13
aug, 2025
Zomervakantie Frankrijk 2024

Zomervakantie Frankrijk 2024

Villiers-sur-Suize

Tussenstop met overnachting bij een rustig dorpje. Morgen rijden we verder naar onze eindbestemming.

Villeneuve-lès-Avignon

Aangekomen op Sandaya camping L’Île des Papes. Deze camping ligt op een privé-eiland van 20 hectare vlak bij Avignon en Nimes.

We verblijven in een zes persoons Ventoux huisje.
De camping heeft een centraal gelegen aquapark met twee zwemparadijzen. Het ligt in het prachtige landschap tussen twee armen van de rivier de Rhône.

Avondje Avignon

Na boodschappen, zwembad en een rondje fietsen zijn we naar Avignon gereden voor het diner.

Saintes-Maries-de-la-Mer

Lekker dagje aan het strand🏖️🩴🌊 Rustig strand, niet al te breed.

Mont Ventoux ⛰

Een Onvergetelijke Fietsdag bij de Mont Ventoux⛰️

Vandaag stond in het teken van de kale berg van de Provence. Vanmorgen rond 09:00 ben ik op de fiets vertrokken vanaf de camping richting Bedoin, gelegen aan de voet van de imposante Mont Ventoux.

Eenmaal aangekomen in Bedoin appte in Joyce. Zij moesten ongeveer 45 minuten met de auto, mijn support crew van vandaag. Ik had ongeveer de helft erop zitten en toen kwamen ze langs rijden, exact op het juiste moment want de bidons waren bijna leeg🍼. Er werden foto’s gemaakt van mij zwoegend de berg op en heel luxe, werd er water bijgevuld in mijn bidons. Top geregeld dames🥰

Het was een bewolkte dag, fijn dat het niet zo heet is, maar ook jammer dat het uitzicht op de top minder indrukwekkend is. Toch genieten we ervan als ik eenmaal boven ben. We maken foto’s, moedigen andere fietsers aan en dan ben ik voldoende hersteld om de afdaling in te zetten.

De afdaling naar Malaucéne was een beloning op zich. Hoewel ik al in de eerste meters Joyce, Lone en Lizzy voorbij rijd, zien ze me toch een tijdje met een noodgang naar beneden gaan. 88 km/uur topsnelheid 💨💨

In Malaucéne parkeren we de auto, fris ik me op en trek ‘normale’ kleren aan. We gaan lunchen bij een gezellige bistro genaamd Casino omdat we allemaal wel toe zijn aan een smakelijk hapje.

Fantastisch om deze gekke hobby met de dames te kunnen delen en wat hebben ze me goed geholpen en mooie foto’s gemaakt.

Dank girls🥰

Kanoën op de Rhône in de avond

Na een relaxed dagje met wat bewolking en zelfs flinke druppels toen we bij het zwembad lagen, zijn we ’s avonds gaan kanoën op de Rhône. Joyce en Lizzy hadden de groene en Lone en ik de oranje kano uitgezocht voor dit avontuur.

Om 19:30 verzamelen we bij het uiteindelijke eindpunt wat vlakbij Pont d’Avignon ligt om samen met 20 andere toeristen stroomopwaarts te rijden in drie busjes. Rond 20:15 gaan de kano’s in het water met flink wat Franse uitleg en een paar zinnen in het Engels. ‘We zien wel en volgen de rest’ denken we. Haha

Het kanoën gaat heerlijk en gemakkelijk omdat we met de stroom meegaan. Ook als je de peddels stilhoudt, ga je redelijk vlot vooruit. We maken diverse stops met wederom een spraakwaterval aan Franse tekst en uitleg, met wat Engelse words on the side. Rond 21:15 krijgen alle personen die voorop de kano zitten een hoofdlamp om de bestuurders aan de achterkant te voorzien van licht. Getooid met koplamp voor Lone en Lizzy vervolgen we onze reis richting het eindpunt bij Pont d’Avignon.

