Hilversum – Vertrek

De spullen zijn gepakt en liggen gereed in de auto, en zodra Britt, Lone en Lizzy uit school rollen, zetten we koers richting Frankrijk. Het plan: ergens in de buurt van Metz stranden, of desnoods Nancy. Hoe ver we komen, bepaalt de file van vandaag.

De eerste vijf kilometer verlopen vlekkeloos en dan vouwt de A27 zich dicht en staan we samen met alle andere vakantiegangers in een rij. Voorbij het knooppunt met de A12 komt er weer leven in de brouwerij, al blijft het tot België een wat aan de langzame kant. Eenmaal de grens over pakken we een N-weg die ons richting Luik brengt. Door Luxemburg, waar we nog even tanken, en dan Frankrijk in.

Joyce heeft ondertussen een hotel geregeld in hartje Metz. Twee kamers, ontbijt, gratis parkeren, prima pakket. De parkeergarage lijkt alleen weggelopen uit een horrorfilm, en de geur suggereert dat we onze auto ergens in het riool hebben neergezet. Maar goed, hij staat.

Rond 21:30 uur checken we in. Het was me een dagje wel, en ondanks dat de straat buiten nogal gehorig is, vallen we allemaal vlot in slaap.

Zaterdag 18 april – lange reisdag

De reis van vrijdag heeft er duidelijk ingehakt: we slapen allemaal als een blok. In het begin hoor je de straat nog bulderen als een verre snelweg, maar daarna vallen we diep weg.

Het ontbijt in de stijlvolle oude zaal valt bij iedereen in de smaak. Croissants, verse stokbroodjes, fruit, koffie en sinaasappelsap gaan erin als zoete koek. Zelfs Lone smult ervan, terwijl ze thuis geen ontbijter is.

Vandaag ruim 800 kilometer voor de boeg richting Fréjus. We pakken de spullen in en vertrekken uit de stinkende garage. Al blijkt dát nog een uitdaging, want de uitrit is zo steil dat de voorwielen wegslippen.

Eenmaal op de péage, waar we 130 mogen, rijdt het lekker door. Na een paar uurtjes zetten we de auto aan de kant voor een plaspauze, lunch en een volle tank.

De reis verloopt voorspoedig, zonder file of oponthoud, een wereld van verschil met vrijdag. Rond 18:00 uur komen we aan op camping Domaine du Colombier, vlakbij de kust van Fréjus.

Domaine du Colombier – wat een paradijs

De check-in verloopt wat rommelig, deels onze eigen schuld. We hadden voor vier personen geboekt en kregen aan de telefoon te horen dat een vijfde persoon eenvoudig bij de receptie bij te boeken was. Snel opgelost.

Tegen het advies van de poortwachter in besluiten we zelf naar ons huisje te navigeren. Er zou een buggy voor ons uit rijden, maar na negen uur in de auto zijn we daar wel klaar mee. Wonder boven wonder vinden we de cabin zonder gedoe, en wat een prachtig onderkomen voor de komende week. We hebben zelfs een eigen toegang met code voor het hek.

Lone en Britt hebben hun eigen huisje op het terrein. Lizzy slaapt in een aparte kamer met eigen badkamer in ons huisje, en ook wij hebben een prachtige kamer met eigen badkamer. Als klap op de vuurpijl: een jacuzzi in de tuin. We hebben al vaker bij Sandaya geboekt, maar dit is tot nu toe de mooiste. Alles ademt zomer in Caribische stijl. Wat een luxe.

Na het hoognodige uit de koffers gehaald te hebben, lopen we richting het restaurant bij het zwembad. Met de auto hadden we het niet zo in de gaten, maar de weg terug klimt stevig omhoog. Onderweg klinkt er flink wat geklaag en gezucht, maar boven komen we. We pikken net de ondergaande zon mee en proosten met z’n allen op de reis en ons toffe stulpje. Cheersss!

Na het eten wandelen we terug, bergaf gaat een stuk makkelijker. We pakken nog wat spullen uit en maken de bedden op. Britt, Lone en Lizzy duiken nog even de jacuzzi in, heerlijk na zo’n lange autodag. Rozig van de bubbels, het eten en de kilometers ploffen we met z’n allen op bed. Welterusten.

Zondag 19 april – boodschappen, zwemmen en fietsen

Voor de wekker ben ik al wakker en stap op de fiets voor een lekker rondje. 47 kilometer op het programma, door het achterland van Fréjus, de heuvels, zogezegd. Het begin langs de péage is weinig inspirerend, maar al snel zoef ik over verlaten wegen door de gemoedelijke Franse heuvels. Terug op de camping haal ik brood en croissants voor het ontbijt, zodat de rest van het gezelschap ook de dag kan beginnen.

Joyce en ik gaan met een flinke boodschappenlijst op pad. Britt, Lone en Lizzy duiken het grote zwembad in, het kleine blijkt exclusief voor 18+ te zijn, adults only dus. We komen thuis met tassen vol eten en drinken, voorlopig genoeg voor de komende dagen. De dames hebben zich prima vermaakt bij het water: de glijbanen zijn getest en er is gewerkt aan een tan line. Heel belangrijk. Joyce en ik gaan er ook een paar uurtjes bij liggen. Nu is het ontspannen écht begonnen.

