede bediening en lekker eten hebben tegelijkertijd wel hun prijs: de rekening is ruim het dubbele van gisteren. Het geld gaat er met bakken uit, zo’n dagje op het strand. Als we betaald hebben, roept de eigenaar vlot dat we zo niet weg mogen lopen: er komen nog vier limoncello’s aan te pas voordat we terug op onze bedjes mogen. Fantastisch toch, dit wil je op vakantie.
We genieten op onze bedjes terwijl de wind stevig aantrekt. De obers komen langs om de parasols lager te zetten — goed geregeld hier. We lezen nog wat en de dames wagen zich zowaar aan het belachelijk koude water. Lang houden ze het niet vol, maar respect dat ze er alsnog in zijn gegaan. Brrrr.
Joyce en ik gaan iets eerder van het strand om boodschappen te doen; de dames rijden met Mike, Tamara en Evi mee terug. We slaan flink wat water in en nog wat losse boodschappen zoals groente, fruit en brood. Vanavond staat er namelijk BBQ op het programma: burgers, worstjes en kipjes, aangevuld met avocado, maïskolven, tomaat, komkommer, brood en aioli. Het ontbreekt ons wederom aan niets hier op de finca.
Nadat alles van de BBQ is opgeruimd en de vaatwasser voor de tweede keer vandaag draait, maken we ons op voor een paar potjes Weerwolven, het favoriete spel van Lizzy. Het levert hilarische momenten op rond de tafel; we hebben enorme lol tijdens de eliminaties van de weerwolven en de sollicitaties voor burgemeester. Lekker gezellig avondje weer.
Dan nog een kakkerlakkenupdate: onze host is gisteren langsgeweest met lokdoosjes. Daar kruipen ze in en vervolgens gaan ze dood. Er zijn er ondertussen aanzienlijk minder, al zagen Evi en Lone gisteren nog een razendsnelle bruine vriend door de slaapkamer scheuren. Mike wist hem te vangen met onze stofzuiger.
Tot morgen.
Maandag 13 juli – lazy day at the finca
Ontspannen wakker worden, geen wekkers. Er hoeft niet gefietst te worden, ook weleens lekker.
Vandaag een hele rustige dag bij ons huisje, we hoeven helemaal niets. Zwemmen, lezen, wegdutten, chillen en vooral zo min mogelijk doen. Zonder gekheid: dit is wel zo’n dag waarop je na maanden hard werken echt bijkomt. Zelfs Lizzy valt het op: “Je wordt wel moe van zo’n dag niets doen.” Haha.
Het enige waar we druk mee zijn, onze prioriteit voor deze dag, is het eten. Van het ontbijt naar de lunch en dan door richting het avondeten. ’s Avonds eten we spaghetti. In de pan vinden we nog het lijk van een kakkerlak, dus die maken we eerst grondig schoon voordat hij het fornuis op gaat. Haha. Blehh, wat vies.
De poolboy komt ook nog langs om het zwembad schoon te maken. Voor de dames is het helaas geen Coca-Cola Light-moment, want de beste man is op leeftijd. Hij wijst ons nog wel op een bosbrand die op het oog dicht bij ons huisje lijkt te zijn. Dikke donkere rookgordijnen aan de horizon. Maar het is toch zo’n vijftien kilometer verderop, zegt hij. Voor de thuisblijvers: geen paniek, de brandweer heeft de brand onder controle en ondertussen zie je er niets meer van.
Na het avondeten zetten we de trend lekker voort. Lezen, liggen, chillen, kletsen en verder weinig. Relaxt vakantiedagje zo.
Tot morgen.
Dinsdag 14 juli – Cristo beach
Een opengebroken weg zonder omleiding gooit roet in het eten voor de fietstocht. Het valt allemaal best mee, maar ik kan niet echt een rondje maken, en dat heeft toch mijn voorkeur. Als dat het ergste is waar je je druk om maakt tijdens de vakantie, dan heb je weinig te klagen. Of beter gezegd: dan mag je niet klagen.
Na het ontbijt trekken we erop uit richting Cristo Beach, een strandje in een baai vlak bij Estepona, waar we hopelijk iets warmer water treffen. Als we de horde ‘parkeren’ genomen hebben, lopen we naar het strand, waar het opvallend druk is. We zetten onze zojuist gekochte parasols op, leggen de handdoekjes neer, smeren de factor weer op de huid en we gaan plat. Hoewel het water wel iets warmer is en er aardig wat mensen in zee staan, vinden de dames het nog niet echt aangenaam. Ze zijn snel terug bij de handdoeken.