Als het helemaal donker is bereiken we het einde en liggen we stil onder Pont d’Avignon. Het is echt prachtig om een zonsondergang mee te maken op het water en ook als het echt donker is vinden we het bijzonder fraai. Alle lichtjes aan de kant geeft een prachtig uitzicht vanuit de kano’s. We krijgen nog een drankje in de kano en steken dan de Rhône over om aan te meren en de kano’s uit het water te halen. Heerlijk avontuur in de avond❤️

Diner Avignon

We werden geheel verrast door flinke regen. Het kwam met bakken uit de hemel en daarom viel onze shopping-avond ‘in het water’ 😃

We kozen ervoor om alsnog richting Avignon te rijden en daar binnen in een restaurant lekker te eten. Prima keuze🍽️

De vrolijke Franse ober had twee jaar in Rotterdam gewoond en gestudeerd aan de dansacademy.

Le Château Pointu (Tour Beauregard)

Al de hele week zien we vanaf de camping een soort torentje staan aan de overkant van de Rhône op een berg.

Nieuwsgierig vragen Lone en ik ons af wat het is en of we er kunnen komen… Met wat bewolking aan de start van de dag en een windje, is dit een uitstekend moment om te kijken of we er naartoe kunnen.

Op Google vinden we dat het torentje Le Château Pointu (Tour Beauregard) heet. We pakken na het ontbijt de auto en rijden erheen. Met nog drie kilometer te gaan verandert de verharde weg in een pad wat steen en gravel met elkaar afwisselt. Daarnaast staat er een hek waardoor we met de auto niet verder kunnen en daarom besluiten we te gaan lopen. Wat is nou drie kilometer!?!?

Het pad loopt omhoog en met de losse keien en het fijne grind is het soms een uitdaging. Bij een soort uitkijktoren halverwege houden we even rust. Lone en Lizzy klimmen in de uitkijktoren terwijl wij vanaf het pad toekijken. Opeens begint Lizzy keihard te gillen en slaat gelijk de paniek toe als er grote steker om haar heen blijft vliegen. Ze is gestoken door een soort daas/horzel en het doet flink zeer. Ik ren erheen en vang haar op vanaf de toren, Joyce zuigt het gif uit haar been en we weten haar een beetje te kalmeren. Arme Lizzy, onze pechvogel. Joyce en Lizzy maken de wandeling niet af, ze gaan samen naar de auto en Lone en ik gaan door richting ons doel: Le Château Pointu. 🗼

Na ruim drie kilometer klimmen komen we aan bij het verlaten torentje wat onder de graffiti zit. Het uitzicht is te gek en we zien de camping, het zwembad en de Rhône mooi liggen. De klim meer dan waard. We maken foto’s, lopen een rondje en vinden nog een geocache🗃️

Dan is het wel tijd om weer drie km af te dalen naar mama en Lizzy.

Mooie challenge en hoewel het niet op de vakantiebucketlist stond, hebben we deze maar mooi afgevinkt ✅

Pont du Gard – Nimes

Het heeft de hele nacht keihard gewaaid, in Nederland zouden we van code oranje spreken. In Frankrijk noemen ze dat mistral en gaan gewoon verder met het leven, over tot de orde van de da

Als we wakker worden waait het nog steeds, niet te zuinig. Zelfs zo hard dat we besluiten om binnen te gaan ontbijten🍽️

Change of plans… again. In plaats van een ochtend zwembad, gaan we vandaag naar het tweede en tevens laatste item van mijn vakantiebucketlist: Pont du Gard vlakbij Nimes.

Na een boodschap in Avignon rijden we richting Nimes. De Pont du Gard is een indrukwekkend Romeins aquaduct dat later is uitgebreid tot een brug. Het bevindt zich bij het plaatsje Vers-Pont-du-Gard. Dit historische bouwwerk staat op de Werelderfgoedlijst van UNESCO en heeft ook het keurmerk Grand Site de France van het Franse ministerie van Ecologische Transitie ontvangen. Het aquaduct werd in de eerste eeuw na Christus ontworpen en gebouwd om water te leveren aan Nemausus (het huidige Nîmes). Het had een capaciteit van 35.000 kubieke meter water per dag en voorzag de badhuizen, bronnen en fonteinen van Nemausus van water tot ongeveer de 3e eeuw na Christus. Met zijn afmetingen (275 meter lang en 48 meter hoog) was de Pont du Gard destijds de hoogste brug in het Romeinse Rijk. Tegenwoordig trekt dit Gallo-Romeinse meesterwerk jaarlijks gemiddeld zo’n 800.000 bezoekers. In 2019 was de Pont du Gard zelfs de officiële startplaats van de zeventiende etappe van de Ronde van Frankrijk! 🏛️🌿

Eenmaal de brug over nemen we een kopje koffie, ice coffee of een ijsje en met deze brandstof lopen we weer terug naar de auto.