Terug bij onze residence duiken Lizzy, Joyce en ik nog even de jacuzzi in. Het is eigenlijk te warm, hartje zomer zou dit ding weinig toevoegen, maar met een ondergaand zonnetje erbij is het prima te doen. We eten hamburgers van de grill buiten. Lone en Britt gaan nog op zoek naar een elektrische step om te huren, maar komen onverrichter zake terug. Joyce en ik kijken relaxed op bed nog wat series, en al snel vallen de ogen dicht. Heerlijk dagje in Fréjus gehad.

Maandag 20 April – beach day

Uitslapen vandaag — we gaan naar het strand. Na het gebruikelijke ochtendritueel dat ook wel ontbijt heet, pakken we de spullen in. Geen poespas: navigatie op Fréjus plage en off we go. Het is er heerlijk. We leggen onze spullen neer bij een strandtent die nog niet open is, lekker beschut tussen wat houten meubilair.

In de middag verkassen we naar een strandtent verderop die wél open is. Slimme zet, want het loopt er al snel vol — alle toeristen stromen erheen voor een hapje en drankje.

De dames zonnen, chillen, spelen met de bal en gaan, hoe bijzonder ook, gewoon de zee in. Ze beweren dat het niet koud is, maar mijn grote teen in het water is genoeg voor de rillingen. Brrr.

Rond half vijf pakken we in, er schuiven wat wolkjes voor de zon. Terug op de camping plonzen we weer in de jacuzzi. Wat een narigheid allemaal, niks aan hier.

Omdat we uitgebreid en laat geluncht hebben, maken we ’s avonds pannenkoeken. Lekker simpel, maar oh zo lekker.

Dinsdag 21 April – copy -> paste van maandag

Na een lekker rondje fietsen doen we bijna exact hetzelfde als maandag: van het ontbijt naar het strand. Vandaag kiezen we een strandje verderop, maar voor de rest is het copy-paste. De dames houden het goed vol in zee. Met duikbrillen, de bal en de korte pier vermaken ze zich uren in het koude water.

Terug bij het huisje frissen we ons op, want het plan is om in het centrum van Fréjus te gaan dineren. Rond 18:15 uur komen we aan en het is er opvallend stil. Zelfs zó stil dat het verlaten lijkt: winkels nog dicht, terrasstoelen leeg. We lopen een rondje, maar zijn er snel klaar mee. We besluiten terug te gaan naar de camping voor een hapje met uitzicht op de ondergaande zon én het zwembad.

Weer een relaxed dagje in de boeken. Bij thuiskomst gaan we lekker chillen, we voelen de zon in het lijf zitten. Van Joyce moet ik er nog bij vermelden dat we Married at First Sight kijken, omdat ze denkt dat ik me ervoor schaam dat we dat samen doen. Bij deze, schat.

Woensdag 22 april – Regen in de dure stad

Vandaag staat Saint-Tropez op de planning, het is bewolkt met kans op regen. Die kans klopt; we krijgen bijna de hele dag druppels uit de hemel.

In een uur rijden we van Fréjus naar Saint-Tropez. Zodra we de auto parkeren, stuiten we op een lange rij voor een bakker. Onze nieuwsgierigheid wint en we sluiten als een stel schapen achterin aan. Blind volgen heeft soms zijn voordelen, want het smaakt allemaal heerlijk. We kiezen allemaal iets anders en genieten van de mooie baksels.

Vanaf de bakker slingeren we door de kleine straatjes richting de haven. Het ene dure merk na het andere doemt op, maar we kopen niks. Lizzy slaagt later wel voor een mooie St. Tropez-hoodie en een nieuw badpak. Het wordt er niet droger op, dus we schuilen onder de luifel van een mooi restaurant in de haven voor de lunch. Het smaakt voortreffelijk en we zitten een uurtje binnen. Ondertussen regent het gewoon door, behoorlijk hard zelfs. Minder.

Tijdens de lunch heeft Lizzy een paar keer de naam Sephora laten vallen, dus daar moeten we natuurlijk heen. Remember Canada ;-). We vinden de schoonheidswinkel vlot en duiken naar binnen, waar het tenminste droog is. Als Lizzy geslaagd is en het nog steeds pijpenstelen regent, is ons geduld op. Schoenen nat, krullen ingezakt, truien allesbehalve droog, tijd om terug te gaan.

Via een kleine boodschap bij de Lidl rijden we terug. Bij het huisje, ruim anderhalf uur later, breekt de zon door. Ah, daar is hij weer. Hij heeft ons beloofd er de komende dagen volop te zijn, dus daar vertrouwen we dan maar op.

Vanavond eten we een broodje, noodles en ei thuis op de camping. Morgen een dagje zwembad.

Donderdag 23 april – de warmste dag tot nu toe

Na alle regen van woensdag zien we op de weerapps dat het vandaag een beetje winderig wordt en blijft steken op 20 graden. Gisteren hadden we al besloten om lekker bij het zwembad te gaan liggen: beschut, uit de wind.