We zijn vast ontzettend verwend, maar na een tijdje draaien en keren terwijl we lezen, kunnen we haast niet meer liggen. Of zou het de leeftijd zijn, waardoor alles zeer doet? Haha. Ons oog is ondertussen gevallen op een fraaie strandtent die er Ibizaans uitziet. Leuke sfeer, uitgebreide kaart en bovendien op loopafstand. Top.
We lopen Havana Beach Club binnen en ze hebben een tafel voor zeven. Drankje erbij en genieten van het goede leven, heerlijk. We doen ons tegoed aan salades, mocktails, kipnuggets, patatjes, burgers, biertjes en meer van dat. Het smaakt allemaal voortreffelijk. We blijven op ons gemak nog even hangen in de schaduw van de strandtent, om de terugkeer naar de handdoek op het strand nog wat uit te stellen.
Als we onze oude lijven weer in beweging hebben gekregen, besluiten we dat het mooi is geweest op het strand. We pakken de boel in en rijden terug naar de finca om daar de laatste uurtjes zon mee te pakken, op bedjes die niet het uiterste vragen van je achterwerk. We spelen lekker in het zwembad, wat we zoals gebruikelijk afwisselen met heel veel relaxen, wegdommelen en luieren.
Voor het diner gooit Tamara wat pizza’s in de oven. Lekker een snelle hap, omdat we het centrum van Estepona nog even in willen. Het is overal afgeladen druk en dat is ook niet gek: Spanje speelt de halve finale van het WK tegen Frankrijk en iedereen zit buiten op de terrassen de wedstrijd te kijken. Spanje wint met 2-0 en staat door deze overwinning zondag in de finale. We kopen een ijsje, lopen een rondje en komen uit bij een prachtige straat vol restaurants. Hier willen we nog weleens terug, want de sfeer en de diverse tentjes zijn geweldig. Hopelijk kunnen we hier voor zondag reserveren en zo de finale kijken met alle Spanjaarden.
Tot morgen.
Woensdag 15 juli – Canyoning Benahavís
De wekker gaat om 08:00 uur, want vandaag gaan we canyoningen in Benahavís. Mike, Evi, Lone, Lizzy en ik gaan klauteren, klimmen, zwemmen en springen. Het is een halfuurtje rijden naar de ontmoetingsplek, dezelfde waar Lone en ik in 2018 ook zijn geweest. We hebben er goede herinneringen aan.
We krijgen een wetsuit, schoenen en een helm van onze gids Juan. Het is worstelen om alles een beetje fatsoenlijk aan te krijgen; het pak geeft niet bijzonder veel mee. Rond 10:00 uur gaan we op pad en lopen we naar de start. De omgeving is prachtig, een mooie groene kloof.
Juan geeft de laatste instructies en dan mogen we het water in. De eerste duik is meteen even schrikken: het water is fris, maar dankzij de wetsuits went het snel. Wat volgt zijn uren klauteren over rotsen, glijden van natuurlijke glijbanen, zwemmen door smalle doorgangen en natuurlijk springen. De sprongen worden gaandeweg steeds hoger en spannender. De dames en Mike doen het geweldig ze springen van elke top. Ik doe er slechts maar een omdat ik mijn rol van cameraman en fotograaf serieus neem. #geintje
Juan blijkt een topgids die precies weet waar je moet stappen, waar je moet afzetten en waar de mooiste plekjes zitten. Onderweg is er genoeg tijd om te genieten van de kloof, die met zijn groene wanden en heldere water zo uit een reisfolder lijkt te komen. Voor Lone en mij voelt het vertrouwd en toch weer nieuw; de herinneringen aan 2018 komen vanzelf boven al herinneren we ons niet alles meer. Na een paar uur klimmen we voldaan de kloof uit. Wat een geweldige activiteit is dit toch. Moe, hongerig en met een grote glimlach leveren we de pakken weer in.
Na deze prachtige ervaring rijden we terug naar Estepona om de rest van de dag te luieren rond het zwembad. ’s Avonds gaan we lekker eten langs het strand. Mooi vakantiedagje in de boeken.