Avignon – shopping 🛍️ & diner🍽️

Na het loopje richting Pont du Gard rijden we terug naar Avignon.

Vrij onhandig liep een fietsroute van mij van de week midden door een drukke winkelstraat in Avignon. Vorige keer was alles dicht toen we hier waren, maar vandaag niet. Hier hebben de dames hun zinnen op gezet. #shoptillyoudrop 🛍️

Op de hoek van de straat schiet ik het terras op voor een biertje, om Polarsteps bij te werken en om een boek te lezen 📖

Oh Ja: het waait nog steeds aanzienlijk 💨

Toen alle shoppers terug waren, zijn we een paar restaurants verderop gaan zitten om te eten met z’n vieren. De enige in het rijtje met vegetarisch op de kaart 🌱

Saintes Marie’s de la mer🌊🏖️

Vandaag eindelijk veel minder wind, daarom hebben we gisteren al besloten om lekker naar het strand te gaan.

In het begin is het zeewater koud (door de wind!?) maar later gaat het wel. Lone en Lizzy rommelen in zee, zoeken schelpen en gaan met mij mee een rondje over de pier waar we vissen en krabben zien.

Er staat nog een niet afgevinkt item op de vakantiebucketlist van Lone. Een van de redenen dat we weer bij de zee zijn vandaag is omdat Lone een waterfiets met glijbaan wil huren. Let’s go. Het is nog flink trappen want hoewel de wind minder is dan voorgaande dagen, moeten we flink gas geven om weg te komen🥵 De dames jumpen van de waterfiets af, scheuren van de glijbaan en dobberen een beetje rond op zee. Door de wilde zee zijn we er wel klaar mee op een gegeven moment. Joyce werd wat zeeziek en ik ben het trappen zat. Haha.

Na afloop doen we een lekker drankje bij strandtent Boho Beach en rijden we langs de Burger King voor wat vet voer. Another (holi)day in the pocket 🏖️

Windy💨💨💨

Samen met Joyce de dag begonnen met een bakje koffie langs het zwembad nadat we brood hadden gehaald. Er staat een briesje, het zonnetje schijnt en er is nog geen vuiltje aan de lucht.

Na het ontbijt vertrek ik om een rondje te fietsen en de dames gaan naar het zwembad. Onderweg merk ik dat de wind flink in kracht is toegenomen. Phoe 😮‍💨 Vooral op de terugweg is het flink werken om A vooruit te komen en B om de fiets recht te houden.

Eenmaal terug haal ik de sleutel op bij Joyce die nog met Lone en Lizzy aan het zwembad ligt. Ze komen niet veel later achter me aan, het is niet te doen bij het zwembad met die wind. Dan maar chillen bij het huisje, het is tenslotte vakantie 😎

Easy day

Een hele rustige dag zonder al te veel noemenswaardige dingen op het programma.

Na een relaxed dagje zwembad op de camping gaan we ’s avonds uit eten bij La Petite Cuillere. Dit restaurant ligt net buiten Avignon en hier ben ik al een paar keer voorbij gefietst. Het ziet er knus uit. De eerste keer dat we hier wilden eten kwam het met bakken uit de hemel en zat het binnen helaas helemaal vol. Vandaag zitten we lekker buiten met aangename temperatuur en een zuchtje wind. Terwijl we genieten van de smaakvolle gerechten, verbazen we ons over het aantal mensen wat rookt. Haast het hele terras om ons heen zit te paffen. Smeerlappen 😶‍🌫️

Na het eten rijden we naar huis, kijken we bij de enorme sluis van de Rhône en spelen we buiten een potje Yathzee waarbij ik voor de eerste keer deze vakantie niet als laatste eindig🎲

Bye bye Camping Sandaya L’Île des Papes

De dag van vertrek is nooit leuk en wat gaan vakanties toch altijd snel. Hoppa, de clichés vliegen je weer om de oren. Joyce en ik zijn het er wel over eens dat deze vakantie wel heel snel voorbij is gegaan. En of dat nou ligt aan alle verschillende leuke activiteiten of dat we gewoon oud worden, weten we (nog) niet

Conclusie is wel dat we onwijs genoten hebben van de vakantie, het smakelijke eten, het prachtige weer en bovenal van elkaar🥰

De wekker gaat vroeg af omdat we in een keer naar huis willen rijden. Om 06:00 staan we op en vijf kwartier later rijden we in alle stilte de camping af. Tot wellicht een volgende keer Camping Sandaya L’Île des Papes.