Na een prachtige fietsronde van 90 kilometer schuif ik direct aan bij het ontbijt. Het smaakt en we zijn blij dat het zonnetje terug is. Opruimen, spullen pakken en hop, naar de pool. We lezen wat, de kinderen werken aan hun tanline of gaan full speed de glijbanen af. Ze vermaken zich prima met z’n drieën. Ondanks de voorspellingen vinden we het behoorlijk warm, zelfs warmer dan de dagen ervoor, valt ons op. We lunchen langs het zwembad op het terras van de camping. Na nog meer luieren, lezen, zonnen, dommelen en zwemmen is het tijd om terug te gaan naar onze crib.

Vanavond staan er hamburgers op het menu, al schakelen we na een paar minuten over van de BBQ buiten naar de kookplaat binnen. Het gas is op, haha.

Morgen alweer de laatste dag — bah, wat gaat dat snel.

Vrijdag 24 april – dagje strand bij Saint-Raphaël

Ik besluit nog een ronde te fietsen en trek ’s ochtends richting Grimaud, waar we in 2015 ook op vakantie zijn geweest. Toen nog alleen met Lone — Joyce was zwanger van Lizzy. Destijds had ik mijn gloednieuwe Isaac Meson racefiets mee, volgens mij de eerste keer dat ik mijn fiets meenam op vakantie. Eens kijken of de elf jaar oudere versie van mezelf er beter voorstaat dan toen. Thuis vergelijk ik de segmenten op Strava en zie wel degelijk verschil: op elk segment verbeter ik mijn tijd.

Na het ontbijt trekken we naar het strand van een dorpje verderop. In Saint-Raphaël heb ik tijdens een van mijn fietstochten wat meer bedrijvigheid gezien. Meer toeristen, meer winkels, meer tentjes om wat te eten en drinken. Het strand is gezellig druk met een gemengd publiek. Omdat het de laatste dag is, nemen we het er goed van. Het chillen en relaxen hebben we deze vakantie wel uitgespeeld, heerlijk.

We lunchen op het strand met de broodjes die Joyce heeft gesmeerd. Door een stukje miscommunicatie tussen ons blijft mijn broodje pindakaas in de koelkast achter. Kan gebeuren, schat, gelukkig hebben we nog appels en bananen mee. We drinken gezellig een drankje met een chippie erbij van de kleine strandtent. Joyce en ik lopen nog een rondje om te kijken voor een geschikt restaurant voor vanavond, maar niets spreekt ons echt aan. De dames willen liever op de camping eten, dus stemmen we daarmee in. “Beginnen waar we geëindigd zijn,” zeggen ze. Oké dames, doen we.

We rekken het zo lang mogelijk op het strand, want zodra we gaan, is de vakantie echt bijna voorbij. Rond 17:30 uur pakken we de auto terug naar de camping, waar Joyce, Lizzy en ik nog één keer de jacuzzi induiken. Even bubbelen en genieten van de luxe, een feestje. Na het douchen en verkleden leggen we alvast wat spullen klaar voor morgen en pakken deels wat zaken in. Op naar het laatste diner op de camping in Fréjus.

Het is heel druk bij het restaurant en we vallen met onze neus in de boter: er is entertainment. De kinderen zijn er duidelijk te oud voor, maar het is grappig om te zien. Door de drukte duurt het allemaal iets langer, maar we hebben de tijd en genieten nog volop van de laatste uurtjes camping.

Terug bij het huisje gaan we serieus pakken en alles klaarzetten voor de lange reisdag van morgen. Als het grootste deel klaar is, gaan we pitten. Morgen een enerverende dag voor de boeg.

Zaterdag 25 april – dik 1300 km terug naar huis

De wekker gaat om 06:00 uur en dat is voor iedereen vroeg. Snel douchen, aankleden, alle spullen inpakken en naar de auto brengen. Vandaag staat er ruim 1300 kilometer op het programma. We willen in één keer terug naar huis. Iets na zevenen rijden we de camping af. Sleutel in de box bij de receptie, laatste vuil in de containers. Dag Camping Domaine du Colombier, we hebben genoten. Tot de volgende keer.

De reis verloopt voorspoedig. Een beetje vertraging bij Lyon, redelijk standaard, en verder amper iets tot aan België. De dames achterin luisteren naar muziek en scrollen zich suf op TikTok en Snapchat, terwijl Joyce en ik om en om een flink stuk rijden. Rond etenstijd gaan we er in België af voor een hap bij de McDonald’s. Nog ruim 200 kilometer te gaan.

Iets voor negen rollen we Hilversum binnen en zetten Britt thuis af. Ze hebben het top gedaan samen achterin, trots op de girls. Ruim 1300 km met dik 12 uur rijtijd. Een keurig dagje autorijden vanuit Zuid-Frankrijk naar huis.

Lieve dames, dank voor de mooie week en de fijne vakantie. Hoewel we amper iets noemenswaardigs hebben ondernomen, heb ik er enorm van genoten. Luieren bij de zee of het zwembad was ontspannen met jullie.