Tot morgen.
Donderdag 16 juli – wat heet🥵
Vandaag wordt het een warme dag, de heetste tot nu toe. Tijdens mijn lange ronde op de fiets heb ik daar nauwelijks erg in, omdat er op de wegen in het binnenland een flinke wind staat. Eenmaal terug in Estepona is het bloedheet, maar dat is vooral te wijten aan het gebrek aan wind. Als er al iets van luchtverplaatsing is, dan voelt het als een föhn. Ik klaag overigens niet hoor, dit zijn slechts waarnemingen die deze vakantiedag goed weerspiegelen 😉
Waar ik wél over mag klagen, is een onhandige valpartij met de fiets. Bij het afdraaien van een rotonde glijdt mijn voorwiel weg en lig ik languit op het gladde Spaanse asfalt. De laatste 19 kilometer terug naar het huisje rijd ik rustig uit, met een bloedende knie en elleboog; mijn heup is veranderd in een fraai stuk rosbief. Auw. Foto’s zal ik iedereen besparen.
Bij thuiskomst verzorgt Joyce de verwondingen en later op de middag rijden we naar de apotheek voor wondverband. Hier komt mijn vriend ChatGPT weer uitstekend van pas. Ik leg uit dat ik gevallen ben en dat de wond schoongemaakt en ontsmet is, en vraag wat ik nodig heb. De output is briljant, inclusief een Spaanse tekst voor de apotheker. Met een foto van het verbanddoosje controleer ik nog even of het de juiste is, en na een positief antwoord lopen we met een gevulde tas terug richting de auto.
Zoals gezegd is het warm en daarom doen we vandaag niet heel veel. Het enige wat verkoeling biedt, zijn de airco binnen en het zwembad buiten. Daar maken we dan ook naar hartelust gebruik van.
’s Avonds eten we spaghetti pesto, waarbij Tamara en Joyce zich opwerpen als sterrenchefs. Verse basilicum uit de tuin tovert Tamara zonder vijzel of staafmixer om tot een heerlijke pesto. Aangevuld met kip en vegetarische kipstukjes smaakt het fantastisch. Met een fles lokale rode wijn erbij is iedereen in zijn Spaanse nopjes en dat met een typisch Italiaans gerecht.
Na het eten spelen we buiten een potje Hitster, waarbij team Mike & Joyce er overtuigend met de overwinning vandoor gaat.
Slaap lekker, tot morgen.
Vrijdag 17 juli – copy -> paste
Kennen jullie die stranddag van 12 juli nog? Die zou je eenvoudig naar vandaag kunnen copy-pasten, maar dat zou wel heel saai zijn en bovendien gemakzuchtig van jullie blogger.
Oké, gaan we dan. De fiets blijft na de val even aan de kant en na het ontbijt trekken we naar onze favoriete tent Les Tournesols. We tikken weer een godsvermogen af aan bedjes en parasols en ploffen neer voor een heerlijk dagje aan het strand van Estepona.
We beginnen de dag met wat lekkere ijskoffies en ik krijg een soort latte met pistachecrème. Het smaakt fantastisch. We pakken de boekjes erbij en chillen lekker wat uurtjes weg. Dan geven onze maagjes aan dat het lunchtijd is. Ook deze maaltijd ontbreekt het ons aan niets, echt smullen.
Nog wel geinig om te vertellen, als aanvulling op de lunch. Een paar bedjes voor ons ligt een jongen van een jaar of dertig met zijn vriendin. Ze ogen op het eerste gezicht Spaans. Hij steekt de ene sigaret met de andere aan en als hij even niet rookt, vapet zijn vriendin er naar hartelust op los. Op zich geen probleem, moeten ze lekker zelf weten, zou je denken. Het enige is dat de wind schuin onze kant op staat, waardoor wij telkens in een soort rookgordijn zitten. Bah.
Op het moment dat we net zijn gaan zitten voor de lunch, schuift hij aan aan het tafeltje naast ons, waarop ik roep: “O nee, gaat die vieze roker naast ons zitten? Ik hoop niet dat hij hier ook gaat roken!” Er gebeurt dan nog vrij weinig, so far so good. Maar dan komt zijn vriendin erbij en beginnen ze vrolijk Nederlands tegen elkaar te praten. Hahaha. Oké, awkward. Omdat een kwartier niet roken al een hele opgave is, eten ze hun hapjes snel op en rennen ze terug naar de bedjes om weer flink wat nicotine op te zuigen. Goed bezig, Bas! En doorrr!