De navigatieapp geeft aan dat we rond 18:15 in Hilversum aankomen. Ik denk zelf dat we met stops, tanken en eventuele files rond 20:00 Hilversum binnenrijden en dat blijkt aardig te kloppen.

Op wat file na in Lyon en Luik rijden we overal vlot door. Hoewel we in het begin de kilometers wat traag af zien lopen, rijden we in een ruk naar huis. Home sweet home🏡

We pakken tussen de buien door de spullen uit de auto en niet veel later komt de bezorger van D-Thais met ons diner: Masaman en loempia’s 🍜🫔

We zijn weer thuis ❤️

23
jan, 2020

Ridley Noah Fast – klimmen met een sprintfiets

Afgelopen zomer nam ik de proef op de som en nam een razendsnelle sprintfiets van Ridley mee naar de bergen. De Ridley Noah Fast zag diverse legendarische beklimmingen in de Pyreneeën en reed met mij ook omhoog bij de Ventoux. Is een fiets, die puur gebouwd is om te sprinten, in staat om de Tourmalet te trotseren?

Ridley Noah Fast met schijfremmen – de details

Zonder al te veel materiaal op te sommen, kreeg ik een dikke fiets mee van Ridley. Bij BeukerSport in Huizen monteren we eerst een bergverzet, iets wat natuurlijk niet standaard aanwezig is op het sprintmonster uit België. De fiets is uitgerust met onderdelen van Rotor waarbij de disc brakes het meest opvallen. Niet dat ze in het oog springen, maar de scherpe randen zijn netjes gepolijst. Waar voorheen iedereen uit het profpeloton over scherpe gevaarlijke randen viel, heeft Rotor dit netjes aangepakt. Of beter gezegd afgevlakt. Schakelen op de cassette gaat elektronisch met de Ultegra groep van Shimano. De fiets is met de 8070 Di2 groep afgemonteerd. De voorbladen en de Flow crank zijn ook van het Spaanse Rotor. De Noah Fast rolt op de wielen van het voor mij onbekende merk Forza. De vierenhalve centimeter hoge velgen zijn voorzien van een DT Swiss 350 naaf. Het stuur, de stuurpen en ook de zadelpen komen uit de stal eigen stal van Ridley.

De fiets is mede verantwoordelijke voor een flink aantal overwinningen bij de profs. Niemand minder dan Caleb Ewan reeg in 2019 de ene na de andere overwinning aan elkaar. De Australiër van Lotto-Soudal was succesvol in de Tour met drie zeges en pakte er ook twee in de Giro. Niet verkeerd. Dit jaar gaat Caleb gewoon verder want hij zet de tweede etappe van de Tour Down Under op zijn naam.

Waarom klimmen met een sprintfiets van Ridley

Er stonden voor 2019 twee grote doelen op de agenda. Ik ging naar The Ride Dolomites in september en eerder dat jaar reed ik voor het eerst in de Pyreneeën en de Ventoux op. Er is geen specifieke reden waarom ik met de aerobike van Ridley naar de bergen trok. Het kwam nou eenmaal zo uit. Mijn contact bij de Belgische fietsenmaker zag een mooi verhaal wel zitten en zo kreeg ik de fiets mee. Ik twijfelde even, maar de fiets ziet er fraai uit en de sprinters gaan er ook de bergen mee over. Waarom ik dan niet? Challenge accepted.

Vermogensmeter mist op de Noah Fast Disc

In aanloop naar mijn twee tripjes dit jaar, heb ik getraind op vermogen. Mijn voorbereiding begon januari 2019 binnen op zolder met Zwift. Op mijn Wahoo Kickr train ik op vermogen en houd ik mijn hartslag zijdelings in de gaten. Mijn eigen racefiets is voorzien van een vermogensmeter die compatible is met Shimano en buiten kon ik dus ook meten. Op de Ridley Noah Fast vind ik dus een Rotor crank terug met bijbehorende crankarmen. Geen man over boord, maar ik ben ondertussen wel gewend om op de getallen van mijn vermogen te letten. Mijn vermoeden is dat ik de vermogensdata op langere klimmen ga missen. Het is natuurlijk wel mogelijk om vermogensdata uit Rotorcranks te krijgen, alleen is deze (test)fiets daar niet mee uitgerust helaas.

Testrit op het vlakke – De Ridley op zijn favoriete terrein

Voordat ik afreis naar het zuiden van Frankrijk probeer ik de fiets eerst uit in het vlakke Nederland. Een testrit om te kijken of het zadel op de juiste hoogte staat en om een algemene indruk van de fiets te krijgen. Ik rijd een voor mij bekend rondje om de Loosdrechtse plassen heen. Een stuk waar ik elke klinker ken en waar geen enkele bocht mij meer verrast.

Natuurlijk, ik heb goed getraind voor de uitdaging. En ja ik ben goed fit, maar het valt mij op dat ik flink vaart maak met de Noah Fast. Ik pak op een segment van 6 kilometer zelfs een bekertje met de 10e plaats. Niet gebruikelijk voor mij als hobbyfietser. Het zadel staat goed afgesteld en de fiets voelt prima aan. Mijn eerste kennismaking met de Ridley Noah Fast is positief. Met deze fiets kun je niet op je gemak peddelen. Nee, hij vraagt om gas geven. Er is alleen weinig vlak en op het afdalen na amper gas geven in de bergen. Geen probleem, dat wist ik van te voren. Op naar de hoogtemeters, op naar Frankrijk.

Pyreneeën omhoog – Ook daar is de Noah Fast

Na aankomst in het hotel beginnen we onze trip met een ‘opwarmertje’. Even de benen laten doorbloeden en op spanning zetten met een korte klim. De klim is niet moordend en ik fladder lekker omhoog. Kletsen en genieten, wat een prachtige omgeving hier. We overbruggen 900 hoogtemeters in 33 kilometer. Het klimmen met de fiets na de testrit op het vlakke bevalt me goed. Al moet ik toegeven dat het afdalen echt een feestje is. De Noah Fast is zo aero dat ik amper hoef te trappen om toch flinke snelheden te halen. Tel daarbij mijn gewicht op wat niet overeenkomt met de profs en je hebt een kleine raket onder je kont. Vet!

De dag erna staan er twee legendes op het programma want we trekken vanuit het hotel richting de Tourmalet om daarna de Aspin te bedwingen. De Tourmalet is pittig, maar het is een enorm voorrecht om hier te mogen fietsen op de Ridley Noah Fast. Op de Aspin komen mijn wattages naar boven en rijd ik als een dolle omhoog. Zonder de getallen van vermogen te zien een fantastisch gevoel. Deze inspanning moet ik op de Col de Beyrede bekopen want hier gaat het voor geen meter meer. Zodra de percentages boven de 15% uitkomen ben ik gezien, ik stap af. Gelukkig hebben we een volgwagen met fietsrek bij ons, ik kreeg de pedalen niet meer rond.

Na een goede maaltijd en verdiende nachtrust maken we ons op voor de Hautacam  en de Soulor. Het is warm, ik zweet en ik zie af. Maar heel eerlijk, dit wil je voor geen goud missen. Wat een fantastische fietstrip is dit en wat beklimmen we magische bergen. Voor mijn gevoel doet de sprintfiets van Ridley prima zijn ding als het bergop gaat. De fiets wil vooruit, is stijf en ligt steady op de weg. Met zijn 7,5 kilo is het niet een ultra lichte klimfiets en de gewichtsfreaks laten deze aerobike vast links liggen, maar dat neemt niet weg dat het een top fiets is. Door de vette cockpit zijn alle kabels weggewerkt en ziet hij er ook nog eens dik uit. Knap fietsje.

Laatste etappe met de Ridley – Mont Ventoux

Wat volgt na afloop van deze etappe is een verkleedpartij naast de auto om vervolgens vanaf de Pyreneeën door te knallen naar de Mont Ventoux. Met de auto welteverstaan. De rit duurt net wat te lang, we komen laat en brak aan. Snel pitten want morgen staat die mythische reus van de Provence op het lijstje.