De lunch sluiten we ditmaal af met een mierzoet aardbeien drankje wat oogt als een soort Fristi. De eigenaar zet de fles neer en zegt erbij dat hij van ons is. Het smaakt prima en Mike en ik nemen een tweede om de lunch goed te laten verteren.
We houden het lang vol op het strand en taaien pas na 18:00 uur af. Althans, een deel van ons. Lone, Joyce en ik gaan nog even langs de Carrefour voor wat boodschapjes en rijden dan terug naar de finca. Evi, Mike, Tamara en Lizzy blijven nog even genieten van de bedjes.
Na het avondeten spelen we nog een potje Weerwolven, waarbij de rest van de deelnemers de weerwolven volledig in de pan hakt. Hatsa.
Tot morgen.
Zaterdag 18 juli – Marbella
Vandaag gaan we relatief vroeg uit de veren, want we willen naar de markt in Marbella. We doen een eenvoudig ontbijt en zitten rond 09:30 uur in de auto. Aangekomen bij de eerste parkeergarage zetten we de auto weg en lopen we door de straatjes van Marbella richting de Plaza de Toros. Het valt ons op dat het behoorlijk rustig is op straat, weinig reuring zoals je op een marktdag zou verwachten. Op de plaats van bestemming zien we niks, en al helemaal geen markt. Een foutje, kan gebeuren.
Met behulp van ChatGPT komen we erachter dat de markt meer richting de haven is, maar dat is hier nog wel zo’n twintig minuten vandaan. Auto halen en navigatie instellen op de nieuwe parkeergarage. Als we daar in de buurt komen, zien we de reuring meteen. Het is gewoon druk. Rotondes staan vol met auto’s en mensen lopen over straat tussen het verkeer door. Ja, hier is duidelijk iets te doen. Check.
Als we de auto geparkeerd hebben, loop ik in een rechte lijn naar een koffietentje even verderop. Ik ben niet zo van de markten, maar een lekker bakkie met een goed boek vind ik genieten. De dames kopen ondertussen allerlei snuisterijen: tasjes, armbandjes, enkelbandjes en meer van die strekking — ze gaan helemaal los. Toch breekt de warmte ze ook een beetje op, want na een tijdje komen ze bij mij afkoelen met ijskoffie en water.
Zodra de dames elk kraampje van de markt gezien hebben, zetten we koers richting de haven van Marbella om wat dikke boten en belachelijk dure auto’s te spotten. We lopen eerst een stukje langs een soort boulevard met lunchtentjes en kiezen er een uit op de hoek, waar allerlei boten en jetski’s voorbijkomen die richting de haven varen of er juist uit vertrekken. Een leuk plekje om de lunch te nuttigen en vooral ook om je heen te kijken. We knagen weer allerlei lekkers weg, van pizza tot salade en van bruschetta tot heerlijke pasta.
Na de lunch lopen we echt de haven van Marbella in. Het moge duidelijk zijn: met een simpele Audi A8 en een Boesch-speedboot maak je hier weinig indruk. Men kijkt hier alleen op van een jacht van minimaal twintig meter of een Ferrari of Maserati. Het geld klotst tegen de plinten en wij kijken onze ogen uit. Leuk om een keer gezien te hebben.
Bij de markt was het al aardig warm, ondertussen staan we in de bekende Spaanse bakoven. Bloedheet. Lone is er klaar mee en wil weg; van mij hoeft het ook niet lang meer te duren, dus ik ben het wel met haar eens. Joyce is solidair en gaat met ons mee terug naar het huisje. Dat had niet gehoeven, want ik had ook alleen met Lone terug gekund, maar prima om samen te gaan. Lizzy blijft wederom bij Mike, Tamara en Evi.
Bij thuiskomst ziet Lone tot haar grote schrik een lief klein muisje in de skimmer van het zwembad. Het beestje is drijfnat en helemaal in shock. Lone werpt zich op als guardian angel en zorgt heel lief voor het diertje, dat ze Piep noemt. Piep wordt met een handdoek drooggemaakt en krijgt een blauwe bes uit de koelkast. Het beestje komt helemaal bij en zodra hij een beetje hersteld is, zet Lone hem veilig terug, buiten bereik van andere dieren die het mogelijk op Piep gemunt hebben.
Door de goede lunch en wellicht ook het warme weer houden we het diner simpel: broodjes, een pizza en wat fruit. Verder geen bijzonderheden.
Het is wel mooi geweest voor vandaag. Slaap lekker en tot morgen.
Zondag 19 juli – Spanje wereldkampioen ⚽
Na een ontspannen dagje bij het huisje trekken we op tijd naar het centrum van Estepona. Vanavond speelt Spanje tegen Argentinië in de finale van het wereldkampioenschap voetbal.
Het is overal druk en we zien clubjes mensen in het geel-rood én in het wit-lichtblauw. Alles loopt gemoedelijk door elkaar, zonder opstootjes. Zoals verwacht is het een uitdaging om een tafel te vinden, maar na wat rondlopen en vragen kunnen we op een plein zitten, op een terras met scherm. Super!
Het eten is wederom heerlijk. We zijn deze vakantie nog niet teleurgesteld op culinair gebied. We bestellen een aantal pinsa’s, langwerpige ovale pizza’s die met een schaar worden geserveerd om ze door te knippen. Geinig. Lizzy bestelt een bijzonder gerecht: patat met gebakken ei en bacon. Er hoort ook nog pompoen op, maar dat laat ze er bij het bestellen bewust af.
We kunnen 90 minuten naar de wedstrijd kijken, daarna beginnen de obers het terras op te ruimen en krijgen we de rekening. Even verderop is een ander plein, waar we ook de halve finale tegen Frankrijk deels gevolgd hebben. Hier kijken we de rest van de wedstrijd, waarna er natuurlijk groot feest ontstaat. Spanje verslaat Argentinië met 1-0 en is wereldkampioen. Ze worden helemaal gek, en terecht. Toeteren, fakkels, vuurwerk — ze trekken alles uit de kast om de overwinning te vieren. Fantastisch om dit mee te maken.
We lopen op ons gemak via de boulevard terug naar de auto’s om naar het huisje te gaan. Welterusten.
Maandag 20 juli – regen🌧️
Wakker worden en het regent? Dit hebben we niet besteld, maar gelukkig is het van korte duur. Tamara maakt een video als bewijs. Hoewel de regen weg is, blijft de bewolking hangen. In het boek van Annemiek van Vleuten lees ik dat zij bij tegenslagen in haar carrière vaak “accept, adapt and move on” toepaste, en dat is precies wat wij vandaag ook gaan doen.
Even verderop, bij het strand waar wij altijd naartoe gaan, ligt zo’n soort wipe-outbaan in zee. Leuk voor de kinderen om op te klimmen en klauteren met dit mindere weer. We pakken de spullen en rijden met de auto naar de dichtstbijzijnde parkeerplek. Na een stukje lopen over de boulevard en het strand staan we voor het hokje dat de entree regelt. De dames krijgen een bandje om en een zwemvest mee; ze moeten zich alleen nog even insmeren. Zodra alles klaar is, zwemmen ze een stukje door de ijskoude zee naar de wipe-outbaan. Het kost 20 euro per persoon voor 50 minuten, dus ik stel een timer in zodat we ongeveer weten wanneer ze eraf moeten.
Op de baan komen blijkt al een uitdaging, maar het blauwe deel waar ze vervolgens overheen willen, is helemaal lastig. Alle drie liggen ze vrijwel direct onderuit. Gelukkig kunnen ze er zelf net zo smakelijk om lachen als wij vanaf de kant. Er zwemmen allerlei vissen en kwallen omheen, dus het is wel zaak om voorzichtig te zijn als ze van een glijbaan gaan of op een andere manier het water in jumpen. Ze hebben de grootste lol met z’n drieën en vermaken zich uitstekend op zee.
Op de terugweg naar de auto komen we langs een strandtent waar we lekker gaan lunchen. Ultiem vakantiegevoel: lekker chillen langs het strand met eten en drinken. Top.
Bij het huisje doen we het rustig aan en ’s avonds eten we een pastasalade. Ondanks het bedroevende begin van de dag (#geintje) hebben we weer een heerlijke vakantiedag gehad in Estepona. Tot morgen.