Wakker worden met prachtig weer aan de voet van de Mont Ventoux voelt als een sprookje. Na het ontbijt maken we de fietsen gereed en gaan we op weg richting deze legendarische berg. We vertrekken van ons hotel in Bèdoin en zien al vrij snel de reus voor ons liggen.

De weg loopt omhoog, maar voelt nog prima aan omdat de percentages onder de 5% blijven. We kletsen dus gaat het nog makkelijk. Op zich is dit prima om warm te draaien, alleen zit er ook een andere kant aan de medaille. De klim uit Bèdoin telt 21 kilometer met een gemiddeld percentage van 7,5%. Op het moment dat je wat lafjes begint onder de 5%, moeten die percentages in de volgende kilometers gecompenseerd worden. Vanaf het bordje met ‘kilometer 6’ erop voel ik dat direct aan de benen. De weerstand op de pedalen neemt toe en ja, dan is het afzien.

Fast finale rijden met de Ridley- op naar het bord: Sommet du Ventoux

Langzaam maar zeker zwoeg ik omhoog en er lijkt voor mij idee geen eind te komen aan die 21 kilometer. Zodra de bomen en begroeiing minder worden zie ik steeds meer details van Mont Ventoux. De karakteristieke kale berg laat zich aanschouwen en dat is ondanks het afzien bijzonder indrukwekkend. De gemiddelde percentages lijken milder in het tussenstuk, maar aan het eind lopen ze toch weer iets op. Ik richt mij druipend van het zweet met de Ridley onder mijn kont op een man voor me. Mijn doel is om hem geleidelijk te benaderen om er dan ‘op en over‘ te gaan. Dit lukt me net niet, maar ik lever wel een enorme inspanning. Buiten adem geef ik mijn fiets af en pak even een minuut de tijd om bij zinnen te komen.

Afdalen – mini raket spelen met de Noah Fast Disc

Als ik weer helder van geest ben en op mijn gemak wat gedronken heb is het tijd voor dé foto. Met fiets onder het bekende bord even poseren net als honderden andere wielerfanaten die dag. Op naar beneden richting Malaucène. We dalen aan de andere kant af om iets te gaan eten in het andere dorpje bij Mont Ventoux.

Die afdaling vliegt werkelijk voorbij. Met snelheden boven de 80 kilometer per uur werk ik de weg naar beneden af. Gekkenhuis als je het mij vraagt. In de afdaling haal ik mensen zonder al te veel moeite in, het is niet dat ik met alle macht omlaag vlieg door veel zelf te trappen. Het voordeel van een iets zwaardere fietser.

De Ridley Noah Fast stuurt perfect en laat zich strak door de bochten gooien. Bijkomstig voordeel zijn de schijfremmen, wat een uitvinding is dat. Ik zou niet graag meer met een traditionele velgrem zo’n afdaling willen doen. Fantastische remkracht.

Naar huis – de Ridley gaat terug

Eenmaal thuis geniet ik na van het mooie avontuur in Frankrijk. Wat een dagen hebben we gehad op de fiets.

Ik ben zeer tevreden over de Ridley. Hoewel de Noah Fast een sprintfiets is, een typisch aeromodel, heb ik er fijn mee geklommen. Het is niet de eerste fiets die je zou selecteren voor een reis met veel hoogtemeters. Toch stelt de fiets mij niet teleur.

Kan hij lichter? Ja natuurlijk want zonder schijfremmen en bijvoorbeeld een Dura Ace afmontage kun je veel gewicht winnen. De set Forza wielen weegt ruim anderhalve kilo en iets zegt mij dat je ook daar kunt besparen. Met wat andere tweaks kom je al snel nog lichter uit.

Op het vlakke en als de weg na een klim naar beneden loopt, is de fiets amper bij te houden. Hij stuurt strak, voelt solide aan en ziet er ook nog eens vet uit. De geïntegreerde cockpit is in lijn met het frame en de voorvork.

De wielen rollen pas goed als de snelheid hoog is, dat merk ik tijdens mijn vlakke rondje. Gaat de weg omhoog, is er weinig over de wielen te zeggen. Te presteren naar behoren voor een aerobike en zijn wat mij betreft te vergelijken met andere merken als Fore, FFWD en Corima.

De fiets gaat via BeukerSport in Huizen terug naar Ridley. Hierbij mijn dank aan Ridley en BeukerSport voor de fijne samenwerking.