Dinsdag 21 juli – paella 🥘
Ik begin de dag met de koninginnenetappe op de fiets. Mijn heup is redelijk hersteld; tijdens het fietsen heb ik er geen last van. In een kleine 100 kilometer overbrug ik ruim 2300 hoogtemeters. Het is vandaag weer wat bewolkt en dat komt me ’s ochtends tijdens mijn fietstocht goed van pas.
Nog niet eerder vermeld, maar de eerste 500 meter van elke fietsrit is telkens een uitdaging met een dunne lijn tussen leven en dood. Ik moet langs een manege, even verderop bij ons huisje. Daar liggen elke ochtend twee uit de kluiten gewassen herdershonden braaf op mij te wachten. Zodra ze mij zien, springen ze op en achtervolgen ze me blaffend en grommend. Ik ben ze telkens te snel af, maar heel ontspannen begint de fietsrit zo niet. Het is ook nog eens bergop, dus de eerste verhoging in hartslag en wattage laat na vertrek niet lang op zich wachten.
Verder gaat het fietsen goed. Halverwege stop ik in een typisch Spaans dorpje, waar ik even bijkom op het terras. Een fles water van 1,50 euro moet ik contant afrekenen. Daar kom ik met handen en voeten achter, want Engels spreken ze niet. Komt die losse twee-euromunt in mijn achterzakje goed van pas.
Terug bij het huisje chilt iedereen er heerlijk op los. We zijn ondertussen afgestudeerd op lezen, liggen, luieren, eten, drinken en vooral zo min mogelijk bewegen. Koud is het natuurlijk niet in Zuid-Spanje, alleen het zonnetje ontbreekt vandaag weer. En als hij zich even laat zien, is het meteen ook heet.
’s Avonds rijden we onze berg af voor het diner. We willen eten bij de strandtent waar we ook tijdens de WK-finale wilden zitten, maar helaas: er is wederom geen plek. Eentje verderop heeft nog wel ruimte, en hier staan verschillende soorten paella op het menu. Mike en Tamara bestellen er een met vlees, Joyce en ik de vegetarische. En ach, waarom ook niet, we bestellen een flinke kan sangria met bubbels, waar zelfs Joyce twee glazen van drinkt. Spijt is voor later, zo weet ze als ze een paar uur daarna met een bonzend hart in bed ligt. De dames eten pasta bolognese en frietjes met chicken tenders.
Na het eten lopen we richting onze favoriete ijstent aan het plein waar we ook het WK keken. Het is er weer eens belachelijk druk, met een paar rijen voor elk deel van de vitrine. Ik trek nummer 79, terwijl nummer 55 op dat moment geholpen wordt. Gelukkig komen we hier vaker en weet ik hoe het werkt. Als er op een paar nummers geen reactie komt, doe ik net alsof ik nummer 58 heb en loop ik naar voren. Overtuigend gooi ik mijn bonnetje met 79 zichtbaar in de vuilnisbak en begin ik te bestellen. Veel mensen trekken namelijk een nummer en als het ze te lang duurt, lopen ze weg of hanteren ze dezelfde werkwijze als ik. Maar dat moet je even weten. Het ijs is hier voortreffelijk: zoveel smaken, zoveel varianten. Niet voor niets staan hier mensen in de rij.
Na het ijs lopen we richting de auto om terug te keren naar de finca. Het gaat nu best hard, zo in de tweede week. Holiday almost over.
Woensdag 22 juli – Evi jarig🎉
Twee violen en een trommel en een fluit, want Evi die is jarig en de vlaggen hangen uit. Van harte gefeliciteerd met je vijftiende verjaardag, Evi! 🥳
We beginnen de dag met een versierd terras. Vlaggen, ballonnen en een grote zilveren opblaas-15 staan klaar om de jarige job te verrassen. Tijdens het ontbijt feliciteren we Evi en mag ze haar cadeaus uitpakken.
De rest van de dag doen we het rustig aan bij het huis en eten een taartje in de middag voor Evi. We maken ons op tijd klaar voor een avondje Málaga. Het is ruim een uur rijden, dus we douchen wat eerder om eerder in die mooie stad te zijn.
De route ernaartoe loopt door de bergen; waarschijnlijk is er een ongeluk gebeurd op de snelweg. Joyce is daar altijd bijzonder blij mee. In de stad zetten we de auto weg en weten de dames niet hoe snel ze de winkels in moeten rennen. Bij de eerste de beste zaak is het al raak: Lone en Lizzy slagen meteen. Ik ren ook, maar dan naar een terras met mijn boek. Het verhaal van Annemiek van Vleuten is inspirerend en leest lekker weg.
Het spaargeld is inmiddels zo goed als stukgeslagen en de dames laten weten dat ze toe zijn aan een restaurant. We doorkruisen de bruisende stad en vinden uiteindelijk een sushitent waar we met z’n zevenen terechtkunnen. Deze Japanner heeft een uitgebreide kaart met veel vegetarische opties. Het gaat er bij iedereen in als koek.
Na het tafelen kuieren we op ons gemak naar de auto en rijden we terug naar Estepona. Morgen onze laatste hele dag in Spanje.
Donderdag 23 juli – de laatste hele dag
Ik sta wat later op en begin de dag met een kort rondje op de fiets. Ruim een uur later, rond half tien, ben ik alweer terug bij ons vakantieverblijf.
We hebben besloten om deze slotdag volop van het huis te genieten, dus luieren we er nog één keer lekker op los. De laatste boekjes worden uitgelezen, we spelen in het zwembad en pakken elke Spaanse zonnestraal mee die we kunnen krijgen. Tussendoor eten we de koelkast leeg. Ook ’s avonds houden we het bij restjes: alles wat er van de afgelopen weken over is, schransen we naar binnen. Burgers, pizza, tomaten, stokbrood, aioli en meloen. En opnieuw eten we het hippe TikTok-toetje: de halve kokosnoot.
We sluiten de dag af met een potje Hitster, waarbij Tamara en Joyce er glansrijk met de overwinning vandoor gaan. Voor Joyce is het alweer haar tweede zege deze vakantie. Well done.
Vrijdag 24 juli – vertrek 🛫
De laatste ochtend begin ik zoals ik hem het liefst begin: op de fiets. De Pico de los Reales staat op het programma waarbij ik vooraf een pacing plan heb gemaakt om mijn tijd te verbeteren. Het loopt verrassend soepel. Boven blijkt het zelfs een persoonlijk record te zijn, dik drie minuten sneller. Een mooiere afsluiting van deze vakantie kan ik me niet wensen.
Terug bij het huis is de stemming wat minder feestelijk. Tamara mist de onderste traptrede terwijl ze de was ophaalt en verzwikt haar enkel. Uitgerekend op de dag dat we koffers moeten pakken en er een compleet vliegveld getrotseerd moeten worden.
Daarna begint het bekende werk. Opruimen, schoonmaken, inpakken en het huis achterlaten zoals we het gevonden hebben. We nemen ruim de tijd mede omdat we pas om 15:00 uur moeten uitchecken. We lunchen voor de laatste keer op het terras en rijden daarna weg. Dag huis, dag Estepona!
Op het vliegveld zitten we dan ook keurig op schema. Mike, Tamara en Evi wachten nog even op een rolstoel als wij ons richting de security check begeven. Het duurt voor ons gevoel best lang, maar gelukkig gaan ze direct naar gate D61. Wij bestellen voor de dames bij Burger King alleen wordt nog even kielekiele. Vlak voordat we moeten boarden krijgen we het eten en nemen het mee naar de gate.
De slurf naar het vliegtuig vult zich langzaam en ook onze reisgenoten gaan onder begeleiding met Tamara in een rolstoel richting het vliegtuig. En dan komt het bericht. Vlucht geannuleerd. Ons toestel heeft bij aankomst in Málaga een harde landing gemaakt en daar hoort een veiligheidsprocedure bij, inclusief een volledige controle van het landingsgestel. Begrijpelijk, maar met een vliegveld vol vermoeide vakantiegangers valt het bericht behoorlijk rauw op ons dak. Lone is er stil van, laat een traan en laat weten dat ze nu echt naar huis wil.
Gelukkig kantelt het beeld een uurtje later alweer. De vlucht gaat toch door, alleen later en onder een ander vluchtnummer. Van annulering naar vertraging, in dit geval een prima ruil.
Uiteindelijk stijgen we met de nodige vertraging op en zetten we koers naar Nederland. Eind goed, al goed: we slapen gewoon in ons eigen bed.
Mike, Tamara, Evi, Joyce, Lone & Lizzy dank voor deze fijne twee weken vol ontspanning.
Adiós España, tot de volgende keer.
